Tennis - Cape Dory (2011)

'Take me somewhere' klinkt een beetje blondie meets beach house. Pitchfork: Page Not Found fijn, ben erg benieuwd!

Ik ben hier tevens erg benieuwd naar. Ik hoop dat het niet al te lo-fi wordt. Dat zou de nummers namelijk mijn inziens niet ten goede komen. South Carolina is echter wel onweerstaanbaar. We zullen zien!

Het moge duidelijk zijn dat de cover geinspireerd is door deze van Lisa Hartman.
Ik ken dat album verder niet, maar ga er van uit dat het muzikaal niet hetzelfde klinkt. Alhoewel je het nooit zeker kunt weten want Cape Dory klinkt met zijn lo-fi geluid wel alsof het niet van deze tijd is.

Dromerig, ietwat kneuterig (zoals de hoes ook) dreutelt het album voort. Dat heeft een eng, negatief toontje in zich maar dat is het niet helemaal. De liedjes zijn allercharmanst en het rammelt er op los. Maar rammelpop hebben we vaker gehoord, dromerige lo-fi liedjes ook en na het grote succes van Beach House is het lastig om wederom te verrassen. Misschien hebben we allemaal even genoeg gehoord binnen dit genre en is het tijd voor iets anders. Je zou bijna zeggen: mosterd na de maaltijd.
Dat verdient Tennis niet en dit album mag best gehoord worden. Er zal vast nog wel wat ruimte zijn in uw digitale bibliotheek of uw cd kast, want Cape Dory is gewoon een leuke plaat.
Tien onweerstaanbare, feel-good songs in een ruime 28 minuten: daar kan niemand zich toch een buil aan vallen?! Ik in elk geval niet.
Overigens is Cape Dory het resultaat van een flinke tijd zeilen waar Patrick Riley en Alaina Moore op elkaar en de zee waren aangewezen.

Helaas niet de eerste grote verrassing van 2011 voor mij (daarvoor worden mijn hoge verwachtingen niet helemaal ingelost), maar lekker is het wel. Ik wacht tot die tijd wel op die eerste grote klapper die moet komen en Tennis, de tropische variant van Beach House wellicht, mag dan nog wel even een potje spelen met mij. Wordt het vanzelf misschien nog wel game-set-match ook en mag het achteraf alsnog de grote verrassing worden genoemd.

Kandidaatje: groeiplaat + grote debuut-doorbraak

Dit is live ook leuk:

"Hoi, wij zijn Tennis en ons volgende nummer heet Marathon"

Dit noem ik nou 'meaningfulcore', van die 'appealing', 'srsly relevant', en 'highly authentic' starbucks macbooc pro hipster lofi advertentie pop. Ja, dat zijn nogal wat woorden. "Hoi, wij zijn Tennis en ons volgende nummer heet Marathon", dat is een fijn nummer. Moet niet te bekend worden. Anders zit ik op het volgende feestje: "Hee, ken jij Tennis, dat is ongeveer net zo indie als Vampire Weekend, hii hii".

klinkt wel aardig, maar het is wel uitgemolken muziek, hoeft wat mij betreft 2011 niet mee in. Lo-fi beach pop met beach house vrouwenstem... t zal allemaal wel... Dit album krijgt van mij nog wel 2,5 of 3 sterren, omdat het er wel fijn ingaat. Maar een blijver? nee

Sluit me hierbij aan, al vind ik marathon nog best een aardig nummer.

Dream pop à la Beach House, met het verschil dat Beach House dat toch een stuk beter doet, is mijn inschatting na één luisterbeurt. De plaat duurt nog geen halfuur, de nummers vliegen voorbij zonder enige indruk te maken. Ik ga 'm zeker nog wel een paar keer beluisteren, valt ie dan niet mee, dan is Tennis voor mij gebuisd..

Net binnengeharkt en maar eens beluisteren. Ken alleen een demootje van Marathon die ik ergens vorig jaar van het net had geplukt en die beviel me wel erg goed.

Ik denk dat ik klaar ben met deze plaat. Ik heb 'Cape Dory' meerdere kansen gegeven, maar het weet me gewoon niet te pakken. Ik vind het allemaal suf klinken, saai. Waar Beach House nog enigszins wist te imponeren met enkele nummers, weet Tennis dat niet te doen. Een voldoende krijgt dit dan ook niet van mij.

2 sterren

''t Is echt gewoon Beach House, maar dan actief in tweede klasse. Zeker wel een plezierig plaatje, dat niet te snel verveelt.

Maar bah, denk eens een minuutje na voor je dergelijke idiote groepsnaam en cover op de mensen loslaat.

Die cover is inderdaad wel vreemd, maar dat maakt het ook wel weer leuk.

De vergelijking met Beach House volg ik niet zo, waar is die op gebaseerd? Dit ademt toch iets meer de 60s op de een of andere manier. Beach House is bovendien veel lijziger.

Doet mij toch ook meer denken aan een iets meer poppy Best Coast dan aan Beach House.

Ik zie echt niet in hoe iets meer poppy kan zijn dan Best Coast.

Je hebt gelijk

Bij het opmaken van de eindejaarslijstjes is dit toch een * gezakt in de achting.

Dit debuut van Tennis bevalt me veel minder dan de latere platen.

Dat is ook wel logisch, want een band moet volwassen worden, in de loop der tijd.
A-chronologisch platen van een band luisteren werkt vaak een beetje teleurstellend.

Maar wel leuk om te horen, waar de band mee begon. Het klinkt allemaal erg flets, iel, slecht geproduceerd, de cymbals van de drums staan te hard, de zang verdwijnt in de muziek, en er is geen bas-geluid te herkennen, wat het allemaal nog fletser en ieler laat klinken.

De composities zijn ook nog niet helemaal je-van-het. Latere platen van Tennis zijn veel beter en klinken krachtiger.