Low - A Lifetime of Temporary Relief (2004)

Geweldige verzamelaar! Box met 3 CD's met b-kantjes, obscure tracks, demo's, live tracks etc. En als toetje een DVD met clips en docu's. En dat voor een uiterst schappelijke prijs (in D en UK).

Ja, maar zoals zo vaak is het probleem dat al die b-kantjes en obscure tracks dat niet voor niets zijn. En demo's blijven demo's. Leuk voor de echte fan, maar ik luister hier denk ik nooit meer naar.

Hoe zijn Alan en Mimi ooit op het debiele idee gekomen om een nummer van Soul coughing te coveren/verkrachten (zoals ze hier doen met Blue-eyed devil)? Verder staan hier nog een hoop andere mislukte, heftig oninteressante covers op en niet te vergeten een hoop nummers met abominabele geluidskwaliteit. En kan één van de hoge stemmers mij een nummer noemen dat beter is dan de albumversie?

Ik heb deze gekocht al hebbedingetje, maar hij staat eigenlijk vooral te verstoffen in mijn kast. Ik heb 'm zelfs nog nooit opgezet, alleen de DVD met video's.

De demo van Prisoner is meesterlijk. Maar er staat sowieso heel veel moois op deze box. Moet wel zeggen dat ik voor de rest amper iets van de band in huis heb. Volgens mij hoeft dat nu ook voorlopig even niet.

Van Stereolab en Tortoise bestaan ook zulke mooie boxen. Dat maar vele bands dit voorbeeld mogen volgen!

Er staan inderdaad mooie dingen op deze box, maar als je al bekend bent met hun reguliere albums, zul je hier geen mooiere dingen op ontdekken. De meeste demo's kenmerken zich door een slechte geluidskwaliteit en zijn gewoon een stuk minder dan de versies die op de platen belandden. Ook de covers op deze plaat zijn niet bepaald om over naar huis te schrijven. Er staan een paar geslaagde covers op (I Started A Joke van The Bee Gees, Fearless van Pink Floyd en Open Arms van Journey), maar daar houdt het wel mee op.

Het meest opvallend zijn toch wel de drie liveversies van Words, Turn en Over the Ocean door Misfits (nummer 36 t/m 38). Punkversies van Low-nummers maken, dat klinkt als iets wat je nooit moet doen en waar zware straffen op zouden moeten staan. Toch slagen de Misfits hier goed in, en met name in Words blijkt de Low-loomheid zich opmerkelijk goed te lenen voor een punkriff.

Eindoordeel: vooral interessant voor de fans.

Of juist niet, dus. Althans, als ik de rest van je commentaar lees, voegt het volgens jou weinig toe aan wat fans al weten.

Voor een Low-leek als ik was dit echter een zeer aangename kennismaking en ik was ook meteen klaar, met een dergelijke hoeveelheid materiaal.

En ik vind juist de donkere sfeer van de demo's erg tof.

Ik geloof meteen dat je op een andere manier naar deze box hebt geluisterd. Als je niks van Low kent en deze box luistert (waarom heb je deze box eigenlijk gekozen als instapper), krijg je wel een goed beeld van wat Low te bieden heeft. Trage en logge muziek met een heerlijke duistere sfeer. Alleen is dit op de reguliere albums veel beter uitgewerkt dan op deze box.

Misschien moet je die platen eens gaan proberen. Als je dit al met 4,5* waardeert, zitten daar misschien nog wel 5* voor je tussen.

- mooi artwork
- goede prijs/kwaliteit-verhouding
- een aantal cover-versies (voor de verzameling)
- goede ervaringen met soortgelijke boxen van Stereolab en Tortoise

maar het belangrijkste:
- aangezien het een retrospectief overzicht betreft, verwachtte ik meer afwisseling dan op hun reguliere albums, en ook wat dat betreft heeft deze me niet teleurgesteld; ik heb ook The Great Destroyer in bezit, maar die draai ik een stuk minder vaak.

Que? que? en nog eens... que? dit zijn covers van hun eigen nummers, gespeeld door low, in de stijl van the misfits... bedoeld als joke, en als bewijs dat ook de jongens en t maske van low een gevoel voor humor hebben...

enne... mooie box. zoals zo vaak met dit soort dingen is niet alles even goed, maar er staat genoeg moois op om zowel de fan als de iets minder fan te plezieren

De eerste luistersessies van deze plaat stelde me wat teleur. Zeker wat betreft de geluidskwaliteit. Echter na aanschaf van een betere versterker moest ik concluderen dat het met de productie reuze meeviel. Het album blijkt veel meer diepte te hebben dan ik in eerste instantie kon horen, vergelijkbaar met een LP. Voor mij maakt dat veel goed. Doordat er meer informatie op staat dan ik in eerste instantie dacht, ik kan bijvoorbeeld de ruimte waarin het geheel is opgenomen als het ware horen, gekraak op te achtergrond en de diepte in het geluid doen mij de indruk geven dat ik mij tevens in dezelfde ruimte bevind. Dat geeft voor mij een meerwaarde aan het album. Verder, ik ben geen doorgewinterde LOW - fan en ken een paar albums van hen goed, waaronder Trust en Things we lost in the fire. Het donkere en soms macabre Trust is een absolute favoriet van mij, Things we lost in the fire vind ik daarentegen wat zwakker in de heerlijk vage en duistere schoenen staan. Deze compilatie van B-sides en demo's is naar mijn mening een verzameling bijzondere en mooie opnamen die ik hoger inschat dan bijvoorbeeld Things we lost in the fire, dat mij duidelijk minder bekoren kan.

tja, ik vind trust nog altijd veruit hun zwakste plaat... bij low draait het mij om hemels mooie melodieën en harmonieën met een minimale muzikale verpakking. deze zijn zeker terug te vinden op hun eerste paar platen, pakweg tem things we lost....

trust vind ik te zwaar op te maag liggen, met een aantal songs die blijven aanslepen zonder ooit meeslepend te worden. met low is het eigenlijk pas echt terug goed gekomen bij drums and guns.

deze alotr is absoluut de moeite waard: niet alles is up to standard (daarom zijn het ook outtakes en b-sides) maar voor een prachtwerkje als joan of arc mogen ze me altijd wakker maken...

Begrijp ik helemaal, ik denk ook te begrijpen dat Low teruggrijpt naar waar ze ongeveer vandaan komen, ze zoeken mijns inziens met de laatste platen meer het grotere publiek en dat hebben ze denk ik met succes weten te bereiken. Voor mij is het goed te weten dat Low in ieder geval de potentie heeft om in mijn ogen schitterend mooie en duistere muziek te maken, daarom zal ik ze niet uit het oog verliezen. Misschien is het een keuze vanuit commercieel belang maar ik kan me ook voorstellen dat het maken van ietwat obscure muziek een ander publiek trekt en het leven als groep in een donkerpaarse sfeer niet altijd even makkelijk is.

Dit is toch wel heel erg veel Low. Ik vermoed dat ze beter iets zorgvuldiger hadden kunnen selecteren, dan had het een mooier cd-tje geworden.

Na de uitgebreide verzamelaars van Lou Reed en Los Lobos nog maar eens een act met een L: Low.

Van deze verzamelaar had ik al eens een paar keer wat nummers van geluisterd maar nooit compleet want het is toch wel 4 uurtjes... netjes verdeeld over twee dagen is het goed te doen.

Low heeft enkele live albums maar nauwelijks online en een Greatest Hits album is er ook al niet, deze valt niet onder die noemer. Low is ook eigenlijk een album band en niet een pop-hit-single-band. Een verzamelaar is dan overbodig maar niet deze en dus ben ik het oneens met bonothecat.

Deze verzamelaar is heel welkom en wat er opstaat is zeker niet overbodig met uitzondering van track 35: [silence] wat feitelijk 3 minuten stilte is. Misschien dat hier en daar iets met de trackvolgorde hadden kunnen doen zoals eerst de demo van Prisoner gevolgd door studioversie is niet ideaal. Maar de twee versie verschillen wel duidelijk van elkaar en dus zeker niet onnodig. Verder staan er heel veel covers op het album maar liefst 13 stuks. Maar omdat ik slecht enkele originele ken en de uitvoeringen door Low zo afwijkend zijn dat ik nergens het gevoel krijg dat die overbodig zijn. Low hebben een eigen geluid en het is dus wel grappig en interessant om hun versie te horen van de diverse covers. In 2013 was er bijvoorbeeld een cover van Rihanna's Stay die in de prachtig door Mimi gezongen versie niet meer te herkennen is. Uitgebreide info staat er oa op Discogs en Wikipedia

Bekende covers: Long Long Long (The Beatles), I Started A Joke (Bee Gees), Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me (The Smiths), Surfer Girl (The Beach Boys) en Back Home Again (John Denver).

Opmerkelijk is verder dat Kindly Blessed volgens DIscogs alleen door Mimi is geschreven, dat zou dan uniek zijn want zo ver ik weet zijn alle andere Low nummers gezamenlijk geschreven dan wel dat de credits tussen de drie bandleden gedeeld worden.

De eerste complete beluistering valt heel goed, later dit jaar nog eens wat van luisteren.

Er zitten wat mensen te mopperen hierboven. mijn advies; even negeren en zelf luisteren ook al ken je de reguliere albums van voor naar achteren.
je vind hier een opeenstapeling van pareltjes en alternatieve versies. Afwisselend en in tegenstelling tot de meeste verzamelaars geen behoefte om deze gedeeltelijk te beluisteren of te skippen m.a.w. van begin tot einde geen moment verveling

Wel verwondering, wat een ontzettend goede band is dit toch! Waarom deze band niet een (nog) veel grotere status heeft is naar mijn idee omdat de stijl enigszins tussen diverse genres in blijft hangen en voor sommigen personen ook wat te zwaarmoedig is.

Hoe dan ook, ik geniet nog even door...