Butts Band - Butts Band (1974)

band met o.a. Robby Krieger (gitarist The Doors) en John Densmore (drummer The Doors).
Het eerste van de 2 Butts Band albums. Leuke cd opgenomen in de periode post-morrison.

Best een lekker plaatje van deze gelegenheidsformatie waar Densmore en Krieger na de dood van Jim tijdelijk in Engeland waren, op zoek naar een zanger kwamen ze uit bij Jess Roden. Bekend onder andere vanwege The Alan Bown waarbij hij een album heeft ingezongen. Dit plaatje bestaande uit een mix van relaxte Rhythm & blues en funk mag er best zijn, swingende songs met kop en staart en met een zanger wiens stem geknipt is voor dit materiaal. Baja Bus, Pop a Top en Be With Me zijn prima nummers en je zult je hier niet snel een buil aan vallen. Aangezien Krieger en Densmore uit de VS kwamen, Roden uit Engeland en andere praktische zaken een doorstart in deze formatie onmogelijk maakten kwam dit niet van de grond. Dat is jammer want voor wat swingende funky Rhythm & blues mag je mij altijd wakker maken.

Wat moet je doen als een van de meest charismatische frontmannen ooit het leven laat en je besluit door te gaan zonder hem. De twee platen die de heren maakten zonder Jim konden op weinig (h)erkenning rekenen. Hoewel het allebei geen gedrochten zijn, was de angel eruit, bleek er geen lucht meer in te zitten en gaf men er de brui aan.

Densmore en Krieger wilde echter nog wel een potje muziek maken. Men kwam aan de andere kant van de oceaan terecht en vonden in Jess Roden - die wat naam had gemaakt met The Alan Bown - een zanger die het songmateriaal van smoel kon voorzien.

Roden is een begenadigd zanger en het swingende Rhythm en Blues spul is op zijn lijf geschreven. Het is 1974 en er sijpelen - hoe kan het ook anders - ook redelijk wat funkinvloeden in de muziek.
Wat mij met name opvalt aan dit fraaie plaatje is het ongecompliceerde karakter van de muziek.
Je hoeft geen uitgesponnen songs te verwachten, geen spannende transities of psychedelische toevoegingen, neen, dit titelloze plaatje weet de bluesrock liefhebber die wel houdt van een dosis funk en soulvolle vocalen prima te bedienen.
De plaat is deels opgenomen in Londen en in Jamaica en dat hoor je er vreemd genoeg ook aan af. Alsof het lome karakter van dat eiland zijn sporen deels heeft nagelaten.

Voor Roden bleek - nog enkele kleine wapenfeiten ten spijt - er weinig eer te behalen en hij verdween na de jaren 90 volledig van de radar.
Dat geldt eigenlijk ook voor dit miskende plaatje, een gebrek aan interesse van de platenmaatschappij en de geografische omstandigheden maakten dat The Butts Band geen groter publiek kon bereiken.