Patrick Wolf - Wind in the Wires (2005)

The Libertine opent het 2e album van Patrick Wolf, en mijn mond viel open. Is dit datzelfde ventje die de cd Lycantrophy maakte ? Dat was namelijk iets teveel van het goede voor mij. Gefreak kan ook vervelend worden en dat was daar het geval. Maar hier is iets heel anders aan de hand: mijn grote held Marc Almond hoor ik hier duidelijk in doorklinken. Dat blijft de eerste paar nummers ook, maar dan verrast Wolf steeds meer, want "Almond krijgt gezelschap van Sufjan Stevens" en even later hoor ik Ian McCulloch van Echo & the Bunnymen. Ook Morrissey flitst soms qua zang door mijn hoofd.
U begrijpt het al: een bijzonder talent is hier bezig. Zo werd hij door de pers al onthaald bij het debuut (de nieuwe Beck werd ie genoemd), maar op Wind in the Wires heb ik het idee dat het allemaal wat uitgebalanceerder is. Wat een ongelooflijk spannende plaat is dit zeg.

Voor de geinteresseerden: hij staat momenteel op de luisterpaal van 3voor12 (en zorg gewoon dat u die interesse heeft, want het is de moeite waard).

over lycantrophy kan ik niet zeggen, maar dit album is indrukwekkend!

Bijzondere muziek, hier ga ik zeker vaker naar luisteren. Doet me ook erg denken aan het eerste album van Ben Christophers, alhoewel de stemmen beider zangers geenszins op elkaar lijken.

Ik kom net van zijn optreden. Schitterend zeg!

Hij was op Motel Mozaique fantastisch! Ik vind dit album goed, maar live is het nog een stuk sensationeler. Dit is een man om in de gaten te houden!

Geef mij maar die andere, die vond ik toch beter. Deze is zo mat, of misschien tam, lief en netjes, waar die andere veel wilder is (misschien minder gelikt)

Op Motel Mozaïque was Patrick Wolf geweldig. Zijn concert is online te beluisteren.

Ah, heb het meteen aangezet! Ik heb het album inmiddels ook vaak gedraaid, maar het haalt het toch niet bij het concert (bij lange na niet, voor mij).

Gelukkig kende ik eerste de plaat en hoorde toen pas het optreden. De plaat vond ik al mooi en die is door het optreden alleen maar mooier geworden. Maar ik ben het me je eens dat de uitvoeringen live beter zijn, maar als ik nu de plaat hoor, hoor ik als het ware het optreden erdoorheen. Is dat vaag, of ben ik wel duidelijk?

Nee hoor, ik kan de plaat ook niet meer luisteren zonder dat ik aan het concert moet denken. Ik moet maar 's hard achter het debuut aan, ik ben erg benieuwd naar hoe Paris op plaat klinkt.

Paris is subliem. Verder ben ik er nog niet over uit wat ik van zijn debuur vind. To the lighthouse is wel een geweldig nummer. Maar ja, dat hoorde ik dan ook voor eerst afgelopen vrijdag bij Motel M.

Ik vind niet echt electronic, btw. Zijn debuut wel een beetje.

Inderdaad, ik vind het ook geen electronic. Aan het album te horen zijn er voornamelijk live instrumenten gebruikt en dus nauwelijks computers en dergelijke, wat toch wel een vereiste is bij electronische muziek (vandaar ook de naam). Ook gebruikt hij op geen enkele manier electronica tijdens zijn optreden, alleen maar "echte" instrumenten zoals drums, piano, viool, ukelele(?) en dergelijke.

Wat een wonderkind zeg. Ik heb zijn cd nog altijd niet , maar dat was zeker een aanmoediging. Ik vond het beste optreden van heel Lowlands!

Ik heb deze cd van Patrick Wolf al een hele tijd thuis liggen, maar vind hem velen malen minder interessant dan zijn live optredens. Heb hem nu twee keer live gezien (Motel Mozaique 2005 en Pukkelpop 2005) en beide keren wist hij me live te overtuigen. Zijn live optreden is hoofdzakelijk acoustisch terwijl de cd naar mijn mening te electronisch klinkt waardoor zijn mooie liedjes in tegenstelling tot tijdens zijn live optreden niet uit de verf komen. Tijd voor een live album zou ik zeggen.....

Ik vind deze cd één van de allerbeste allertijden (naar mijn bescheiden mening dan toch) . Het electronische (in veel mindere mate dan het vorige album denk ik toch) vind ik juist spannend , het geeft een meerwaarde aan het album . De prachtige stem van Patrick Wolf doet telkens weer mijn hart een slagje overlsaan. * 5 * , en hij is het ABSOLUUT waard !

szynell

..En toch heb ik een dubbel gevoel bij het electronische.
Het album is weliswaar dik in orde, maar bij sommige tracks bijv. Teighnmouth en wind in the wires vraag ik me eigenlijk af of ze voor mij iets toevoegen aan het nummer, of dat het nummer zonder die bliepjes en geluidjes niet veel beter uitkomt.
Bij andere nummers vind ik de combinatie dan weer wel geslaagd.

Ik vind het vooral prachtig dat patrick hetgeen op zijn plaat zet wat hij in de eerste plaats zelf mooi vindt (dat neem ik toch aan ) Elektronisch of niet, het komt allemaal recht uit zijn hart. Teighnmouth is zo'n voorbeeld. Je houdt ervan of niet.

szynell

Vanwaar deze aanname (en de daarmee samenhangende waardering)? Heb je hem een pilsje aangeboden op Lowlands?

Ik neem aan dat iedreen die echt veel voor zijn muziek wel doet (en dat doet deze jongen ) muziek maakt die hij zelf prachtig vind? (normaal , niet?)

Ik snap je zin niet ('iedreen die echt veel voor zijn muziek wel doet ' ).
Je vindt het normaal maar ook het mooiste aan het album, maak ik hieruit op?

niets, mijn verwarring waarschijnlijk:) hou gewoon heel erg veel van het album en weet dat hijzelf er zijn ziel in legt. (excuses -

szyn

Ik snap het helemaal hoor. De intensiteit van zijn muziek (en zijn optredens) doet inderdaad vermoeden dat hij zijn ziel en zaligheid erin stopt. dat kun je nooit bewijzen (ook niet door een biertje met hem te drinken op Lowlands), maar het is op z'n minst een kunst dat hij op de luisteraar dat gevoel kan overbrengen.

voila! dat is het, alleen krijg ik dat moeilijker te verwoorden merci !

Ok, nu begrijp ik het eindelijk.

jeeuuj

Hier en daar betovert dit album me, helaas staan er een aantal overbodige nr.s op en ook de achtergrond-elecktronica vind ik soms storend.

Waar het eerste album vaak bleef steken in slechte productie is het bij dit album helemaal verandert. De plaat klinkt harder, volwassen en wolf heeft erg aan zijn talent gewerkt. The libertine is echt zo nummer waar ik kippevel van krijg. Als Wolf zo doorgaat met zin elctro-folk-indie muziek, blijf ik wel zijn plaaten kopen.

4,5

Voor mij 1 van de mooiste albums ooit.

Zoveel talent en klasse en zulke mooie nummers. Hij is in staat om echt een soort van mythische wereld te scheppen.

Inderdaad een mooi album. De nummers zijn soms vrij excentriek, maar toch blijft Wolf netjes binnen de lijntjes. Sommige mensen zal dat niet zo aanspreken, ik houd daar wel van. Niet alles is even geslaagd, maar er staan een paar schitterende dingen op. Twijfel tussen de 3,5* en 4*. Ga toch maar voor die laatste, want dit zou ook best nog eens kunnen groeien.

Had hem nooit een kans gegeven omdat ik Magic te frivool vond. Daarna Bachelor, de dramatiek, maar hier is het nog erger. En daarmee nog mooier.

Mijn eerste kennismaking met Patrick Wolf, en ik ben verkocht. Draai het album sinds m'n 'ontdekking' minimaal één keer per dag. Het album verveeld geen moment, elk nummer is een op zichzelf staand genot. Het sublieme openingsnummer 'The Libertine' brengt de hemelse reis van Patrick Wolf op gang en stopt bij toppers als het poëtische 'Teignmouth', het relatief rustige nummer 'The Gypsy King', het mystieke 'Ghost Song', en de beats van 'Tristan'. Een extra lange stop bij 'This Weather' is geen straf... wat een subliem nummer; mijn favoriet van het album (voor zover het mogelijk is op dit album favoriete nummers te hebben). Hoppakee 5*, kan mij het schelen

Ik ontdek steeds meer prachtige nummers op dit album! beter laat dan helemaal niet