Jim Kirkwood - A Season of Mists (2010)

Wat gelijk opvalt is opnieuw een meer dan schitterend hoesontwerp van dit album. Zo’n mistige foto vind ik altijd wel wat hebben en ook in het echt heeft het iets. Zo fietste ik laatst naar mijn werk en onderweg dacht ik: Waarom heb ik mijn fototoestel thuis laten liggen? Onderweg zag ik namelijk de Amersfoortse Koppelpoort gehuld in mist wat het oude bouwwerk wat sprookjesachtig er uit liet zien. En ook buiten de stad kan mist erg mooi zijn, weilanden gehuld in nevelen roepen een romantische sfeer op. En zo zijn er meer plekken te bedenken die bij mist iets moois hebben. Echter mist blijft in het verkeer een verraderlijke iets zoals de slogan destijds luidde van Veilig Verkeer Nederland. Ja en zo heb je al een verhaal enkel door het hoesontwerp.

Voor de muziek op dit album liet Jim Kirkwood zich inspireren door een beeld verhaal van Neil Gaiman onder de gelijke naam van dit album. Verder vindt Jim Kirkwood de herfst waar dit album ook op gebaseerd is een mysterieus jaargetijde door de kleuren die in de natuur zijn te vinden. Daarbij speelt ook de mist die er vaak hangt en de paddestoelen waarvan iets magisch vanuit gaat een rol.

The Remains of the Summer Fire begint inderdaad wat mysterieus. Ik voel als het ware de mist uit de boxen stromen. Verder hoor ik wat natuurgeluiden waaronder vogels. Verder geeft het me een gevoel of het vroeg in de morgen is en ik voor dag en dauw in een donker bos ben beland. Het is fraaie sfeer die er te horen is. Het enige wat hier jammer is dat het stuk muziek wat aan de korte kant is. Gelukkig wordt de mooie rustige sfeer vast gehouden op The Seasons Wheel. Vogels zijn er te horen op langgerekte tonen uit de electronica winkel. Qua muziek doet het mij belanden in de Middeleeuwen van de electronische muziek. Met mijn ogen dicht waan ik me midden in een bos ver weg van de bewoonde wereld. Ondanks dat de zomer is afgelopen is nog wat warmte te voelen wat toe te schrijven valt aan een cello in het stuk. Een paar klappen onweer in het stuk brengen de rust niet uit balans. Verder ademt het stuk muziek uit dat de natuur zich aan het voorbereiden is op een periode van rust. De tijd mag even stilstaan en de winter is in aantocht. Het is muziek die qua sfeer prima op het album Mirage van Klaus Schulze zou kunnen passen. Mooie ietwat desolate muziek die toch iets warms heeft. Aan het einde van het stuk muziek is ook elke vorm van stress uit mijn donder verdwenen.

De track The Lantern King begint met veel lage tonen die een sfeer creëren of ik naar de horizon aan het turen ben waar zaken afspelen die niet meteen duidelijk zijn wat voor nut ze hebben. Het roept daardoor iets mysterieus en magisch op. Verder zijn er sfeervolle vocalen zonder woorden te horen die de voorgaande sfeer alleen maar versterken. Als deze track zachtjes wegsterft blijf ik met een vreemd leeg gevoel zitten. Met wat lage tonen gaat Rowanbery Red van start. Later zijn er wat harpklanken te horen op rustige sferische muziek. En of het daarmee de lijsterbes goed beschrijft is een vraag die door de luisteraar zelf moet worden beantwoord. Zelf vindt ik het stuk muziek iets keltisch hebben en waan me hierdoor in Schotland of Ierland. Het begin van The Gates of October heeft iets filmisch. In gedachte zie ik grootte stalen hekken opengaan waarachter een sombere duistere sfeer schuil gaat. Klanken die uit een gong afkomstig lijken te zijn geven iets spannends en dreigends aan het stuk. Verder roept het stuk muziek een gevoel van leegte op. De laatste bladeren zijn van de bomen gevallen en je kunt door de bomen eindelijk wel het bos zien. De natuur maakt zich op voor de winter lijkt de muziek wel te zeggen. Muziek die een rustige koude sfeer beschrijft.

Beneath the Falling Leaves straalt een en al rust uit. Rustige tonen schetsen een beeld van een haast stilstaand beeld in de natuur. Muziek die mooi zou passen onder filmbeelden die de kleuren van de herfst belichten. Mooie bassen op sfeervolle klanken uit de electroncia-winkel. Het stuk muziek is dan ook voorbij voordat ik er erg in heb. Met behoorlijk wat laag gaat The Slow Passing of Autumn van start. Later voegt daarbij zich een dwarsfluit aan toe die even is te horen en een paar keer terugkomt in de compositie. Verder blijft de lage toon in het stuk de rode draad. Voor mijn gevoel roept het een beeld op of een cameraman langzaam beelden maakt van de horizon die geen einde kent. De tijd gaat inderdaad langzaam en gevoelsmatig is de zomer ver weg en koning winter is in aantocht. De natuur is in diepe rust geen blad hangt meer aan een boom.

Met andere woorden A Season of Mists is hoe gek het ook mag klinken, een warm album te noemen die het jaargetijde de herfst op een meer dan prima manier beschrijft. Jim Kirkwood is er ruimschoots in geslaagd goede sferen te creëren waarbij je de veranderingen van zomer tot de winter haast uit de luidsprekers lijken te komen. De tropische cocktail wordt verruild voor een kop warme chocola met een scheut rum voor de liefhebber en al na buiten kijkend wordt de natuur steeds kaler en zoeken de dieren een veilige schuilplaats. En de Koppelpoort in Amersfoort is een blijft in de herfstzon een mooie bezienswaardigheid.

Ah, mooi omschreven hierboven, Gerards Dream. Ik miste al een tijdje je enthousiaste en uitgebreide, beeldende berichten.
Het maakt me toch wel weer enthousiast v.w.b. WFAV-releases van Jim Kirkwood. En hoewel ze allemaal braaf bij mij in de kast staan, ben ik tot nu toe alleen bekend met The Light Beyond the Hedgerow.
Volgens de site van Jim staat er nog één album voor WFAV op stapel, tw. Remnants of the Fall, maar het zou me niets verbazen, als er uiteindelijk nog meerderen volgen.

A Season of Mists moet haast wel de perfecte soundtrack voor de herfst-periode zijn.

Bedankt CorvisChristi, ik ben een tijdje uit de running geweest door een verhuizing en wat andere privé zaken waardoor ik even niet in staat was berichten over albums te schrijven. Wat ik tot nu toe op het WFAV label heb gehoord is kwalitatief erg goed te noemen. Genieten met de grootte G als het ware.