Cedar Walton / George Coleman / Sam Jones / Billy Higgins - Eastern Rebellion (1975)

Heerlijke goudeerlijke bopplaat. Mooi om Cedar Walton eens wat meer op de voorgrond te horen. George Coleman, bekend van o.a. Miles Davis’ Four & More is een klassieke bopsaxofonist. Het type dat altijd swingt. Oh en Sam Jones ??

Dit is jazz perfectie. Vier briljante muzikanten in de herfst van hun carriere die een totaal gedateerde mainstream set spelen (dit had net zo goed in 1965 opgenomen kunnen zijn, had je het ook geloofd), maar het spelplezier, gecombineerd met een ongelofelijk speelgemak, uitgesproken positivisme, een geweldige drive en urgentie, maar tegelijkertijd een ontspannenheid en pretentieloosheid, samen met de heel hoge kwaliteit van de vijf composities, maken dit een ware parel om naar te luisteren voor iedere jazz liefhebber. Met name opener Bolivia en 5/4 Thing zijn meesterlijk, Naima is een van de sterkste composities van Coltrane, maar krijgt hier met name door George Coleman een compleet eigen smoel mee, Bittersweet doet de naam eer aan door z'n geweldig coole vibe, en dan moet het fantastische Mode for Joe, dat we kennen van Joe Henderson van zeker 10 jaar eerder, nog komen.

Het is moeilijk uit te leggen, want het is alles behalve hemelbestormend wat hier gebeurt, iedere beginnende jazz luisteraar kan ik aanraden dit album te luisteren want je gaat er gegarandeerd van houden, maar dit album doet gewoon iets met me, waardoor het na een paar luisterbeurten al in de hoogste categorieen van mijn favoriete jazz albums is terechtgekomen. Niks minder dan 5,0 sterren dus. Gaat dit horen!!

Inmiddels op origineel vinyl, eerste NL persing. Blij mee!

Leuk - niet alles hoeft te verflaccen maar 55,- (amazon) is wel een bietje veul!

De absolute bovengrens die ik bereid ben voor een enkel album te betalen is aardig opgerekt de laatste tijd, je moet wat als je wat wilt, he? Maar €55 is zelfs mij nog veel te gortig. Heb er nog niet de helft voor betaald als je het echt weten wilt en dat is niet slecht, al zeg ik het zelf.

Vanavond weer eens een rondje laten draaien op 33 toeren. Allemachtig, wat is dit toch van een uitzonderlijke buitencategorie. Ik heb het dik anderhalf jaar geleden al verwoord zoals ik dat vanavond ook weer zou doen, dus ga mezelf niet verliezen in dezelfde superlatieven, maar ik krijg hier dus bijna tranen van in mijn ogen, zo geweldig mooi is deze plaat. Als je naar jazz luistert, doe jezelf een plezier, zoek deze eens op en als je maar half zo onder de indruk bent als ik dan ga je de plaat geheid in je hart sluiten. Aanrader is een onpeilbaar understatement en haast een belediging voor de tintelende muziek die hier te horen is.

Tja, lees mijn berichten hieronder. Zit 'm maar weer eens te luisteren en fuck it, heb 'm dan eindelijk een welverdiend plekje in mijn Top 10 gegeven.

Cedar Walton is denk ik wel mijn favoriete pianist, zijn speelstijl komt recht van voren bij me binnen. Een warmer klinkende saxofonist dan George Coleman is bijna niet te vinden. Alleen door zijn spel hier heb ik nog 3 albums van hem aangeschaft. En om het af te maken; Billy Higgins en Sam Jones zorgen voor een ritmesectie om je vingers bij af te likken. De opname sprankelt van voor naar achter, van een echt lekker diepe bas tot hi-hats die boven m'n speakers lijken te hangen, zo hoog zitten ze. Wat 'n bereik hoor je hier. Een van de best klinkende jazz albums die ik heb. Dus, dat wilde ik even met jullie delen. Dank.

Wat een geweldige line-up. Dit is gewoon dezelfde line-up die Clifford Jordan ondersteunde rond deze tijd.

Heet deze band trouwens niet Eastern Rebellion? Er zijn meerdere platen, zag ik.

Er zijn inderdaad 4 verschillende Eastern Rebellion albums met dezelfde hoes, maar in wisselende bezettingen. Dit is wel verreweg de beste van de 4.

Ja op die andere platen neemt Bob Berg de sax partijen voor z’n rekening. Coleman is echt wel een tandje beter.

Moeten we die dan niet samenvoegen hier op Musicmeter?

Wat een geweldige plaat, en wat een geweldige ontwikkeling van jazzmuzikanten om bandnamen te hanteren ipv alles aan een bandleider te hangen. Deze plaat is ook echt de som der delen.

Vier fantastische musici, die er allemaal positief uitspringen. Toch wel ik een extra potje breken voor het waanzinnige talent van Cedar Walton die zich echt mag meten met McCoy Tyner, vind ik.

Nee hoor want Eastern Rebellion is geen bandnaam.

Ik zag het inderdaad bij discogs. Ik maak voor mijzelf wel een albumlijst aan met de verschillende releases binnen dit 'project'.

Goed, over deze plaat: ik heb deze ook in bestelling staan. Deze sluit wat mij betreft mooi aan op het werk van bijvoorbeeld Clifford Jordan.

Hoe noem je dit? Post Coltrane post/hard bop? Akoestische fusion?

Mijn god, dat drumspel en drumgeluid van Higgins. Die drumsolo in 5/4. Sowieso heeft elk nummer een drumsolo. Dit is de perfecte band voor een drummer.

En dan dat soepele, volle basspel van Sam Jones, dat hemeles, virtuoze en krachtige, dynamische pianospel van Cedar Walton. Eentje die weet dat een piano ook een slaginstrument is. Die accenten die hij neerzet. Die timing, gewoon perfect.

En dan kers op de taart: het bezwerende, warme en melodische saxofoonspel van George Coleman. Hij weet de less-is-more maar ook het more-is-more principe perfect toe te passen. En ook niet onbelangrijk: zijn sound en spel zijn ook echt heel mooi.

Van de speelse en ritmische latinjazz van Bolivia via de 5/4 (of is het 5/8) met swingfeel naar het briljante slotstuk Mode for Joe, dit is een plaat die je maar niet wilt afzetten. Heden op repeat en binnenkort op lp.

Dank aan Tony en Soledad voor hun goede smaak.