Celer - Honey Moon (2010)

Weer een diepe (drone / ambient) plaat van Celer, hoe kan het ook anders. Als sommige mensen wellicht een cliché romantische sfeer zouden voorspellen aan de hand van de titel van het album, dan mogen zij deze verwachtingen overboord werpen.
'Clinging to the Breath Under Our Blankets' is een donker begin. Niet bepaald origineel, maar wel degelijk. 'Moon Scrap' is een drone track waar Celer in uitblinkt, nauwelijks te omschrijven als je zoekt naar een omschrijving die de boel dekt. Heerlijk mysterieus kan ik het noemen en die omschrijving geldt meteen voor het album. 'Then and Again' lijkt qua begin kalmerender, maar bevat uiteindelijk toch een goede dosis donkerte. Drones zwellen aan, bassen ronken, beiden raken licht overstuurd maar zijn ook vrij diep weggefilterd. Een track om moeilijk bewust de focus bij te houden en dat bedoel ik niet bepaald negatief. 'Pummeled Light Contracts' gaat perfect hierop verder, maar is iets minder donker. Aangekomen bij 'Bathing in Brilliance' krijg ik het gevoel dat dit het beste stuk van het album voor mij gaat zijn. Mooie akkoorden(-opeenvolgingen) zitten erin met een mooie geluid dat helaas op sommige momenten op lelijke wijze distorted is soms. Misschien kan ik deze distortion met de tijd beter waarderen. Het laatste nummer sluit in harmonie met de rest van plaat af. Veel beschreven alementen van de vorige nummers komen terug, incl. de oversturing/distortie.
Zeker niet de beste plaat die dit duo gemaakt heeft lijkt me, maar wel diep en genietbaar. De overgangen bij deze plaat zijn bovendien vloeiend en het is een goed coherent werk om te verteren.

Vind deze plaat nog een stuk beter nu. Het zijn intieme drones (zoals gebruikelijk), de beschrijving van donkerte zet misschien op het verkeerde been trouwens, dit is zeker geen dark ambient te noemen, maar het geluid schets een gevoelsmatig beeld, een omgeving, met een balans van licht en donker.