John Hiatt - Walk On (1995)

Mooi, ingetogen lekker album met prachtige songs erop, en meer moet dat voor mij niet zijn.
John Hiatt zal altijd wel één van mijn favoriete singer-songwriters blijven, net als Warren Zevon, die hier op de site niet al te veel bijval krijgt. harde gitaarmuziek voert toch de bovenhand, me dunkt.

Mooi en warm album, zoals gezegd, muziek voor op een dromerige warme zomerse dag!
4.5 sterren ****1/2

Inderdaad een van zijn beste albums ( samen met Perfectly Good Guitar ) deze man is niet alleen op deze site zeer ondergewaardeerd maar ook in ons land!!!!
Ook Bring the Family, Slow Turning & Stolen Moments zijn niet te versmaden.
Die mandoline op het nummer Ethylene, geniaal!!
Kan in deze plaat geen zwakke momenten ontdekken.
Hulde!!!!!!!!!

Veel verschillende sferen en stijlen op dit album. Stevige nummers als Cry Love en You must go wisselen met fraaie ballads als The river knows your name en Dust down a country road.
Het titelnummer is een echte Hiatt-klassieker. Your love is my rest vind ik een ontroerend liefdesliedje.
In ieder geval hoort Walk on bij de beste albums van Hiatt.
Ik probeer een beetje om het oevre van deze man te overzien, maar dat valt nog niet mee. Het is veel en veel van hem is gewoon erg goed. Misschien hoort hij echt wel bij de grootste amerikaanse singer songwriters......Maar die erkenning heeft hij nooit mogen smaken....het leven van een artiest kan zo onrechtvaardig zijn

Ik heb John Hiatt ook vaak links laten liggen. Geen idee waarom. op een gegeven moment heb ik het toch maar eens geprobeerd. Dit album is een prachtig album. Het album verveelt eigenlijk nergens en zijn karakteristieke stem past er perfect bij. Ik ga zeker meer van hem luisteren.

Opmerkelijk, dit lees/hoor je heel vaak van muziekliefhebbers. Ik heb zelf ook (te) lang gewacht met het ontdekken van dit muzikale genie. Zou het komen doordat we allemaal 'Have A Little Faith In Me' wel aardig vinden, maar bang zijn dat de rest meer van hetzelfde (dus zoete popballads) is?

Ikzelf moest "Bring The Family" een paar keer luisteren voordat ik zijn stem/zang echt kon waarderen (ik kocht die plaat eigenlijk vooral vanwege Ry Cooder). "Slow Turning" vond ik eveneens een prima plaat, maar toch wat meer van hetzelfde. "Perfectly Good Guitar", hoewel geen perfecte plaat, verraste me met Hiatt als zeer overtuigende rocker.

Maar niets kon mij voorbereiden op "Walk On", zijn absolute meesterwerk en een van de beste platen die ik de afgelopen tijd (nee, ooit!) ontdekte. Wederom een album dat ik een paar keer moest horen om volledig te kunnen waarderen (want de eerste luisterbeurt leek het allemaal wat 'gewoon', terwijl de muziek van Hiatt dat nooit is).

'Cry Love' is een ontzettend knappe, toegankelijke song en had een enorme hit moeten zijn in '95. 'You Must Go', 'Walk On' en 'Good As She Could Be' zijn eveneens typische Hiatt-rockers en 'The River Knows Your Name' bezorgt een brok in de keel. 'Native Son' is een opzwepend hoogtepunt, net als 'Dust Down A Country Road' een van Hiatt's beste.

Als het fantastische 'Ethylene' een van de 'mindere' tracks is, dan heb je gewoon te maken met een meesterwerk. 'I Can't Wait' is een fijne softrocksong, misschien wel het meest commerciele lied op het album naast 'Cry Love'. Het gevatte 'Shredding The Document' is een werkelijk geniaal nummer, waarin Hiatt zingt over "representing the US at the Summer Olympics", Larry King en "an Eagles reunion".

'Wrote It Down And Burned It' heeft een mysterieuze sfeer en is wederom razend knap opgebouwd. 'Your Love Is My Rest' is mijn persoonlijke favoriet, mede dankzij een prettige melodie en goede achtergrondzang. 'Friend Of Mine' is een simpele pianoballad, en wederom een puike song.

Als zelfs de 'hidden track' 'Mile High' ook nog eens minstens zo goed is als de overige nummers (daarmee is het voor mij in ieder geval de beste hidden track ooit!), dan weet je het zeker: "Walk On" is een waar meesterwerk van een van de meest onderschatte artiesten aller tijden.

Mijn advies aan alle liefhebbers van singer-songwriters: vergeet 'Have A Little Faith In Me' (tenzij je daar helemaal weg van bent natuurlijk... waar wacht je dan nog op???) en schaf "Bring The Family" en een best of - en vervolgens uiteraard "Walk On" - aan. Krijg je geen spijt van!

"Walk On" staat overigens nu in mijn top 10.

Is inderdaad een van de mooiste hidden tracks, alleen moet je er wel wat geduld voor opbrengen voor je "m te horen krijgt.

vind dit album van hetzelfde niveau als beneath this gruff exterior, al is die iets afwisselender. de hidden track is het prijsnummer, heb geduld dus.

Potverdorie. Weer (veel) te lang geleden dat ik deze nog eens draaide. Sterk album trouwens. JH is een artiest die eigenlijk nooit teleurstelt.

Dat je met een 1 euro kringloopkoopje zoveel degelijkheid en klasse in huis kan halen. Mooie tijden voor de cd verzamelaar.

sterk "americana" (blues, country, folk, rootsrock) album van John Hiatt, singer/songwriter van de buitencategorie. de man werd in 2008 opgenomen in de Nashville Songwriters Hall of Fame.

het met mandoline spel ingeleide, melodieuze "Cry Love" zet meteen de toon van dit gevarieerde album, waarop folky ballads als "Walk On", "The River Knows Your Name" en de piano ballad "Friend of Mine" worden afgewisseld met fraaie mid-tempo liedjes als "Dust Down a Country Road" met lichte country invloeden, het folky "Ethylene" en de heerlijke melodie van het licht rockende, stuwende "Native Son".

de stevige rootsrock van "Good As She Could Be" en de bluesrock van "Wrote It Down and Burned It" hadden niet misstaan op zijn gitaaralbum "Perfectly Good Guitar".

ook op het licht rockende "You Must Go" met een schurende harmonica en background vocals van Gary Louris en Mark Olson (The Jayhawks) en de ballad "Your Love Is My Rest" zijn country rock invloeden te horen.

met "Walk On" voegde John Hiatt wederom een topper toe aan zijn rijke oeuvre, waarbij de soft pop/rock van "I Can't Wait" met backing vocals van Bonnie Raitt enigszins uit de toon valt. de hidden bonus track "Mile High" is een lekker slow blues nummer dat wel goed aansluit bij de overige nummers.

een belangrijke rol op dit album is weggelegd voor multi-instrumentalist David Immergluck bekend van zijn werk met The Counting Crows.

hierna volgde het zwakke "Little Head" waarna hij zich 5 jaar later zou revancheren met het sterke eveneens "americana" gerichte "Crossing Muddy Waters".

heb John Hiatt 2 x live gezien. 1x solo akoestisch tijdens het Take Root festival in Groningen en 1x met de gelegenheidsformatie Little Village (met Ry Cooder, Jim Keltner en Nick Lowe) in (grote) zaal De Doelen, Rotterdam, waar hij in het kader van zijn Farewell Tour onlangs op 29/6 en 6/7 2 solo akoestische optredens heeft gegeven. beide uitverkochte concerten. hij houdt wat betreft de toekomst nog een slag om de arm en blijkt nog steeds weliswaar in een veel lager tempo nieuwe songs te schrijven.

had John Hiatt graag een keer met zijn toenmalige band The Goners met meestergitarist Sonny Landreth in de gelederen willen horen/zien, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Don Smith
All songs written by John Hiatt

John Hiatt: vocals, acoustic guitar, electric guitar, electric piano, Wurlitzer
Davey Faragher: bass, background vocals
David Immergluck: electric guitar, slide, guitar, mandolin, pedal steel, lap steel, 3-stringed stick, b.v.
Michael Urbano: drums, percussion
+
Lisa Haley: violin (tracks 3 & 5)
Benmont Tench: piano, harpsichord (track 10), pump organ (track 5)