Zeker, misschien was het zelfs de eerste periode in de popmuziek waarin nostalgie zo'n belangrijke rol ging spelen. Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig had je de eerste generatie die met weemoed terugblikte op de toen nog betrekkelijk jonge popmuziek van tien tot twintig jaar geleden.
Even het historisch perspectief schetsen: in mijn herinnering waren de medleys op single destijds aan een gestage opmars bezig in de hitparades. Eind jaren zeventig had je al nagespeelde hit-medleys van The Cats, The Beach Boys, The Beatles (een andere medley dus, Unlimited citations uit 1977) en volgens mij zelfs een disco-medley van klassieke werken. The Ritchie Family scoorde met The best disco in town, een medley van disco-kaskrakers, en Long Tall Ernie & The Shakers kwamen dus met die zeer succesvolle rock 'n' roll-medleys.
De tijd was er dus kennelijk rijp voor. Jaap Eggermont was de eerste die die bekende melodieën combineerde met het soort boem-klap discobeat die al een paar jaar erg populair was. En wat vooral meespeelde: het was, in elk geval voor die tijd, erg knap nagemaakt. Daar kun je anno 2020 lacherig over doen, maar samplen bestond nog niet en de originele opnamen mochten vanwege de rechten niet voor dit doel gebruikt worden.
Dus de enige manier om die medleys zo veel mogelijk als de originelen te laten klinken, was om er de juiste stemmen bij te zoeken. Die vond producer Jaap Eggermont (in de sixties nog drummer van Golden Earrings) in o.a. Hans Vermeulen (Sandy Coast) en Okkie Huysdens (o.a. Limousine, de Nederlandse band Heart en later The President). De vocalen van het Stars on 45-refrein werden gedaan door Jody Pijper, die de hitparadeliefhebbers toen ook al kenden van diverse Nederlandse studioprojecten (o.a. Cashmere met Love's what I want).
Volgens mij verklaart dat in een notendop het succes van die Stars on 45-singles. Ook latere singles, met medleys van o.a. Abba, Stevie Wonder, The Rolling Stones en Frank Sinatra (en natuurlijk de Star Sisters met die Andrews Sisters-medley) waren binnen dat genre heel knap gedaan. Je hoorde niet meteen dat het niet de originele zangers waren (hoewel die Abba-imitatie naar mijn smaak iets minder goed gelukt was).
En vergis je niet, het succes bleef niet beperkt tot Nederland, maar was wereldwijd. Zelfs in de UK en de VS werd het een grote hit. Dat hadden Eggermont en Willem van Kooten (die met het idee op de proppen kwam) dus echt wel goed gezien...
Heden ten dage klinkt het als een curiositeit, maar voor die tijd was het, ondanks alle bezwaren die je er tegenin kunt brengen, best goed gedaan. Ik ken er, ook vanwege het jeugdsentiment, drie sterren aan toe.