Jim Kirkwood - Dreaming in Amber (2010)

Qua vormgeving roept voor mij dit hoesontwerp de glas in loodramen van een moderne kerk die ik ooit bezocht in Duitsland. Naast de ramen was het verdere interieur van deze kerk ook behoorlijk modern te noemen. Een altaar bestaande uit een creatief bewerkt stuk beton en het verdere interieur bestaande uit strak grenen en verder geen tierelantijnen en zo. Karig als het maar kan, maar wel toegespitst op functionaliteit. Ja, en dat karige geldt ook voor de informatie die ik over dit album kan vinden op het net. Met andere woorden, ik kan hier dus niet schrijven wat de maker er mee heeft bedoeld, wat in de meeste gevallen een goed uitgangspunt is om aan een klus van een recensie te beginnen. Het voelt nu wat aan naar school te gaan zonder dat je je huiswerk hebt gemaakt.

Drone Archaeology begint een tikje mysterieus en zacht, waarbij ik mezelf de vraag moet stellen: Hoor in nu wel iets of niet? Het zit dus erg tegen de stilte aan en doet daarmee wat denken aan het album Zeit van Tangerine Dream. Wat ik wel hoor zijn subtiel golvende klanken. Na verloop is heel kort een stem te horen. Naarmate de muziek vordert voel ik dat ik aan het wegdrijven ben naar vreemde verten. Daarnaast heeft de muziek ook iets sacraals in verbeelding zie ik nonnen of priesters bezig zijn in een ruimte zonder iets tegen elkaar te zeggen. Als ik mijn ogen sluit krijg ik het gevoel of ik zweef. Ongeveer naar 13 minuten wordt de sfeer wat industrieel, klanken die aan metaal doen denken zijn er te horen. Daarna keert de rust weder en heb ik het gevoel verder te zweven naar weet waar naar toe.

Haast muisstil is het begin van The Shimmering Darkness te noemen. Het kost me wat moeite om te horen wat er muzikaal precies plaats vindt. Wat ik hoor zijn zachte kosmische klanken die maar door lijken te gaan. Verderop in het stuk komt er subtiel wat meer leven in de brouwerij. Er komt een melodietje opzetten wat me wat doet denken aan vlinders die voor het eerst vliegen. Muziek waar ik helemaal tot rust kom en als ik me zou laten gaan in een diepe trance zou kunnen geraken. Net als ik wat weg begin te dommelen komen er spannende klinkende tonen de huiskamer binnen. Het doet me wat aan sciencefiction denken, waarbij een ruimteschip even in beeld lijkt te komen. Hierna keert de rust weder, maar toch voel ik dat er nog wat zou kunnen komen. Dat laatste gebeurt niet waardoor ik me wat verloren begin te voelen in een donker wereld hier ver vandaan. Muziek die ideaal is om op te mediteren en steeds verder van jezelf af te raken. Het klinkt wat zweverig, maar het is wat deze subtiele muziek bij me oproept.

Dreaming in Amber begint heel zacht en ik hoor een licht grommende bastoon die niet gelijk te plaatsen is. De sfeervolle orkestratie heeft iets magisch en ongrijpbaars. Door dit sfeertje krijg ik het gevoel of ik diep in de kosmos zweef los van alles en nog wat. De muziek hier is wederom erg subiel te noemen wat een rode draad van dit album kan worden genoemd. Het ietwat dreigende en spannende einde aan het stuk muziek doet aan deze sfeer weinig af. Gevoelsmatig krijg ik het idee dat het de klanken zijn die behoren bij een ruimteschip. Het einde van het stuk muziek doet erg klassiek aan. Als het stuk zachtjes tot een eind komt krijg ik even het idee dat de dirigent met zijn stokje in de lucht blijft staan om het publiek te beletten direct in een massaal applaus los te barsten.

Het begin van Like Seeing Through Stained Glass is wederom subtiel te noemen. Daarmee roept het mooi de sfeer op van dun glas. De muziek zelf bestaat hier uit lange aangehouden tonen en af en toe is er een xylofoon te horen. Verder doet de compositie magisch en breekbaar aan. Voor mijn gevoel ben ik beland in een museum wat vol staat met zeer breekbaar glas wat niemand meer durft aan te raken waardoor er wat stof is op te vinden. Qua muziek is hier niet echt veel te horen, maar de wat de langgerekte tonen die er zijn te horen passen erg goed bij de eerder genoemde sfeer. Even zijn er wat belletjes te horen, waarna het stuk langzaam maar zeker eindigt.

Daarmee komt op een bijzondere manier een einde aan dit album. Een album waar het woord subtiel voor lijkt uitgevonden, want dat is wat de muziek op dit album bovenal is. Daarnaast doet het op sommige plaatsen wat breekbaar aan en als dit in een concertzaal zou worden gebracht zou het wenselijk zijn dat een ieder muisstil is, want een heel klein kuchje of een ander zacht geluid kan al funest zijn om de sfeer van deze muziek te breken of te verpesten. Kortom; Dreaming in Amber is een heel subtiel album te noemen van Jim Kirkwood en een tip voor mensen die houden van muziek die tegen de stilte aan zit.

Vergelijk dit artwork voor de grap eens met Jim Kirkwood - Canterbury Black (2007): een soortgelijk hoes-ontwerp, waarbij Jim Kirkwood als het ware een beetje leentjebuur speelt bij zichzelf. Wat overigens niet opgaat voor de muziek, aangezien dit pure ambient is en Canterbury Black van meer traditionelere aanpak is.

Inderdaad een hoesontwerp die wel erg veel overeenkomsen heeft. Zo veel dat er van toeval geen sprake kan zijn.