Ik hoorde Jimmy Forrest zopas voor het eerst op een album van Bennie Green waar hij werkelijk de ene na de andere schitterende solo afleverde. Waarom dan niet deze avond een eerste kijkje nemen in zijn oeuvre? Dat is een van de mooie dingen aan het jazzgenre; je hoort de ene zijman schitterend op het album van een ander en dan staan er al meteen weer wat mooie werken op je te wachten
Daarbij viel mijn oog op dit album dat toch een zeer aparte line-up heeft voor een album waarbij de tenorsaxofonist de bandleider is: Forrest op tenorsaxofoon en Jimmy Smith op drums - tot dusver alles bij het normale, maar dan aangevuld met een erg jonge Larry Young (blijkbaar zijn eerste albumopname ooit las ik) op orgel en Thornel Schwartz op gitaar. Verder worden ze ook bijgestaan door een nobele onbekende op conga (staat op wiki); op discogs vind ik verder niets terug over deze john doe - al lijkt het me geen verkeerde gok dat het wel eens Joseph Gorgas op bongo zou kunnen zijn (die ook te horen is op het album van Bennie Green uit hetzelfde jaar), al kan het ook Ray Barretto zijn die op het album
Most Much! te horen is - wie het ook was, een meerwaarde was eveneens die laatste zeker doordat het een opgewekt sfeertje toevoegt aan deze zeer relaxte plaat.
Hoe dan ook; heerlijke line-up en wat hebben deze heren er een geweldige sessie van gemaakt. Zelfs als een nummer wat minder overtuigend begint zoals 'Dexter's Back' of 'Bag's Groove' draaien ze dat later volledig om door er één groot feest van te maken. De sfeer van 'Jim's Jam' gaat eigenlijk op voor heel dit album; relaxt, gemoedelijk, soulvol, genietend van het moment. Daardoor klinkt die 'When Your Lover Has Gone' niet eens half zo droevig als zou moeten, maar misschien is het maar beter ook dat hij of zij weg is
"excellent music that is also quite accessible.", zou Scott Yanow over dit album geschreven hebben, nu zie ik niet in waarom schitterende muziek minder toegankelijk zou moeten zijn. Maar laten we het bij het eerste deel van die opmerking houden; Forrest speelt hier de ene weergaloze solo na de ander en ook zijn speelstijl bevalt me enorm (om het zacht uit te drukken), de aanvullende solo's door Young en Schwartz zijn keer op keer raak, jawel - zeer zeker excellente muziek.