John Watts - Morethanmusic (2010)

Een zeer onverwachte en consistente plaat van een van mijn jeugdhelden. Watts is inmiddels multidisciplinair kunstenaar, bemoeit zich met spoken word, beeldende kunst, audiovisuele producties enzovoorts. Hij musiceert met experimentele bigbands, jazzorkestjes en staat zelf graag basloos met gitaar, drums, en piano op het podium. Met zijn beide muzikale vrienden op toetsen en drums heeft hij de basis van deze songs opgenomen in de RealWorld studios van Peter Gabriel. In 5 dagen. Daarna nam hij die basistracks mee naar een selectie van de experimentele bigband Flat Earth Society in Belgie, en improviseerde, repeteerde, en nam arrangementen voor de dertien basistracks met ze op in drie dagen. Daarna mixte hij ze af. Eigenlijk in een ongelooflijk kort tijdsbestek als je hoort hoe theatraal en meeslepend sommige songs zijn. Kleine verhalen, waar Watts bekend om staat, maar muzikaal zeer geinspireerd en fraai ingevuld. Eigenlijk een Grote Plaat dit. Twee jaar lang hield hij het van een groter publiek af, door de cd enkel te verkopen tijdens zijn sporadische kleinschalige liveconcerten. Maar gelukkig heeft hij ingezien dat er meer mensen zijn die het verdienen dit werk te horen. Klasseplaat met heerlijke hooks, fijne meezingrefreinen en evenveel humor als eenvoudig vertelde, verstilde levensverhalen.

Watts stem is overigens rijker geworden. Hij benut niet alleen de zo kenmerkende kopstem, maar ook in de lagere registers klinkt hij warmer en betekenisvoller dan ooit.

Ik zeg 5 *****

Ben toch wel erg nieuwschierig naar deze plaat. Deze man staat mijlenver af van de periode waarin hij ooit bekent werd. Eind jaren 70 van de vorige eeuw. Zijn bekendheid is niet groter geworden maar zijn zeggingskracht, authenticiteit en persoonlijkheid wel. Het is iemand die echt iets te vertellen heeft, en zich niet laat leiden door verkoopcijfers en commercie. Van zo'n instelling houd ik. Trouw aan jezelf blijven, en dat is John Watts altijd gebleven. Ik ga binnenkort eens luisteren.

Wel , Devel-hunt, hij zal je niet teleurstellen. Sterker, hij staat dichterbij de beginjaren dan ooit. De reggae/ska-connectie is naar de achtergrond, maar de prachtige humorvolle teksten- even eenvoudig als doeltreffend- en de snapshots uit het leven van gewone mensen zijn er nog steeds, en wel vormgegeven in pakkende- soms opzwepende puntige popsongs. Zijn stem is beter dan ooit. Ik zeg: zijn beste plaat uit zijn gehele oeuvre. Zo. En nu naar de winkel!

John Watts zoals we hem kennen. Stem herkenbaar uit duizenden, pakkende liedjes met een kleine boodschap, samengesmolten in een smeltkroes van een goede sound waar je maar moeilijk bij stil kan blijven staan.

op basis van zijn optreden in Vooruit te Gent waar hij naast de drie eerste CD's van Fischer-Z bracht met zijn band deed hij ook paar songs uit die album, en ik was direct verkocht, de cd in een ruk beluisterd toen ik thuis kwam, schitterend album !!!

Prachtig album van John! Dit album is trouwens in 2009 uitgekomen (was mijn plaat van het jaar in 2009)

Vreemd, op mijn CD staat echt 2010, en al waren de nummers al langer bekend en live uitgevoerd in de jaren ervoor, deze CD was echt pas in de winkels op de markt in 2010.

John verkocht tijdens zijn concerten het jaar ervoor wel dit prachtalbum, in combinatie met een DVD als ik het goed heb. Maar toen was het album nog niet officieel gereleased.

Maar goed, het was jouw plaat van het jaar 2009, mijn plaat van het jaar 2010, en dus zijn we het volkomen eens over hoe geweldig dit is. Ik hoop dat meer mensen dat inspireert tot het luisteren naar deze plaat. Want 5 stemmen in een jaar tijd is wel heel mager.

Het is inderdaad niet goed te begrijpen waarom hij niet de aandacht gekregen heeft die hij verdient. Het is namelijk afwisselende en goed in het gehoor liggende muziek!

Deze CD is volgens mij in 2009 uit gekomen, maar toen was deze alleen te downloaden, pas in 2010 verscheen deze op CD.

Fischer Z was in 1981 na hits als Marliese, So Long etc. en een paar steengoede LP's op weg een grote band te worden. Een beetje als The Police. Op dat moment trok John Watts de stekker er uit om onder zijn eigen naam en met een ander geluid door te gaan. Hoewel zijn eerste solo platen als One more twist en the Iceberg model nog wel aandacht kregen verloor hij toch steeds meer de aansluiting met fans en de muziekindustrie.

Ik kan hier niet meer van maken dan een 3 sterren album, het pakt me totaal niet dit album, vind de songs ook niet sterk.