Philip Glass - Music in Twelve Parts (1988)

Hey, deze van Philp Glass kende ik nog niet, maar wordt door Allmusic wel als beste omschreven. 3,5 uur lang.

Hier een nogal bejubelende recensie van een orkestuitvoering van Het Philip Glass Ensemble.
Recensie

Zoals een tijdje terug al op het forum aangegeven, hier nog even een laatste reminder. Kaarten zijn namelijk bijna uitverkocht!

Vrijdag 22 juni zal Music in Twelve Parts in zijn geheel door het Philip Glass Ensemble uitgevoerd gaan worden in Het Muziektheater Amsterdam.

Meer info hier:
http://www.gastprogrammering.nl/nl/perf.php?bocsid=551&tl=nl

Morgen is het zover

Dit is wat teveel van het goede voor mij. Zijn scores vind ik vaak geweldig, en ook wat losse werken scoren hoog maar zijn langere werken die echt heel erg minimal zijn gaan er wat minder goed in.

Van het weekend was het weer zover. Het Philip Glass Ensemble speelde in het muziekcentrum in Eindhoven. Zaterdag Koyaanisqatsi en zondag deze Music in Twelve Parts in zijn geheel mogen beluisteren. Ik had beide stukken nog niet eerder in hun volledigheid voorbij horen komen, dus was het extra mooi om dan ook gelijk de componist zelf erbij te kunnen bewonderen.

Een hypnotiserende ervaring. Doordat er eigenlijk geen ontwikkeling in de muziek zit is het bijna onvermijdelijk dat een gedeelte van het publiek wegdoezeld om bij een wisseling naar een volgend "part" weer ruw te worden wakkergeschud.

3 1/2uur glass?

man, 45 minuten per jaar in de vorm van koyaanisqatsi zijn zeker genoeg

Gisteren dus 4 sets van dik 50 minuten, afgewisseld met drank en eten.

krijg bijna medelijden, maar het is ene vrije keus geweest

Ik hoorde dat vooral Koyaanisqatsi geniaal was, en Mi12P wat minder (althans in vergelijking met 2007, waar ik bij was). Maargoed, dit keer was ik er niet bij, en dat vond ik heel erg jammer.

Leuk was dat ongeveer een derde toen de zaal na anderhalf uur al had verlaten

Wel een bijzondere ervaring dit. Kan me goed voorstellen dat niet iedereen zin heeft om de volle 3½ uur uit te zitten.
Toch geef ik wat dit genre betreft (hardcore minimalisme) de voorkeur aan Simeon ten Holt, m.n. het 'Canto Ostinato' en 'Horizon'.
Weet iemand of deze muziek ook toevallig dodecafonisch is?

Dat doet me denken aan het optreden van John Cale in "I've got a secret" hier. Het verband met het bericht van Paap_Floyd zit rond de 4:20, maar het hele filmpje kijken is ook leuk

Dit heeft helemaal niks met twaalftoonsmuziek te maken.

OK, duidelijk, hoewel wat beknopt.
Ik denk te weten dat Glass ook twaalftoonsmuziek gecomponeerd heeft (ik vermoed wat vroeger in zijn carriere) maar niet wetend hoe het klinkt vroeg ik me af of dit er een voorbeeld van was. Ik zal er eens een googletje aan wagen.

In het laatste deel van de 12 zit een twaalf-toon-reeks verwerkt.

Volgens mij is er wat mis met deze toevoeging. Deze plaat komt uit 1990: Music in Twelve Parts by Philip Glass : Reviews and Ratings - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Heb zelf Musicin Twelve Parts Pts. 1 and 2 op LP, en die komt uit 1974: Music in Twelve Parts - Parts 1 & 2 by Philip Glass : Reviews and Ratings - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Dus waarom staat deze plaat dan onder 1975? En in hoeverre zijn de twee releases aan elkaar gelieerd?

Ja, geen idee hoe dat hoort hier met dat soort dingen, maar Music in Twelve Pieces is dus geschreven tussen '71 en '74, en sindsdien bestaan er verschillende uitvoeringen van. De meest bekende denk ik die op Nonesuch uit '96. Die heeft ook deze hoes, hoewel de tracktijden hier dan wel weer van de release uit '90 zijn.

Die drieënhalf uur komen eigenlijk wel over als een tikkeltje geforceerd een punt willen maken. Net als bij Music with Changing Parts heeft het prominent aanwezige keyboard niet bepaald het meest verfijnde timbre en klinkt de muziek daardoor enigszins gedateerd. Vermoeiend is deze luisterervaring dan ook wel.

Binnen de minimal music is Glass weliswaar een grote naam, maar toch vind ik Riley, Reich en Young artistiek en muzikaal gezien nog interessanter. Neemt niet weg dat het concept knap is en dat het me blijft fascineren hoe veelzijdig herhaling gebracht kan worden. Toch vind ik Glass nog sterker in zijn symfonieën, opera's en strijkkwartetten.

Wow, wie heeft er Part 9 als favoriete track aangemerkt? Dan ben je wel een bikkel (m/v). Dat is het enige deel waarbij ik mezelf moet dwingen om niet door te spoelen ... Volgens mij zit deel 9 er alleen maar in om de geniale delen 8 en 10 van elkaar te scheiden.

Heerlijke eindeloze patronen. Het geeft vooral veel voldoening in harmonie, met een subtiel psychidelisch effect. Vind het een van de meest intrigerende werken van Glass, mede door de extremiteit. De combinatie van saxofoon/clarinet?/zang is heel fijn, het geeft een bepaalde lichtheid en lucht, alsof de muziek in/uit ademt. Dit zit ook in sommige stukken van Steve Reich (bijv. Music for a Large Ensemble) en ik kan er erg van genieten. Hele rit van 3 uur lang? Iets te veel misschien. 20 minuten per stuk? Ja graag!

Hier ten huize daalde vooral een zucht van verlichting neer toen deel twaalf was afgelopen. Zelfs in vier porties was dit toch wel een flinke hap, terwijl we toch bekend zijn met het werk van Glass en dat eigenlijk altijd wel konden waarderen.