Echo Park - Pretty Lies (1995)
mijn stem
2 stemmen
Duitsland
Electronic
Label: Rising Sun
-
Barricades (4:59)
-
Mysterious Lights (1:30)
-
River of Life (5:17)
-
Wheel of Fate (4:07)
-
Knock on Wood (4:41)
-
Love Is the Way (3:49)
-
Moving (1:34)
-
Change (Just a Card Away) (4:32)
-
Push and Desire (4:26)
-
Marching in Time (5:51)
-
Never Be Near (6:15)
-
Too Bad (5:04)
Links
Last.fm
0
MindRuler
geplaatst: 9 juni 2011, 14:22 uur
Het bekendste bandlid van Echopark is bassist K.P. Matziol van Eloy.
Muzikaal zweven ze zo'n beetje tussen de grenzen van de symfo en de pop.
Voor wie toch een vergelijking wil: Saga ten tijde van Behaviour en Wildest Dreams.
Luister maar eens naar Push And Desire.
Opener Barricades heeft een lekker melodieuze gitaarsolo.
Het suikerzoete en übermelige Love Is The Way wordt dan wel prachtig gezongen, de Erasure-achtige melodieën zijn werkelijk te zoetsappig voor woorden.
De klappers van de plaat vind je op het einde in de vorm van Never Be Near en Too Bad.
Minpuntje: De infosticker zit NIET op de jewelcase maar doodleuk op het CD-boekje en dus niet te verwijderen zonder te beschadigen.
Muzikaal zweven ze zo'n beetje tussen de grenzen van de symfo en de pop.
Voor wie toch een vergelijking wil: Saga ten tijde van Behaviour en Wildest Dreams.
Luister maar eens naar Push And Desire.
Opener Barricades heeft een lekker melodieuze gitaarsolo.
Het suikerzoete en übermelige Love Is The Way wordt dan wel prachtig gezongen, de Erasure-achtige melodieën zijn werkelijk te zoetsappig voor woorden.
De klappers van de plaat vind je op het einde in de vorm van Never Be Near en Too Bad.
Minpuntje: De infosticker zit NIET op de jewelcase maar doodleuk op het CD-boekje en dus niet te verwijderen zonder te beschadigen.
0
geplaatst: 12 juni 2011, 14:51 uur
Die twee laatste stukken zijn inderdaad zeer goed. Verder vind ik het inderdaad zoete "Love Is the Way" heel mooi, de gave high tech opener en het melodramatische "River of Life", met samples uit de film "Walkabout" Van Nicolas Roeg.
Naast K.P. Matziol hebben we hier de zanger Michael Flexig (was zanger voor Zeno, Combo Collosale en Uli Jon Roth's Electric Sun) en gitarist Herman Frank (Accept en Victory). Flexig zingt een stuk lager dan voorheen, maar het klinkt ook zeer goed, behoorlijk uniek geluid heeft die man.
Een teleurgestelde Accept fan trouwens, vond dit album vol staan met liftmuziek haha
Mooi atmosferisch album met wat new age achtige stukjes her en der tussendoor.
Naast K.P. Matziol hebben we hier de zanger Michael Flexig (was zanger voor Zeno, Combo Collosale en Uli Jon Roth's Electric Sun) en gitarist Herman Frank (Accept en Victory). Flexig zingt een stuk lager dan voorheen, maar het klinkt ook zeer goed, behoorlijk uniek geluid heeft die man.
Een teleurgestelde Accept fan trouwens, vond dit album vol staan met liftmuziek haha
Mooi atmosferisch album met wat new age achtige stukjes her en der tussendoor.
* denotes required fields.
* denotes required fields.