Maximillian Colby - Discography (2002)
mijn stem
3 stemmen
0
geplaatst: 14 november 2010, 13:05 uur
Lastige band om te omschrijven, voor wie dit nog niet gehoord heeft.
Maximillian Colby heeft duidelijk een Hardcore/Screamo achtergrond, dat hoor je in alles terug. Toch is het geen pure hardcore band. Op hun meest meest experimenteel is het
Post-rock die doet denken aan Slint of Rodan, met wat Mogwai voor de uitbarstingen.
New Jello start bijvoorbeeld met een Steve Reich sample, bouwt rustig op, versneld, bouwt weer af en gaat daarna helemaal los op het moment dat je het niet zou verwachten.
MaxCo is ook geen band voor de echte patroontjes. Waar je dat bij Mogwai wel heel erg hoort, de hard zacht dynamiek, is dit vrij onvoorspelbaar. Post-Rock achtige nummers van 8 minuten worden op deze plaat afgewisseld met de meer hardcore gerichte tracks van 3 minuten. Echter, zelfs in de snellere nummers zit een onvoorspelbare drive.
Zoals het een echte Hardcore disco betaamt is deze schijf natuurlijk weer veel te lang. Hij klokt in op 74 minuten en laat geen enkele song weg. Alle 7 inches, alle demo's, alle split songs, het staat er op hoor!
Toch verveeld de plaat minder snel dan genre broeders. Dit komt vooral door de erg afwisselende songs en verschil in sound die ze in elk nummer weer wisten neer te zetten.
Voor een wat bondiger plaatje, check de Maximillian Colby/Shotmaker (ook een gaaf bandje) split. De split verdiend een dikke 5*, dit blijft op een 4.5* hangen. Dan ben ik gul, maar het geboden materiaal is heel sterk, ondanks de lengte.
Maximillian Colby heeft duidelijk een Hardcore/Screamo achtergrond, dat hoor je in alles terug. Toch is het geen pure hardcore band. Op hun meest meest experimenteel is het
Post-rock die doet denken aan Slint of Rodan, met wat Mogwai voor de uitbarstingen.
New Jello start bijvoorbeeld met een Steve Reich sample, bouwt rustig op, versneld, bouwt weer af en gaat daarna helemaal los op het moment dat je het niet zou verwachten.
MaxCo is ook geen band voor de echte patroontjes. Waar je dat bij Mogwai wel heel erg hoort, de hard zacht dynamiek, is dit vrij onvoorspelbaar. Post-Rock achtige nummers van 8 minuten worden op deze plaat afgewisseld met de meer hardcore gerichte tracks van 3 minuten. Echter, zelfs in de snellere nummers zit een onvoorspelbare drive.
Zoals het een echte Hardcore disco betaamt is deze schijf natuurlijk weer veel te lang. Hij klokt in op 74 minuten en laat geen enkele song weg. Alle 7 inches, alle demo's, alle split songs, het staat er op hoor!
Toch verveeld de plaat minder snel dan genre broeders. Dit komt vooral door de erg afwisselende songs en verschil in sound die ze in elk nummer weer wisten neer te zetten.
Voor een wat bondiger plaatje, check de Maximillian Colby/Shotmaker (ook een gaaf bandje) split. De split verdiend een dikke 5*, dit blijft op een 4.5* hangen. Dan ben ik gul, maar het geboden materiaal is heel sterk, ondanks de lengte.
* denotes required fields.
* denotes required fields.