Mott the Hoople - The Hoople (1974)

Zoveel mensen houden van Bowie. Terecht overigens. Wie van Bowie houdt in de seventies zal Mott the Hoople zeker ook kunnen smaken. Ian Hunter is immers een indrukwekkende zanger. Deze muziek wordt vaak bij de glamrock onderverdeeld. Maar vaak onderstijgt deze band toch dit genre. Aanstekelijke rockers (The Golden Age, Roll away the Stone ) worden afgewisseld met vaak theatrale stukken (Through the Looking glass, Marionette). Kortom een memorabele band van de seventies.

Mijn eerste Mott The Hoople album dat ik in bezit heb. En meteen een prachtige! Ik was wel bekend met het werk van Ian Hunter. Dat vind ik geweldig dus dan kom je bijna automatisch bij Mott terecht. De muziek is moeilijk in een hokje te plaatsen vind ik. Het gaat alle kanten op; rock, ballads, pop, bombast, theatraal...je krijgt een breed scala aan stijlen voorgeschoteld. De bekende nummers als Roll away the stone en The golden age of rock & roll blijven lekker om te horen. Ze vervelen niet snel. Iets waar veel bekende nummers juist wél last van hebben. Zegt iets over de kwaliteit wellicht? Marionette is een heel apart nummer. Het lijkt wel musical af en toe met die gesproken stukjes. Ik ga zeker meer van deze band aanschaffen!

Daar ga je dan nog veel plezier aan beleven. De eerdere albums All The Young Dudes en en het daarop volgende Mott beluister ik ook nog steeds graag. Deze vind ik net een streep minder. Van Ian Hunter solo vind ik zijn laatste vier albums verrassend vitaal en goed.

Wat een lekkere plaat! Lekker eclectisch, zoals hierboven ook al gememoreerd. Pearl 'N' Roy en Alice wil ik genoemd hebben als favorieten. Toch jammer dat je deze band bijna nergens meer hoort, op hun bekendste hit All the Young Dudes na.