Jim Kirkwood - Five Things You Should Know About Crows (2010)

De kraai is een belangrijke symbolische vogel binnen diverse sagen en mythologieën. De kraai wordt niet alleen als begeleider van de goden beschouwd, maar wordt tevens in verband gebracht met oorlogen en de dood, en zijn tevens de voorspellers ervan. Als zg. krijgsvogels hebben ze dus een soort van functie te bekleden in het veroorzaken van strijd en onvrede. Maar tegelijkertijd worden ze ook gezien als zeer wijze vogels. Dus niet alleen de uil is wijs, maar ook dus de o zo brutale kraai.
Jim Kirkwood is blijkbaar nogal verknocht van deze vogel en heeft dit magnum opus speciaal opgedragen aan dit dier. Zowaar een magnum opus, aangezien Jim er meteen maar een dubbel-album van heeft gemaakt. Het geeft wederom weer aan wat voor bezige bij deze Engelsman is.

Five Things You Should Know About Crows bevat de, (in ieder geval voor mij), alom bekende Kirkwood-ingrediënten: sfeervolle synth-muziek met veel ruimte voor vele, vele sequence-passages en meer mysterieuze ambient-passages. Het gehele album steekt evenwichtig in elkaar en het valt me op, met enige uitzonderingen daargelaten, hoe redelijk ingehouden en ingetogen alles klinkt. Alsof Jim dit keer geen zin had om te bewijzen dat hij met gemak mijn luidsprekers flink op de proef kan stellen als het moet. Wat dat betreft mis ik wel voor een groot gedeelte de kracht, energie en vindingrijkheid die ik zo gewend ben van Jim. Hij weet me met het leeuwedeel van zijn albums keer op keer te verrassen. Zo niet dus met Five Things...: het klinkt vertrouwd en herkenbaar en daardoor automatisch wat minder verrassend en spectaculair. Echter klinkt het zeker niet slecht en staat er ook wederom op dit album genoeg interessants op om me flink mee te vermaken.
Een nummer als "We Sometimes Weep for the Earth" is er bijvoorbeeld zo één: rustig opbouwend middels een trage sequence die sterker tot ontwikkeling komt, naarmate die heftiger en zwaarder wordt. Hardere accentuerende aanslagen domineren het karakter en warme en rustige melodielijnen compenseren de boel.
Ook "We Remember the First Tree" is een opvallende. De manier hoe dreigende klanken gepaard gaan met warme en ingetogen fluitklanken op de achtergrond is bijzonder te noemen. Zodra de sequence-sectie op een onderhuidse manier van start gaat, volgt er een enigzins monotone, maar toch ook wel opmerkzame sectie die op een bepaalde manier dreigend en verontrustend blijft klinken. Pas naar de laatste minuten van het nummer toe, ontaardt het geheel zich in alle hevigheid, als er een geweldige lead-solo vanuit het niets zich in één keer aankondigt, totdat de sequence wegsterft en het nummer met een weliswaar bescheiden, maar daarom niet minder opvallend piano-outro eindigt. Vooral het einde is iets wat ik nog niet eerder had gehoord in een Kirkwood-nummer..
De piano komt zelfs nog terug in de midden-sectie van het redelijk qua stijl en sfeer, in het verlengde van nr. 4 liggende "We Keep the Old Rituals". Ook hier valt de eind-sectie weer op, waar de zg. euforische kreten van een heidens volk op oorlogspad, gepaard gaat met een stuwende sequence in combinatie met zowaar een heuse metal-gitaar!
Het album eindigt met een muzikale appendix die dit album nog een extraatje meegeeft, aan een al behoorlijk lange plaat.

Wat dat betreft wordt ik ruim 2 uur op mijn wenken bediend, en alhoewel dit album zeker niet zal opvallen tussen de meeste van Kirkwood's albums, zit er genoeg tussen wat er voor zorgt dat ik deze Five Things toch 4 punten meegeef. Omdat ik gewoon verslaafd ben aan de muziek van Jim Kirkwood!!