Elvis Presley - Viva Elvis (2010)

Elvis, arme arme Elvis. Zonder twijfel de artiest die het meest wordt misbruikt. Naast het feit dat dit een overbodige release is met nummers die we allemaal al op 100 verschillende manieren hebben kunnnen horen, geloof ik niet dat we de gemiddelde Elvis-fan blij maken met een duet met Lisa Lois (who!?). Maar wellicht wil sony juist wat Elvis-platen verpatsten aan Lisa Lois fans. Lisa is van mijn leeftijd en dus nog niet eens geboren toe the King nog regeerde.

Hier word ik zo droevig van! Als je zo klaagt als ik doe moet je natuurlijk ook oplossingen bieden. Mijn oplossing: Koop "That's the Way it is" als je deze nummers graag hoort in de live uitvoering; of anders gewoon een best of (Elv1s en ElvIIs geven een prachtig overzicht van zijn oeuvre).

Jammer van deze reactie op voorhand. Laten we nou eerst eens luisteren....

Misschien wist je het nog niet, maar Elvis is dood... Voor de rest sluit ik mij aan bij de opmerking van de voorganger.

Ik wil alleen maar zeggen dat als er vanaf het jaar 2000 zo´n honderd officiele Elvis-releases zijn, dit toch wel erg overdreven en overbodig is. En of iemand nu dood is of niet, dit blijft uitbuiting en misbruik van het oeuvre van deze artiest (gemiddeld 10 platen per jaar!).

Maar goed, ieder zijn mening, no harm done. Ik zal deze plaat ook eerlijk gaan luisteren, maar ben er alleen erg bang voor.

Als Elvis-fan word ik hier na de eerste luisterbeurt niet echt vrolijk van. De nummers hebben zo'n Idols/X-factor make-over gekregen; je ziet de finalisten al voor je dansen in zo'n clichématig jaren 50-decor met jukeboxes en milkshakes.

'Blue suede shoes' gaat nog, maar 'That's all right' (naar mijn bescheiden mening toch de eerste echte rocksingle) wordt volledig uit zijn verband gerukt. Weg is die die heerlijk oorspronkelijke sound uit de Sun-opname, ervoor in de plaats komt een overgeproduceerde geluidslaag.

'Heartbreak hotel' is nog wel aardig gedaan, maar die versie sluit dan ook opvallend goed aan bij Elvis' eigen remake voor de bekende NBC Comeback Special in 1968. Knap ook hoe de makers van deze cd alle vaart hebben gehaald uit 'Burning love', een van Elvis' beste jaren 70-nummers. Het origineel heeft een lekkere rock 'n roll-drive, deze versie is volledig uit elkaar getrokken.

Dieptepunt is 'Can't help falling in love', een van de mooist gezongen ballades aller tijden is nu regelrecht verkracht. 'Suscpicous minds' blijft redelijk overeind in dit remix-geweld.

Dit is vooral leuk voor de musicalliefhebber. Ik geniet van Elvis in zijn rauwe essentie: op zijn debuutalbum, de Sun-sessies, de lp 'Elvis is back' of de opnamen van zijn terugkeer als live-artiest in de periode 1969-1970.

Ik sluit me helemaal aan bij Philipstown, ik heb er inmiddels één luisterbeurt op zitten en ik ben toch lichtelijk geschokt. Misschien een poging van de platenmaatschappij om Elvis bij het jongere publiek aan de man te brengen, maar uit ervaring weet ik dat die de goede oude Elvis ook wel weten de waarderen.

Met wat goedkoop klinkende gitaren is er ook geprobeerd een wat voller en wellicht energieker geluid te creëren, maar daar zijn ze dus in mijn ogen niet geslaagd. Mijn eerste berichtje werd nogal sceptisch ontvangen, maar ik ben band dat mijn vermoeden toch de waarheid is gebleken.

Voor de zekerheid ga ik het nog een keertje beluisteren, want misschien is er nog wel een kwartje dat moet vallen; maar ik vrees dat dit een gemiste kans is (als je al van een kans kan spreken, want ik blijf erbij dat er best wat zuiniger mag worden omgesprongen met de erfenis van dhr. E. Presley.

oh my god hoe zal ik hier op reageren. Als Elvis liefhebber vind ik dit echt helemaal niets!

Is het dan helemaal niets?....Nou als muzikant kan ik wel waardering hebben voor de arrangementen & productie.

Maar zet ik het ook op als ik in de Elvis mood ben? Nee dus!

Elvis draait zich om in zijn graf als hij dit hoort, maar die versie van Suspicious Minds is toch wel erg lekker!

ik vind het een leuke plaat. natuurlijk klinken de nummer anders dan in haar originele versie, anders was het uiteraard ook geen interessante release geweest. King Creole en Bossa Nova Baby swingen nog steeds als "vroeger," maar nu met een modern jasje, erg fris gedaan. de beat van Can't help falling in love vind ik ook goed. Dat Love me tender er 2x opstaat is wel een beetje overbodig, een nieuwe versie van Viva Las Vegas had leuk geweest, had ook goed bij de titel van de plaat (en musical in het Aria Resort) gepast. De musical in Las Vegas draagt bij aan de herinnering aan The King, ook voor nieuwe generaties, dat lijkt me een goed zaak! Al is het in dit geval alleen zijn stem; op deze manier kan het een nieuwe ontdekking zijn voor de patat generatie.

"Ze" hebben er werk van gemaakt:stukjes gesproken woord uit Elvis' films, jaren 50 tv-shows en jaren 70 live opnamen. Ook diverse nummers door elkaar gebruiken is gedaan. Zelfs Robert Johnson komt voorbij, waar Heartbreak Hotel naadloos in past. Het is alleen allemaal wat veel, wat rijk gevuld. De lucht is eruit geperst. Dit heb ik sinds mijn aanschaf nog niet vaak gedraaid, omdat het me allemaal wat te zenuwachtig is. Op naar een regulier album uit de jaren 50, 60 of 70. Die zijn te prefereren.

Kort na het verschijnen van dit album heb ik het gedownload om te kunnen beoordelen of ik het iets zou vinden. Als Elvis fan was ik eufemistisch gezegd niet heel blij met hetgeen mijn oortjes bereikte. Voor mij was het onverdraaglijk hoe zeer er met de oorspronkelijke muziek was "geknoeid" en stelde me voor hoe erg Elvis zelf dit zou afkeuren. Het is namelijk bekend dat Elvis een gruwelijke hekel had aan elektronische muziek, dus het laat zich raden hoe hij een productie als deze zou ervaren.....Jaren lang heb ik vervolgens de plaat genegeerd, tot enige tijd geleden.
Wilde toch eens uitproberen hoe ik deze productie nu zou beoordelen, omdat ik in de achterliggende jaren mijn muzikale horizon behoorlijk heb verbreed, onder andere door naar diverse soorten jazz en elektronische muziek te luisteren. Tot mijn verbijstering vond en vind ik dit album ontzettend leuk. Ja, het klinkt niet als een Elvis plaat en ik heb de ideeen losgelaten dat het als zodanig moet klinken en hoe Elvis het zou vinden......, dat is vloeken in de kerk, maar soit.
"Viva Elvis" is in mijn optiek ondanks de bombastische effecten zelfs eigenlijk een hommage aan Elvis. Aan alles is te horen hoe zeer men getracht heeft de oorspronkelijke muziek in dit moderne jasje te passen. Uiteraard blijft het onder de streep een kwestie van smaak hoe iets gewaagds als dit wordt beoordeeld, zeker door de hardcore Elvis fans.