The Heptones - Night Food (1976)

Wat een ontzettend lekker reggae-oude stijl plaatje is dit toch. Dit zijn, als ik het goed heb begrepen, wat oudere nummers in een nieuw (qua productie) jasje (The Heptones waren oorspronkelijk een rock steady groep) en het luistert heel relaxt weg. De leadzanger (Leroy Sibbles) heeft een aangename, warme stem en er staan geen zwakke nummers op dit album.
“ Baby I Need Your Lovin’ “, de oude Four Tops-hit kreeg bovendien een mooie cover.

Check zeker het hilarische 'fatty fatty' eens

I need a fat girl, fat girl
(fat girl tonight)
I need a very, very fat girl
(fat girl tonight)
I'm in the mood, the mood
(I'm in the mood)

het vocale trio en van oorsprong rocksteady gezelschap The Heptones waren in de mid 60's tijdgenoten van o.a. The Wailers en Toots & The Maytals en genoten in die periode qua populariteit dezelfde status.
zij scoorden een hele reeks hits op het Studio One label van Clement "Sir Coxsone" Dodd.

de groep tekende in 1975 een contract bij het Island label van Chris Blackwell en maakte 2 albums voor dat label, deze "Night Food" en de opvolger "Party Time" (1977).

op dit album waarbij hun rocksteady versmelt met reggae, staan meerdere bewerkingen van hits uit hun begintijd en een aantal "nieuwe"nummers. leadzanger Leroy Sibbles was de belangrijkste songwriter van de groep.

de groep maakte geen rootsrock reggae in de geest van groepen als Burning Spear of Culture met "militante" teksten, maar ietwat brave laid-back reggae met prachtige, meerstemmige zang, geïnspireerd door de destijds in Jamaica populaire Amerikaanse soul groepen als The Drifters, The Platters, The Impressions en The Shirelles.

nagenoeg allemaal sterke songs op dit album met als absoluut prijsnummer de heerlijk melodieuze meezinger "Book of Rules". een minpuntje is de wat gladde uitvoering van de Holland-Holland-Dozier soul klassieker "Baby I Need Your Lovin".

het vertrek van frontman Leroy Sibbles die een solo carrière begon, betekende min of meer het einde van dit in de begintijd van rocksteady/reggae belangrijke, invloedrijke trio (Leroy Sibbles, Earl Morgan en Barry Llewellyn).

Album werd geproduceerd door Danny Holloway (een voormalig muziek journalist en destijds rechterhand van Island label baas Chris Blackwell)

Recorded at Harry J. Studios, Kingston, Jamaica

deelcitaat uit de liner notes van Harry Wise over hoe het de Heptones verging

"But despite the concerted push from all concerned, the Heptones never made it to the big time. Perhaps their polished performances lacked the gritty "authenticity" that reggae's new-found audience looked for in their artists. In The Clash song "White Man In Hammersmith Palais" Joe Strummer described this disappointment after attending a London concert featuring amongst others, legendary singers Ken Boothe and Delroy Wilson. His dismissive opinion of these Jamaican heroes was unfortunately shared by many of the music's new-found followers.

"But it was Four Tops all night with encores from stage right....On stage they ain't got no roots, rock rebel..."
(White Man in Hammermith Palais)

"The same fate unfortunately befell The Heptones. Influenced by the music and appearance of Bob Marley & The Wailers, the newcomers looked for denim, combat fatigues and dread chants, but instead were presented with smart stage suits and perfectly crafted songs in heavenly three part harmonies"