Arkona - Goi, Rode, Goi! (2009)

Van dit Metal Album van de Week had ik niet heel veel verwacht. Net voordat het album gepresenteerd werd, luisterde ik een youtubeclip van deze band, en daar werd ik niet heel vrolijk van.
Nu ik het album voor de eerste keer beluister, word ik niet meteen veel blijer. Ten eerste staan de vrolijke dronkemansliedjes op dit album me heel erg tegen. De iets serieuzere nummers kunnen me ook niet boeien, vooral doordat er regelmatig van die vrolijke instrumenten doorheen zitten te jodelen. Volgens mij houd ik gewoon niet zo van het folkelement. Plus dan komt er nog een speelduur van bijna 80 minuten bij, en dan ben ik toch wel afgehaakt.
De opbouw van een deel van de nummers ligt me echter wel, en de Russische zang is iets wat ik speciaal vind. Hoewel, de vrouwelijke zang begint me snel te vervelen wegens licht eentonig.

Ik zal later nog eens proberen dit album te beluisteren, voordat ik hier een waardering op ga plakken.

Redelijk folkmetal-album. Episch zijn de nummers in lengte en tekstonderwerpen, maar de vrolijke dronkemansriedeltjes zijn ook aanwezig. De mood is vrij luchtig vind ik.

Het album is mooi doch rommelig. De nummers hebben soms een beetje te weinig opbouw, maar door het album heen hoor je voldoende mooie passages. De instrumentatie in combinatie met de grunts, koren en vrouwenstem versterken het rommelige. Toch weten ze in alle overdaad niet uit de massa van folkmetalbands te springen; de sound blijft een beetje cliché. Russisch is wat mij betreft geen interessante taal verder.

Gezegend met een zeer fijne productie is het best een vermakelijke tachtig minuten, maar niets bijzonders mijns inziens.

Er zijn zeker interessante passages, dat is waar. Maar pfoe, wat een lange zit! Deze plaat duurt me gewoonweg veel te lang, mijn aandacht verslapt reeds als we halfweg zijn. De vrouwelijke vocalen kunnen me niet echt bekoren, de meer agressieve vocalen (lees: grunts, of toch een soort van) dan weer wel. Ook charmant dat ik in een bepaald nummer (ik denk het langste op de plaat) Nederlandstalige zang hoor. De afsluiter is in de eerste helft een song, en in de laatste 5 minuten natuurgeluiden (vogeltjes, een beekje, het ruisen van de wind), aangevuld met van dat typische fluitspel. Niet echt origineel dus, maar best vermakelijk, zoals Jasper zegt.

3 sterren

Nogmaals geluisterd. Ik kom er echt niet doorheen, om de 3 berichten hierboven beschreven redenen. En bij de volgende luisterbeurt realiseerde ik me dat ik Russisch ook niet een mooie taal vond om naar te luisteren op een metalalbum.

2.0*

Alle muziek, hard of zacht, snel of traag, melodieus of atonaal, heeft eenzelfde kenmerk: je moet ervoor in de stemming zijn. Je moet er ook voor openstaan en het genoeg kansen geven. Folkmuziek doet mij niet zoveel, laat staan folkmetal. Dit beloofde een bijzondere ervaring te worden. Houden zo, leve de diverse stromingen in metal!

Arkona uit Rusland dus met overwegend folkmetal (weet iemand hoeveel verschillende instrumenten op dit album werden gebruikt?) gelardeerd met een felle diepe grunt en ook met gastartiesten en Nederlandstalige zang op nummer vier In My Land, waarvan ik al dadelijk zeg dat ik dat het mooiste nummer vind. Het duurt wel een kwartier maar het boeit me. Ze zingen in het Russisch en vermits ik die taal niet ken, is het onmogelijk volgen, moet ik eens navragen aan een neef die momenteel een opleiding Russisch-Duits volgt in Antwerpen. Op Metal Archives staat wel telkens een korte Engelse uitleg bij iedere song. Het zijn best wel sombere tekstonderwerpen.

Ik let dan maar op de klanken en denk soms aan Urban Trad uit België, geen metal maar een deelnemer aan Eurosong enkele jaren geleden. Die taal en die samenzang, hé! Kenmerken van de traditionele metal zitten er genoeg in: felheid qua gitaarwerk, variatie in toon en snelheid en genoeg melodie voor een goede luisterervaring. Er zitten ook genoeg non-metal instrumenten in. Een goed voorbeeld hiervan is het instrumentale en akoestische Korochun (nummer tien en rustpuntje).

Als het Duitse Haggard (voorgesteld in ronde één van HMAvdW) klassiek met metal mag mengen, mag folk ook met metal worden gecombineerd zolang er maar genoeg binding is. Het is wennen maar het heeft zijn verdiensten. Ik denk dat dit album bij mij nog progressiemarge heeft, alleen jammer dat het tachtig minuten duurt, mocht iets minder. Ik wil deze groep eens zien optreden.

Zit ik In My Land te beluisteren, hoor ik gewoon een heel stuk in het Nederlands

Klopt, dat zijn de twee zangers van Heidevolk. Je ziet ze in de tracklist ook staan.

Joris Bogchtdrincker

Nee dit gaan we zeker eens proberen

Aardige band, zeker gezien ik niet zo een folk liefhebber ben. Arkona brengt het dan ook op een wat serieuzere manier dan alleen maar feestnummers. Alleen duurt het album mij iets te lang om volledig de aandacht erbij te houden.