Jim Kirkwood - The Light Beyond the Hedgerow (2010)

Jim Kirkwood is een zeer productief heerschap. Vooral de afgelopen 2 jaar heeft hij een behoorlijk aantal albums uitgebracht, waaronder het ambitieuze Morningstar-project.
Dit jaar heeft hij tot nu toe 5!!! albums uitgebracht op een speciaal daarvoor in het leven geroepen platenlabel: WFAV (Without Form And Void). Een label waarop Jim uitsluitend puur ambient-georiënteerde albums uitbrengt. De eerste in deze nieuwe reeks albums is deze The Light Beyond the Hedgerow.
Dat Jim een zwak heeft voor electronische ambient-soundscapes, was voor mij al lang en breed bekend. Op zijn vele solo-albums, maar ook die van Lucifaere en The Ancient Technology Cult, zijn er veelvuldig van die typische soundscapes te horen. Maar waar die soundscapes op een gegeven moment onderbroken worden door opvallend in het gehoor klinkende thema's, sequences en ritmes, zijn die op de WFAV-releases in geen velden of wegen te bekennen. Dus is het puur ambient wat ik voorgeschoteld krijg, wat zeker sfeervol en mooi te noemen valt. Toch bemerk ik, dat het niveau niet constant blijft, en neigt de muziek, naarmate de passages vorderen, wat af te zwakken. De soundscapes zijn dan wel mooi, maar niet sterk genoeg om een compleet album te vullen. Daar klinkt het net niet aangrijpend genoeg voor. Plus het feit dat ik zo gewend ben van de muziek van Jim, dat er ieder moment uit de oersoep van geluidscollages, een rollende sequence te voorschijn komt. Niets van dat alles dus en daar is de muziek in dit geval ook niet voor bedoeld.
Over het algemeen dus een prima alternatief van Jim om ook zijn meer ingetogen en abstractere kant te laten zien en voor op de achtergrond is het toch wel bijzonder sfeervol te noemen. Over het algemeen is de ambient, zoals die op dit album naar voren komt, ook redelijk 'lichtvoetig' te noemen, aangezien ik toch met redelijke regelmaat naar behoorlijke dark ambient luister. De muziek uitgebracht op WFAV laat Jim dus van een weliswaar wat vriendelijkere, maar tegelijkertijd ook een meer ongrijpbare kant zien.
Het is in ieder geval weer eens wat anders. Maar ondanks dat, lang niet zo aangrijpend en spraakmakend als het meer heftige materiaal van Jim.

Wat mij gelijk opvalt bij dit album is de mooie foto van de stammen van twee bomen. Het brengt me terug naar mijn jonge jaren. In het bos nabij het ouderlijk huis stond ook zo’n dergelijke boom. Op ongeveer een meter hoogte boven de grond zat een groot gat in de stam waardoor de boom de naam kreeg “de holle boom.” Het leuke daaraan was dat als je dat wilde een wens mocht doen door in het gat van de boom te praten. Naast dit feit bleek het ook een sterke boom te zijn ondanks de genoemde handicap, want hij trotserende vele stormen en ander zwaar weer, terwijl andere bomen die wel gezond waren het loodje moesten leggen. Toch legde de holle boom uiteindelijk het loodje tijdens een zware herfststorm doordat een jonge boom op de holle boom viel. De restanten van de boom bleven nog een tijdje staan totdat het gevaarlijk begon te worden voor bezoekers van het bos. Daarna is de boom verder omgehakt waardoor er een lege plek is ontstaan die tot nu toe nog niet is opgevuld. Tot zover het verhaal over de boom die ooit stond in park Nimmerdor aan de rand van Amersfoort. De boom daarentegen op de hoesfoto is te vinden in het Thorndom Park in Essex waar Jim Kirkwood bij in de buurt woont en daar soms de overpeinzing heeft dat de wereld er een stuk op achteruit zou gaan als er geen bomen meer zouden zijn. En na dit natuurpraatje tijd voor muziek.

The Light Beyond te Hedgegrow is gebaseerd op de vele verhalen van mensen die even klinisch dood zijn geweest. Uit vele verhalen blijkt namelijk dat deze mensen het gras aan gene zijde groener vonden dan ze op aarde ooit gezien hadden. Het muziekstuk zelf begint in kosmische sferen. Lang aangehouden tonen en subtiele klanken die niet gelijk te plaatsen zijn. Zo’n stuk muziek wat je eigenlijk in het donker met de ogen dicht moet beluisteren om er alles uit te halen wat er in zit en dan vervolgens wegdrijven van de hedendaagse maatschappij. Muzikaal gebeurt er niets wezenlijks, edoch de subtiele klanken zijn heerlijk om even de gedachte op nu te zetten en me mee te laten voeren op een bijzondere reis. Vreemde klanken die zijn te horen doen me denken aan fragmenten uit mijn leven die in slowmotion worden afgedraaid. Een rustige sfeer om door een ringetje te halen. Ideale muziek om te draaien na een dag vol stress.

Met veel laag en subtiel klinkende belletjes begint On the Shores of Infinite Imagination de me even uit mijn trance halen. Maar snel hierna volgt opnieuw rustige kosmische c.q. ambiënt muziek. Voor mijn gevoel muziek die als een warme deken aanvoelt hier. Later is de zee te horen en zeemeeuwen. Wat blijft is een klanktapijt dat warm aanvoelt en van geen ophouden weet. Qua compositiestijl moet ik wat denken aan Waiting for Cousteau van Jean Michel Jarre. Het kost me dan ook geen enkele moeite om me een voorstelling te maken dat ik drijf op een waterbed met boven mij de sterrenhemel. De muziek blijft gedurende de compositie aan de rustige kant en zou ik nu niet zitten tikken aan deze tekst, dan zou ik zo in een diepe trance kunnen raken. Mooie muziek om op te onthaasten en even de boel de boel laten. Toch heeft die rust een keerzijde. Van iemand als Jim Kirkwood verwacht je namelijk dat hij met een muzikale donderslag je even bij de kladden neemt en dat je bijwijze van spreken even van schrik boven op de kast doet belanden. Dit effect blijft hier dus uit wat On the Shores of Infinite Imagination een prima stuk muziek maakt om te draaien op een snikhete dag waarbij drukte of erg actief bezig zijn dus uit de boze is. Muziek om op te onthaasten dus. Even geen opdrachten van de baas.

The Far Green Country trekt die rust door, zei het een tikje klassiek. Ja, en als ik aan de verre groene landen of gebieden denk gaat mijn gedachte uit naar een plek in het hiernamaals waar de geesten terechtkomen van wie het aardse bestaan heeft verruild met het eeuwige. Een dergelijke sfeer proef ik ook uit het stuk muziek. Vergankelijkheid bestaat niet meer en tijd is er in overvloed. Desondanks straalt de muziek iets droevigs uit. Het eeuwige bestaan lijkt niet vrolijk te zijn. Of zou het zo zijn dat de overledenen ook zijn naaste mist? Aan het einde van het stuk meen ik zoiets te horen, want de muziek wordt wat onrustig. Een droeve cello klank versterkt dit dilemma nog eens. Waarmee dit ingetogen album van Jim Kirkwood eindigt met een diep filosofische vraag.