Be Yourself (2010)

Nou ken ik Graham Nash niet al te goed, maar alleen al vanwege de artiesten op dit album is dit wel erg interessant.

Allerlei jonge folktalenten (en Graham's dochter Nile) nemen Graham Nash's meesterwerk Songs for Beginners op. Een schitterend eerbetoon, en een frisse kijk op al die bekende nummers. Vaak zijn de nummers nog een stukje kaler dan de originelen, en de sfeer van het originele album blijft goed behouden.

Soms wijken de versies behoorlijk af, maar de essentie blijft hetzelfde. Ik ken deze artiesten eigenlijk niet, alleen Robin Pecknold van de Fleet Foxes en Bonnie 'Prince' Billy zijn me bekend. De onherkenbare Spaanstalige versie van 'Simple Man' van laatsgenoemde is echter afschuwelijk slecht. Toch is dat het enige minpunt op dit album, hoewel ik 'Chicago' ook wat minder vind in deze uitvoering.

Het zet mij dan ook aan om meer van deze artiesten te gaan beluisteren.

Be Yourself bewijst bovendien dat Nash's composities ook vandaag de dag moeiteloos overeind blijven.

Nou, Stijn, ik kan je zeker het album van Mariee Sioux en de albums van Alela Diane aanraden!

Daar gaan we binnenkort maar eens mee beginnen dan.

Groot liefhebber van Will Oldham, maar zijn versie van Simple Man is inderdaad gruwelijk..

Ik vind op Robin Pecknold's versie van 'Be Yourself' na, deze versies niets toevoegen aan de originele versies.

1,5* impliceert dat het ook nog slecht gedaan is? Wel erg laag, Ik vind het juist wel verfrissend en toch bijna altijd getrouw aan het origineel.

Ok, tweeënhalf dan. Juist dat het zo trouw is aan het origineel vind ik niet leuk.
Het origineel hebben we toch al? Waarom proberen ze er dan niet iets anders van te maken?
Ik vind het zelfs vervelend hoe ze in 9 van de 11 gevallen precies doen wat Graham Nash ook deed, maar dan met een ander stemmetje en een wat ander instrumentarium.

Chicago is dan weer wel heel anders, maar nu lijkt de manier waarop het gebracht wordt niet meer overeen te komen met de 'boodschap' van het lied.
Doordat er ook weinig samenhang is tussen de nummers vind ik het net geen voldoende waard.

Met name de klankkleur en de productie vind ik wel degelijk verschillend, maar het is niet meteen een nieuw genre. Desondanks vind ik wel dat de nummers overeind blijven staan en dat het een eervolle ode aan Graham Nash is. Bonnie Prince Billy doet wel wat anders, maar dat vind ik dan meteen een afgrijselijke verkrachting van zo'n lieflijk liedje...