Mott the Hoople - Mott (1973)

Hun beste plaat, met de prachtige klassieker 'All The Way From Memphis', later nog gecovered door Brian May op zijn "Another World" (1998).

Prachtig album...al 27 jaar...

Wederom een goed album van Mott The Hoople.
Kwamen op in de glamrockgolf van begin jaren 70, al heeft de muziek er niet zo heel veel raakvlakken mee.
The Hoople maakte gewoon goede rockmuziek (soms tegen hardrock aan) en hadden in Ian Hunter een goede zanger met een fijne rockstem.

All The Way From Memphis is een schitterend jaren 70-klassiekertje met een ongelooflijk beklijvende melodie, dat ik lekker ook nog op 7" heb.
Honaloochie Boogie is ook zo'n lekker meezingertje. Ballad Of Mott The Hoople is inderdaad een mooie ballad.
I Wish I Was Your Mother sluit de plaat af met een mooi gezongen ballad en een melodie die blijft hangen.
I'm A Cadillac/El Camino Dolo Roso is zo'n typisch jaren 70 wat langer uitgesponnen nummer.
De rest is goed te doen, alleen Violence vind ik een beetje een vervelend liedje.
Op vinyl (met het nog geheel oranje CBS-label).

Destijds één van mijn favoriete rockalbums. Om die sentimentele reden beluister ik het nog regelmatig. Goed voorbeeld van een thuiskomplaat, om weer te ankeren. Iedereen heeft er daar wel een paar van in zijn verzameling, neem ik aan. De originele vinylhoes is blijkbaar vervangen. Jammer.

De luidste schreeuwerds of zij die met de meesten zijn krijgen alles maar voor elkaar.
Ten koste van authenticiteit en oorspronkelijkheid. Eerste persing/release? Nooit van gehoord. "De versie die ik heb en alleen maar ken die moet op MuMe!".
Zie ook een discussie bij een AC/DC-album.
Jammer.

Mott The Hoople - Mott (Vinyl, LP, Album) at Discogs

Je reactie kan ik niet volgen. Via de link even klikken op 'more images' onder afbeelding: zo ziet mijn klaphoesexemplaar uit 1973 er uit. Vind ik mooier dan de afbeelding hierboven. Wat is je probleem?

Dank, kistenkuif.
Maar ik weet wel waarom: van de originele hoes is geen goede foto die voldoet aan de extreme foto-eisen van MuMe. Maar er was wel een hele mooie en goede foto van een hoes die niets met het origineel te maken heeft maar wat geeft het: als de foto maar goed is. Want er wordt gestreefd naar 'kwaliteit' immers..
Jammer.

De originele hoes hoort gewoon bij dit album, op MuMe, afgebeeld te zijn. En niet dat je via Discogs en 'more images' nog eens op zoek moet ofzo. 'More images' is wel handig om te zoeken naar die niet originele hoes die je eventueel zelf in bezit hebt.

Er is een Sony digipack-cdversie uit 2003 welke het origineel hoesontwerp benadert. Moest ik ook hebben. Genoeg over het artwork. Heb je de plaat al beluisterd, beste buizen en zoja, bevalt het album je? Samen met voorganger Dudes mijns inziens de beste instappers voor Mott-verkenners. En daarna gewoon verder met Ian Hunter's solowerk You 're never alone with a schizofrenic (1979). Enzovoort want Hunter weet van geen ophouden en is still going strong. Onderschatte songwriter: betrokken venijn en ironische humor.

Een bijzonder fijn album boordevol soms swingende rocknummers met een kop en een staart. Songs die uitblinken in goede arrangementen/composities en overeind zouden blijven in zowel uitgeklede versie ('unplugged') als in juist opgesmukte covers. Zo maken ze ze tegenwoordig (bijna) niet meer.
De stagepiano, knorrende saxofoon en vooral veelvuldig goede sologitaar zijn volop aanwezig, heerlijk.
De zang moet je liggen, ik loop er nog niet mee weg maar leer de band ook pas kennen en storend is het in elk geval niet en bij vlagen zelfs goed (I Wish I Was Your Mother is gemaakt voor zo'n zangstem).
What you hear is what you get: kromme gangen worden op dit album niet gegaan.

Toen deze elpee uit kwam speelde de jonge buizen nog volop cowboy en indiaantje, maakte hutten in het bos en mocht zomers zijn boterhammen met Bebogeen en kokosbrood 'buiten opeten' zodat er voor het donker werd nog gevoetbald kon op het trapveldje of een hut van een rivaliserende bosbende 'ingestort' kon worden, van rock 'n roll in muziekvorm wisten wij nog niets.
En toen later wel de blik op muziek werd gericht ging dit om heel andere bands.
Zo is het gegaan maar gelukkig ontdek ik deze band nu wél.

Mooiste nummers zijn I'm a Cadillac / El Camino Dolo Roso met een heerlijk gitaarloopje/riff en hooky stagepianowerk (we praten dan overigens over een Spotifyversie van exact 7.51 min, terwijl hierboven een tracklength van 9.40 vermeld staat) en openingsnummer All the Way from Memphis met een uit de bochten piepende saxofoon in duel met de sologitaar. De piano is ook fijn aanwezig.
'Slechte' nummers staan er gewoon niet op.
Moderne bands van tegenwoordig doen er wellicht goed aan zo nu en dan een album als deze eens te luisteren en de opbouw van de liedjes eens te proberen te analyseren. Allicht steekt men er wat van op.
En de drummer? Zo onopvallend, maar dat lijkt maar zo: zo in dienst van de songs dat je het meteen zou opvallen als een andere drummer die maar wat doet de songs moet stutten en dragen.
R.I.P. Dale "Buffin" Griffin.

Het is wel duidelijk waar en waarom daar Abraham de mosterd haalt.

Helsinki 1971:
De dan 9-jarige (!) Matti Fagerholm, opgroeiend in een muzikaal gezin, formeert samen met o.a. zijn broertje en een neefje zijn eerste bandje. Eerst noemden ze zich Sabbath, naar Black Sabbath maar al gauw werd de naam veranderd in "Hoople", naar de band waar ze zo door geïnspireerd waren: Mott The Hoople.
Uiteindelijk zou de jonge knaap later de hele wereld over reizen, albums opnemen en concerten verzorgen. Hij heeft zich dan ook een eigen artiestennaam aangemeten: Michael Monroe.
And the rest is history..

Dank aan bepaalde MuMe-personen dat ze positieve stemmen geven en bijdragen schrijven bij albums van deze band, ook jij, kistenkuif.
Een voorlopige 3,5 sterren en maar eens zien waar de waardering uiteindelijk op zal uitkomen.

Tjonge buizen, je hebt er werk van gemaakt. Mooie persoonlijke bijdrage. Het saxofoonwerk is van Andy Mackay, ook wel bekend van Roxy Music. Ben het overigens met je eens dat huidige bands hier aardig wat van zouden kunnen opsteken. Een muzikaal rijk decenium, die zeventiger jaren... Daarna kenmerkte de muzikale ontwikkeling in pop/rock zich in mijn beleving vooral door een herhaling van zetten gepaard aan innovaties van instrumentarium en studiotechnieken. Maar daarover zullen de meningen verschillen.

Wat een heerlijke plaat
Even terug in de tijd met Mott The Hoople.
Het is goed te horen dat David Bowie zich met deze groep bezig hield.
Moeilijk voor te stellen dat het meer dan 40 jaar geleden is dat ik deze plaat ( letterlijk) heb grijsgedraaid. En nog steeds klinkt het fantastisch.
Ik ga binnenkort mijn platenspeler weer in ere herstellen en deze plaat , grijs of zwart, zal een van de eerste zijn die ik ga draaien

De eerste 5 nummers zijn compleet ruk. Er is sprake van een sterke David Bowie invloed las ik, wat kan verklaren waarom ik het ruk vind. Ik vind Bowie ook niet veel aan. Vanaf Drivin' Sister word het beter met Cadillac/El Camino als hoogtepunt, wat dan vanzelfsprekend niemand als favoriet nummer heeft aangevinkt. Dat nummer heb ik in mijn jaren 70 lijstje op Spotify gezet. Zo'n nummer luister ik graag nog vaker naar.

Een van de allerbeste albums ever. Ik ben een jaren '70 muziek liefhebber. Mott the Hoople is voor vele een onbekende band. Soms doet het me bedenken dat ik een ietwat exclusieve muziek beleving heb. Maar ach, echte kunst wordt vaak dan ook niet herkent.

Vorige week op vinyl in huis gehaald. Met de hoes zoals hier afgebeeld. Had daardoor eerst niet in de gaten dat om deze lp ging. Maar eenmaal op de platenspeler werd het rap duidelijk. Fantastische plaat met eigenlijk geen zwakker broeders. Geweldige productie ook die met name de gitaren heerlijk laat klinken. Ik las het hierboven ook al maar inderdaad; deze band (en Ian Hunter solo ook) zijn zwaar onderschat hier in Europa. In Amerika genieten ze meer aanzien in ieder geval. En terecht!

Ik kocht deze plaat zo'n 50+ jaar geleden tijdens de middagpauze toen ik een vakantiebaantje had bij een lokale V&D.
Vreemd dat je van sommige platen nog een exact beeld hebt waar en wanneer je deze aanschafte.
Maar dit terzijde, de muziek staat voor mij nog steeds overeind.
Prima composities en prima spel echt een seventies rockplaat die de tand des tijds heeft doorstaan.
Ian Hunter was de frontman en belangrijkste songwriter die ook nog een aantal uitstekende soloalbums zou uitbrengen.
Ik draai deze geregeld nog eens denkend aan dat vakantiebaantje in mijn jeugdjaren.