Babet - Piano Monstre (2010)

De nummers wisselen van kwaliteit, maar de zang van Babet en het klassieke pianospel op Piano Monstre, Mexico en Le Bel Eté maken dit een interessant popalbum.

Svendra leek het wel een goed idee om mij dit album aan te bevelen aangezien ik wel een liefhebber ben van Tori Amos, de laatste Joanna Newsom erg waardeer en Kate Bush hoog heb zitten.
Een mooi meiske en een piano: ja, dan heb ik er wel oren naar.

Nu zijn er buiten genoemde drie wel meer dames die dit soort muziek maken, maar tot nu toe nog geen eentje die ik in het frans heb gehoord. Wat zeg ik? Sommige nummers gemengd in engel en frans en daar heb ik dan wel gelijk een minpuntje te pakken. Ik vind dit zo songfestival-achtig. Zing in 1 taal en hou het daarbij en ga niet lopen rotzooien in 1 nummer (kies desnoods voor een paar nummers in het frans en een paar in het engels bijvoorbeeld).

Babet komt iets minder puur over als bijvoorbeeld een Tori Amos of laat ik Agnes Obel noemen en dat is heel makkelijk te verklaren door het feit dat het wat frivools heeft. Het is vaak vrolijke pop waar je een glimlach met moeite kunt onderdrukken. Het franse meisje dartelt vrolijk rond in de franse zomerzon. Hier en daar ook een beetje dat kneuterige Amélie-gevoel: onschuldig als wat.

Misschien een beetje te veel 'happy-happy-joy-joy' in deze kille wintermaand, maar aan de andere kant ook wel weer een zonnig geluid om de boel wat op te warmen in huis.
De samenwerkingen met de zangers op dit album pakken goed uit, alhoewel ze het zelf goed af kan (en ik zag dat ze al meer albums op haar naam heeft staan).

Zoals Svendra al aangeeft is het een interessant popalbum en hou ik hier persoonlijk zeer zeker van.
Fijne tip en bij deze weer getipt aan eenieder die van frisse franse popliedjes houdt!

Van zo'n reply had ik niet vreemd opgekeken nadat ik aERodynamIC tipte. Ik doelde namelijk op het openingsnummer Piano Monstre en vergat erbij te zeggen dat de rest niet echt lijkt op Amos e.a. Maar de reactie pakt anders uit, leuke recensie!

Het album blijft na twee maanden goed overeind. Zo'n cabaratesk nummer als 'Le Miroir' is leuker dan ik eerst dacht en het songfestivalrefrein van 'Laika' stoort niet meer. 'Mexico' is fascinerend: een soort popnummer gelijmd in een pianosonate van Schubert. Meer van deze muziek graag, maar dan wel in het Frans! Het Piano Monstre van dit album is ene Sylvain Griotto, behalve pianist ook componist van modern klassiek.

Leuke cover!