Ludichrist - Immaculate Deception (1986)

Goeie hardcore/ crossover - hoe je dan ook wilt noemen - plaat. Hoogepunt: Green, eggs and ham, met leuk hiphop-stukje, destijds zeer vernieuwend.

Grappig, die kort maar krachtige hardcore nummertjes.

De opvolger Powertrip is wat meer metal georiënteerd.

Debut album van deze New York Hardcore groep en wat voor eentje: 5*
Hard, snel, gevarieerd en zanger Tommy Christ geeft met zijn teksten aan dat je best serieuze sociaal maatschappijkritische teksten kunt combineren met humor.
De 1e track Fire At The Firehouse zet de toon met een boodschap tegen racisme en de Klu Klux Klan.

Joe Bob was a good ol boy, dressed in sheets, a rope his toy.
Thought he was tough - a real man, a knight of the Ku Klux Klan.
It made him sick when people claimed; "It's only skin we're all the same"
Then one night he hit the sack, when he woke up he was black.
Was no joke, was no dream, Joe Bob Black could only scream;
"Oh my God! Holy Shit!"

"Oh sweet Jesus won'tcha look at me,
it's like a fire at the firehouse, how could this be?
I'm like a doctor who get cancer Lord hear my prayers
There's a fire at the firehouse and its not fair!"

Now Joe Bob, he was scared
And the KKK was mad.
So he tried to explain;
"It's only skin, I'm still the same."
They hung Joe Bob from a tree.

Zelfs mensen die de muziek niet konden waarderen lagen dubbel van het lachen na het horen van deze lyrics.
Of wat te denken van de anti-nazi track Mengele (Mengele we die - you die too fuck!) waarvan sommige neo nazis dachten dat het juist een eerbetoon was aan een van hun "heroes".
Velen van hen verlieten tijdens live optredens dan ook teleurgesteld met hun armpje weer omlaag de zaal.
Big Business kaart het illegaal dumpen van gif door grote bedrijven aan en Blown Into The Arms Of Christ het onnodig geweld veroorzaakt door religieuze fanaten.
Op God Is Everywhere vertellen ze waar ze God zoal zijn tegengekomen: in hun soep, in de zeep, etc.
You can't have fun is een crew cut met guestvocals van de zangers van Agnostic Front, the Crumbsuckers en Leeway.
Op Games Once Played steken ze subtiel de draak met die "gevoelige" tweestemmige hardrock solo's door er eentje voor de song te plakken en daarna los te gaan.

Niet voor tere zieltjes maar voor diegenen die van Hardcore Punk, Trash Metal of iets dergelijks houden, is dit album zeker het beluisteren waard.

Zit ik tussen m'n oude cassette bandjes te graven, vind ik dit album erop terug. Waanzinnige goede crossover band...hardcore, punk, metal, thrash, maar ook in de verte jazz en een vleugje rap meende ik zelfs wel te horen; een mooie mengelmoes gebracht door getalenteerde muzikanten, zeer energiek en enthousiast. Dé ingrediënten voor een fantastische plaat! En niet te vergeten om tot slot nog even te melden bij dit getalenteerde cult bandje vol gezond sarcasme lijkt 't wel, de kraker: "Government Kids" van het machtige Ludichrist...uit de mooie jaren wederom!

Last Train to Clarksville is een cover van The Monkees, hebben de heren goed gedaan.
Green Eggs and Ham lijkt me geïnspireerd op een kinderverhaal van vroeger.