Six Organs of Admittance - Dust & Chimes (2000)

Dit was de eerste "normale" plaat van Six Organs of Admittance. Daarmee al een mooie mijlpaal! Maar muzikaal is deze plaat is een moeilijk geval. Veel stukken zou ik liever niet nog een keer zou horen, want ze zijn niet mooi ("Black Needle Rhymes") of niemendalletjes ("Tukulti Will Burn," "Oak Path", "Stone Finders Verse I-II"). Slechts een paar van de kortere nummers zijn de moeite waard. "Assyria" is fijn en puntig, met verve gespeeld, een combinatie van Amerikaans traditionalisme en niet-Europese invloeden (India, Marokko). "Sophia" combineert goed gitaarspel met subtiele electronica. Ook heerlijk hoe het getingel van belletjes deze twee partijen samenbrengt. Je moet het maar verzinnen.

De grote klasse van het album zit in de twee langere nummers. "Journey Through Sankuan Pass" is de beste van de twee en behoort tot Ben Chasny's betere werk. Glinsterende flarden gitaarspel komen binnen, gaan weer naar buiten. De muziek draait in concentrische cirkels: duidelijk deel van dezelfde figuur komen ze nooit bij elkaar. "Dance Among the Waiting" is wat traditioneler qua gitaarspel. Dit keer is er interessante electronica, dat aan het geluid van wolven doet denken. Er is ook zang. Normaal is de zang op de platen van Six Organs of Admittance niet waarvoor je blijft. Maar dit keer is goed! De samenzang heeft welhaast druïdische kwaliteiten. Alleen al vanwege deze twee stukken is het album aan te raden.