Diocletian - Bellum Omnium Contra Omnes (2010)
Alternatieve titel: War of All Against All
mijn stem
4 stemmen
Nieuw-Zeeland
Metal
Label: Invictus
-
Black Dominion (4:00)
-
Desolate Earth (1:13)
-
All Against All (2:58)
-
Might Is Right (4:31)
-
Kingdom of Rats (3:52)
-
Death Tyrant (4:41)
-
Nuclear Vomited (3:02)
-
Blood Aeon (1:16)
-
Infernos (3:12)
-
Fortress of the Unconquerable (16:13)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 30 november 2010, 17:22 uur
Wederom een heerlijke beukplaat! Dat Diocletian bevalt me goed!
0
geplaatst: 26 augustus 2012, 13:34 uur
Alsof een formatie bommenwerpers met brommende motoren je hersenpan binnenvliegt en daar bijna 45 minuten rond blijft hangen, onderwijl bommen afgooiend en hun boordkanonnen leegschietend. Zo nu en dan stijgt een gitaarsolo op uit het oorlogsgeweld, huilend als de sirenes van een Stuka.
Zo klinkt dit album ongeveer in mijn oren.
Dioclethian maakt redelijk trage death metal. Zo nu en dan probeert een hamerende dubbele bas een beetje vaart in de nummers te rammen, maar met weinig effect. De muziek klinkt behoorlijk donker en zwaar, en aangezien de zang net zo laag (en bruut trouwens) is als de gitaren, zijn er op dit album nauwelijks hoge tonen te horen. Alleen een enkele verdwaalde solo dus.
Toch is dit niet een saai album. Voor mij zat het interessante hem vooral in de bruutheid, maar het grootste deel van het album was dusdanig intens dat ik me niet verveeld heb. Enkel het laatste nummer, van 16 minuten, vind ik behoorlijk langdradig. Een groot deel van het nummer bestaat uit geluiden die nogal onderaards klinken. Deed me qua sfeer een beetje denken aan de werkplaats in Lord of the Rings waar orks tussen vuren werken met grote hamers om wapens te fabriceren. Donker, metaal tegen metaal, maar lang niet goed genoeg uitgevoerd om te kunnen boeien.
Het laatste nummer kost deze Nieuw-Zeelanders een halve ster, waarop ik op een krappe voldoende uitkom:
3.0*
Zo klinkt dit album ongeveer in mijn oren.
Dioclethian maakt redelijk trage death metal. Zo nu en dan probeert een hamerende dubbele bas een beetje vaart in de nummers te rammen, maar met weinig effect. De muziek klinkt behoorlijk donker en zwaar, en aangezien de zang net zo laag (en bruut trouwens) is als de gitaren, zijn er op dit album nauwelijks hoge tonen te horen. Alleen een enkele verdwaalde solo dus.
Toch is dit niet een saai album. Voor mij zat het interessante hem vooral in de bruutheid, maar het grootste deel van het album was dusdanig intens dat ik me niet verveeld heb. Enkel het laatste nummer, van 16 minuten, vind ik behoorlijk langdradig. Een groot deel van het nummer bestaat uit geluiden die nogal onderaards klinken. Deed me qua sfeer een beetje denken aan de werkplaats in Lord of the Rings waar orks tussen vuren werken met grote hamers om wapens te fabriceren. Donker, metaal tegen metaal, maar lang niet goed genoeg uitgevoerd om te kunnen boeien.
Het laatste nummer kost deze Nieuw-Zeelanders een halve ster, waarop ik op een krappe voldoende uitkom:
3.0*
* denotes required fields.
* denotes required fields.