Tangerine Dream - The Endless Season (2010)

Het laatste deel uit de Five Atomic Seasons, en wat voor een. Een sterke afsluiter.

The Endless Season sluit de Five Atomic Seasons op degelijke wijze af. Een ambitieus project die TD laat horen op de manier zoals ik ze eigenlijk al jaren ken: degelijk, herkenbaar, kwalitatief hoogstaand, maar niet altijd dusdanig verrassend dat mijn mond wagenwijd openvalt.
TD put ook op dit album uit hetzelfde vaatje, waardoor dit album muzikaal sterk lijkt op bijvoorbeeld de voorganger van dit project: Winter in Hiroshima. En weet je, da's helemaal niet erg. Ik krijg immers wat ik verwacht: degelijk en goed in elkaar zittende, electronische muziek van een band die wat mij betreft nog jaren mee mag gaan, ondanks dat vadertje tijd Edgar Froese er ook nou niet bepaald meer jonger op maakt. Maar ik heb het idee dat als het aan Froese ligt, het TD-verhaal nog lang niet afgesloten is. Ik heb zelfs het idee, dat hoe ouder Froese wordt, hoe productiever hij wordt. Immers is hij, net zoals met The Endless Season het geval is, vaak voor 100% verantwoordelijk voor de muziek van vele albums die gewoon voor een TD-album doorgaan.
Concreet: TD is Edgar Froese en andersom. Het feit dat af en toe (en tegenwoordig eigenlijk alleen nog maar) Thorsten Quaeschning nog meeschrijft aan nummers is in dit geval de enige uitzondering nog...

Terug naar The Endless Season: een prima afsluiter dus, maar echt verrast ben ik dus niet. Net zoals de voorgaande albums van dit project, bestaat dit album eigenlijk uit één grote compositie, verspreidt over 11 secties. Normaal gesproken ga ik stuk voor stuk dieper op de composities in, echter wil ik dat voor de verandering eens achterwege laten, aangezien het album als geheel veel beter tot z'n recht komt, dan dat ik individueel een nummer van het album pluk. Los beluisterend, ben ik zelfs van mening dat veel van de composities op The Endless Season niet eens overkomen.
Blijft over een album die zeker z'n momenten kent. Vooral de vele gitaarstukken en -solo's spreken me erg aan. Goed voorbeeld is "The Seven Barriers" die als compositie zelf erg dwalerig en richtingloos klinkt, maar zodra de gitaarsolo's (in dit geval die van Bernhard Beibl) om de hoek komen kijken, kan ik niet anders dan concluderen, dat die wel héél erg goed klinken.
En zo heeft het album wel meer sterke momenten die zich helaas ook afwisselen met stukken die me gewoon minder kunnen bekoren.

Conclusie is dan ook dat ik The Five Atomic Seasons algeheel beschouw als een project die ik iedere electronische muziekliefhebber van harte aan kan bevelen en de TD-fans uiteraard in het bijzonder, maar niet elk album is even sterk. Mijn persoonlijke favoriet is en blijft dan ook Autumn in Hiroshima, op de voet gevolgd door Summer in Nagasaki.
The Endless Season geef ik een plaats in de gulden middencategorie naast Winter in Hiroshima, oftewel een 3,5.
V.w.b. Spring in Nagasaki, daar kom ik nog op terug, aangezien ik deze nog niet besproken heb...

Toch weer een mooi album. Ik vind de moderne versie van TD toch ook goed te pruimen. Waar haalt de beste man toch zijn inspiratie vandaan? Geweldige geluidskwaliteit weer. Gescoord voor 5 euro op MP.

Laatste en perfecte afsluiting wat in mijn ogen het beste werk is wat TD heeft geproduceerd. Ik heb TD leren kennen met Force Majeure maar vind dit en die andere 4 zo goed klinken en krijg er eigenlijk geen genoeg van is onderdeel geworden van mijn collectie die ik regelmatig beluister.