Nik Bärtsch's Ronin - Llyria (2010)

Prachtige, filmische muziek die zijn inspiratie lijkt te halen uit de neoklassiek en minimalistische muziek van bijvoorbeeld Steve Reich en Philip Glass.

ECM is een oud label, dat vaak de wat sferistische jazz een plekje gaf. Jazz kan je deze muziek eigenlijk al niet meer noemen. Het ligt veel meer in de avantgarde en neoklassieke hoek. Er zijn hier en daar, zo nu en dan wel saxofoon- en pianosolo's maar de composities zijn meer bedoeld om lang door te gaan op thema's en deze uit te werken, zoals bij neoklassiek vaak het geval is. Improvisaties zul je hier niet aantreffen.

Maar mooi is het wel. Erg mooi zelfs.