Manowar - Battle Hymns MMXI (2010)

Ja doei...belachelijker dan Manowar kan je anno 2010 niet meer. Naar eigen zeggen vind Demaio het nodig om Battle Hymns opnieuw op te nemen omdat de fans er massaal naar vragen en om de cd te voorzien van het brilliante geluid dat ook de laatste handvol Manowar cd's ervoor al plaagde. Tevens heeft hij dus ook de volledige 'Hammer of the Gods' cd zogezegd in de prullenbak geflikkerd omdat Donnie Hamzik terug in de band zit - en dit na al enkele jaren hoog van de toren te blazen over net die hele cd en het gebeuren eromheen (inclusief de deal met een Duitse fantasy schrijver die het verhaal in boekvorm zou publiceren).

Deze laat ik netjes aan me voorbijgaan. Zet ik de originele nog wel een keertje op of de prima remaster uit 2001. En ook de twee live tracks van hun allereerste optreden kunnen me gestolen worden.

Battle Hymns MMXI (2011) is niks meer en niks minder dan een opnieuw opgenomen versie van de oude debuut klassieker van de band uit 1981.
Joey Demaio zal ongetwijfeld allerlei argementen opnoemen waarom deze klassieker nou zo nodig overnieuw moest.
maar een van de werkelijke redenen die hij nooit zal opnoemen is natuurlijk het feit dat zanger Erik Adams het stembereik van destijds niet meer heeft, en op deze manier de nieuwe generatie metalfans kan laten wennen aan zijn huidige bereik.

Alle muziek op deze CD is namelijk in tegenstelling tot de klassieker uit 1981 een paar noten verlaagd.
Iets wat de band trouwens al een paar jaar doet.
Het bereik van Erik Adams is overigens nog altijd wel zo groot dat menig andere zanger erbij verbleekt...

Niettemin komt het verlagen van de muziek de meeste nummers van Battle Hymns mijn inziens niet echt ten goede.
De meeste nummers klinken daardoor lang niet zo krachtig en over de top meer als dat de oorspronkelijke plaat wel deed.

Het geluid is dan welliswaar wat moderner, maar er is tegelijkertijd getracht niet al te ver af te wijken van het orgineel.
Dat geldt voor de nummers zelf trouwens ook, want die zijn nauwelijks veranderd.

Grootste maar ook een beetje teleurstellende verassing was de ingesproken tekst van de engelse acteur Christopher Lee op Dark Avenger.
Ik had daar meer van verwacht, want aan de stem van Christopher lee zelf ligt het niet, maar het lijkt nogal onvoorbereid ingesproken ofzo en heeft daardoor bij lange na de impact niet die Orson Wells destijds wel had.

Het slordige en haperende spel van Joey Demaio maakt tot slot van William's Tale ook niet veel soeps, dus al met al vind ik ,t maar een bedenkelijk CD-tje.
Hooguit leuk om het verschil eens te horen.

Net als duysterbos vind ik het ook maar een bedenkelijk initiatief.
Ik begrijp niets van bands die ouwe meuk opnieuw willen opnemen. De authentieke sfeer wordt vrijwel altijd vernietigd, terwijl ik als luisteraar de nieuwe sfeer vaak maar moeilijk eigen kan maken. Artiesten zijn arrogant om te denken dat omdat ze hun instrumenten beter onder de knie hebben, ze oud materiaal automatisch nog beter kunnen maken. Ook vinden veel artiesten de pc producties van tegenwoordig beter dan de warme analoge opnamen van vroeger. Ik vind van niet.

Manowar doet het dus ook niet beter dan 28 jaar geleden. Eerder slechter. Daar komt bij dat ik het origineel ook al niet zo geweldig vond. Geef mij maar de live versies van de twee beste nummers van de plaat zoals ze op Hell On Stage en Hell On Wheels staan. Als er dan toch zo nodig actuelere versies moeten zijn.

Cristopher Lee in plaats van Orson Welles vind ik dan wel weer erg leuk.

Ik ga hier niet eens sterren voor geven. Ik doen gewoon alsof het niet bestaat.
Gauw vergeten en hopen dat er inspiratie gevonden kan worden voor wat nieuw wek.

Is er ooit één album geweest dat beter werd door een heropname? Artiesten die dertig jaar na hun debuut over genoeg arrogantie beschikken om te beslissen dat ze het nu veel beter kunnen zijn een plaag. Manowar volgt hier het voorbeeld van Exodus, een legendarische band die de laatste tijd nogal op de sukkel is. Om hun oude hoogtepunt te herbeleven namen ze hun debuutalbum 'Bonded by Blood' - discutabel het beste thrashalbum aller tijden - en veranderden het in een drie kwartier durende marteling. Fans aller landen trokken hun oren af of staken stylo's doorheen hun trommelvliezen om toch maar aan "het nieuwe geluid" te kunnen ontsnappen. Nu, zo'n ramp is deze nieuwe Manowar ook weer niet, maar uiteindelijk kan het hele album beschreven worden met een simpel anagram van de bandnaam zelf: WAAROM? ......n

Manowar is misschien wel hét symbool van de toffe kant van metal. Gespierde mannen in leren carnavalsoutfits, sterke homo-erotische spanningen en meebrulbare oermetal over de meest foute onderwerpen. Die aanpak kent uiteraard veel tegenhangers, want voor veel mensen is muziek nu eenmaal een serieuze zaak die niet luchtig mag opgenomen worden. Persoonlijk ben ik wel een fan van het Manowar dat zingt hoe wimps en posers de hal moeten verlaten, maar die groep bestaat helaas niet meer.

Ik was nog iemand die 'Gods of War' verdedigde: er werd inderdaad belachelijk veel gepraat op dat album, maar de muziek was nog altijd vrij goed. Maar je kan er niet omheen dat Manowar één grote commerce geworden is, die kapitalistische doeleinden camoufleert als devotie naar hun fans toe. Het geldgraaiende Manowar verdient nog weinig respect, en wanneer ze één van hun beste albums heropnemen kan je maar beter onder tafel kruipen, wachten tot het gedaan is en vervolgens de schade opmeten.

En die schade is vrij groot. Het eerste wat opvalt is - niet onlogisch - dat het album gekenmerkt wordt door een moderne, digitale productie. De plastieken sound verdrijft alle warmte die in het origineel zat, waardoor het album al meteen zijn oude charme verliest. Ik vraag mij oprecht af of er één Manowarfan is die het nieuwe geluid verkiest boven de warme analoge productie van het origineel.

Ook werd de muziek in zijn geheel een paar noten lager gespeeld, waardoor alles zwaarder en serieuzer klinkt. Weg is de fun van het album. Bovendien past die overdreven bombast gewoon niet bij het album: dat ze 'Kings of Metal' deze behandeling zouden geven zou nog enigszins steek houden (al mag ik hopen dat ze van dat album afblijven), maar 'Battle Hymns' heeft die niet-al-te-zware rocksound gewoon nodig. Zo wordt bijvoorbeeld 'Fast Taker' nu volledig begraven onder de lagere gitaarsound.

Zanger Eric Adams is uiteraard de persoon die het zwaarst afziet. Zijn stem heeft logischerwijs sterk ingeboet qua bereik en zijn typerende hoge noten weet hij in de verste verten niet meer te halen. Maar dat is nu eenmaal een probleem waar je niet omheen kan, ook al hebben ze geprobeerd om het in de productie wat bij te schaven en wordt hij in een aantal nummers zelfs compleet bedolven onder de instrumentatie.

Maar nog veel vervelender dan zijn beperkt stemgeluid is het feit dat Adams maar weinig moeite lijkt te doen. Hij zingt sommige zinnen alsof hij ze voor de eerste keer afleest, en zijn zanglijnen lijken na bijna dertig jaar gewenning minder dynamisch dan eerst. En hoe je het ook draait of keert: Adams moet op zijn zesenvijftigste niet meer over zestienjarige meisjes zingen.

Drummer Donnie Hamzik houdt zich nog het best overeind bij deze heropname. Hij is altijd al één van de betere Manowardrummers geweest en bevestigt dat hier ook. Bassist Joey DeMaio houdt zich ook nog wel degelijk overeind, al speelt hij één van zijn kenmerkende solo's ('William's Tale') toch redelijk slordig. Maar goed: naar deze twee zullen we dus niet wijzen in verband met dit album. Natuurlijk spelen ze niet beter dan op het origineel, maar het is ook niet storend slechter.

Gitarist Karl Logan is echter een ander paar mouwen. Op zijn algemene spel valt weinig aan te merken, maar zijn solo's komen gewoon lang niet zo sterk over als toen Ross the Boss ze speelde. Daarvoor staat de ondersteuning tijdens de solo's ook veel te luid in de mix, waardoor het allemaal behoorlijk saai wordt.

Hét ultieme dieptepunt is echter de afsluiter, wanneer Manowar één van hun beste nummers - 'Battle Hymn' - compleet verprutst tot een nauwelijks herkenbaar gedrocht. Ooit was 'Battle Hymn' een adrenalinestoot, maar deze nieuwe versie is een saaie, vervelende interpretatie die vooral voor verveling zorgt. Het tempo werd verlaagd, het geheel werd weer wat lager gespeeld en er is een bombast toegevoegd die enorm fake klinkt. Weg is de authenticiteit van dat nummer, en van enige bezieling is er ook geen sprake meer. De heropgenomen 'Battle Hymn' is een grote grap.

En dat kan eigenlijk wel over het complete album gezegd worden. 'Battle Hymns MMXI' klinkt eerder als een coverband van de oude Manowar, en dan nog niet eens een bijster goede. Natuurlijk blijven het sterke nummers, maar deze nieuwe versies overtuigen simpelweg niet en zijn vooral enorm overbodig. Voor mensen die geïnteresseerd zijn in Manowar: koop het originele 'Battle Hymns'. Voor hardcore verzamelaars: koop deze cd, berg hem op in je collectie en luister er nooit naar.


Geschreven voor Digg.be

zo, die gaat ik eens pindakazen, zeer benieuwd

edit, godverdomme, het hele orson welles stuk naar galamieze,een van de krachten van zijn inbreng op het bekende nummer was vooral ze timing waarin hij zijn woorden sprak, dit is echt regelrecht ruk en de vraag doemt op, manowar, waarom, waarom waarom
?

baggerplaat, en ja dat weet ik nu al, na elk nummer ongeveer 30 seconden gehoord te hebben

nog ff de laatste 3 en weer prullemand in, snel het origineel opzetten om dit voor altijd te vergeten

btw, ben zeer benieuwd wat jong grut hiervan vind zonder het origineel te kennen

Battle Hymns wordt hier flink om zeep geholpen. De sound, zang en het ingesproken stuk van Dark Avenger zijn alemaal ondermaats. Hiermee kun je hooguit als cover band weg komen.

Battle Hymns een geweldig Metal album maar dan wel de versie van 1982. De MMXI kan mij eigenlijk gestolen worden. Het is spijtig dat Manowar behoudens de Thunder In The Sky EP van 2009 verzaakt in het uitbrengen van nieuw materiaal. Manowar blijft voor mij een ultieme Metal band met een unieke sound. 8 april wordt het dus weer genieten van de Battle Hymns tracks in Kerkrade.