Ruben Hein - Loose Fit (2010)

Het gaat niet zo goed met de platenmaatschappijen, maar gelukkig zijn er namen die altijd een goede naam blijven houden. Zo ook met het vermaarde Blue Note. Al jaren onderdeel van EMI Music en steeds meer verschoten richting popjazz, maar nog altijd een bericht waard als daar een artiest wordt getekend. Dat was ook zo met Ruben Hein. En jazzpop, dat brengt deze man.
Het album opent met de hit die Ruben Hein al scoorde, 'Elephants'. Een vrolijk pophitje in een lekker uptempo. De volle blazers voegen iets toe aan het nummer, net als de mooie stem van Ruben Hein. Helemaal niks mis mee.
'Somebody to Love' is het volgende nummer. Wat we horen is een hip gitaartje in een verder vrij rustig nummer. De stijl van 'Somebody to Love' doet mij wat denken aan de nummers die John Mayer maakt. Ook bij het volgende nummer komt de naam van een andere artiest mij te boven. Dit keer is het Wouter Hamel, ook al zo'n zanger die jazzpop maakt. Ruben Hein croont op 'Traffic Jam', zoals Wouter Hamel dat doet. 'Traffic Jam' is een echt jazzpop-nummer, met een leuke break en waar de instrumentatie duidelijk de ruimte krijgt. Het toegevoegde fluitje vind ik wel wat cheesy.
'Rosie' is een nummer dat opgebouwd is naar het recept van een oude jazzsong, maar dan in een nieuw jasje. Een goed gezongen slowjam, die mij wel wat te braaf blijft.
'Say Bye' herkent zich vooral in vakwerk in de opbouw van het nummer. Wel wat binnen de lijntjes weer, maar dat werkt wel goed voor het grote publiek. Naar het einde toe heb je het gevoel dat het nummer nog lekker losgaat, maar dat doet het uiteindelijk toch niet. In mijn ogen een gemiste kans.
'Stand Up, Break Out' is een catchy song. Luisterend naar dit nummer doet het mij indenken dat het weleens een hit kan worden nadat het in een reclame gebruikt is. Want achter een reclame zou dit nummer best goed kunnen werken. Het refrein blijft aanstekelijk hangen.
Met 'Fear' vinden we één van mijn favorieten van dit album. Nummer zit goed in elkaar, vooral in de samenhang van vocalen en instrumentatie. Dit nummer is wel leuk spannend gehouden. Met 'Modest Man' is die spanning weer wat weg. 'Modest Man' is een typische, rustige popjazz slowjam.
Een ander persoonlijk favorietje vinden we in 'That's Not Life'. Lekkere ritmiek waarbij het lentegevoel tevoorschijn komt. Een lekker zonnig nummer.
'If Friends is All' heeft hitpotentie, zou zeer geschikt zijn als singelmateriaal. Tekstueel wel vrij standaard, al ontbloeit het nummer niet helemaal, al zit dit er wel in. Gemiste kans. Een nummer waarbij de titel perfect samengaat met de stijl van het nummer is 'Lazy Afternoon'. Lazy, laidback, maar mist wel weer wat spanning.
Het album sluit af met 'Deaf Dumb Exposed'. Ik zeg: "afgelopen en slapen gaan."

Conclusie luidt dat het wel wat een album voor het grote publiek is geworden. Binnen de lijntjes, wat braafjes en ik mis wat spanning. Maar lekkere jazzpop is het overal wel. Mooi ook dat vaak de instrumentatie een kans krijgt zicht te laten horen.

Rosie is zooooooo waanzinnig...

Je gunt 't 'm wel.