menu

Woods of Desolation - Torn Beyond Reason (2011)

mijn stem
4,03 (33)
33 stemmen

Australiƫ
Metal
Label: Northern Silence

  1. Torn Beyond Reason (6:23)
  2. Darker Days (5:10)
  3. An Unbroken Moment (6:59)
  4. The Inevitable End (9:10)
  5. November (2:44)
  6. Somehow... (7:17)
totale tijdsduur: 37:43
zoeken in:
avatar van Metalhead99
4,5
Deze stond eigenlijk eerst op voor 25 februari, maar ik heb nog niks gezien of gehoord, waarschijnlijk word de release verschoven.

avatar van Metalhead99
4,5
Hij is wel uitgebracht. Wat een geweldige plaat is dit geworden. Melancholische, meeslepende Black/Doom Metal met behoorlijk wat afwisseling. Ik vind platen als deze echt geweldig. Liefhebbers van bands als Alces, Agalloch, Les Discrets, Heretoir, etc. kunnen hier ook zeker weten van genieten.

avatar van kramerdude
4,5
Ik ben het volkomen eens met de bovenstaande reactie! 4,5*

avatar van AOVV
4,5
Mooie ontdekking is deze band. Zo'n nummer als 'An Unbroken Moment', dat is geweldig mooi! De sfeerzetting is prachtig, dat kan ik al zeggen na amper één luisterbeurt; en zoals iedereen wel weet, is sfeerzetting uiterst belangrijk bij dit soort muziek. 'Torn Beyond Reason' komt zeker op m'n iPod terecht!

avatar van AOVV
4,5
Ik vind het trouwens bijzonder jammer dat hier niet meer aandacht voor is. Toch één van mijn mooiste ontdekkingen van het muziekjaar 2011. Niet voor iedereen weggelegd, akkoord, maar geef het een kans. Of neen, geef het twee kansen. Dat heeft deze muziek misschien wel nodig. Maar eens de muziek je bij de kladden grijpt, laat ie je niet meer los. Ongeloolijk beklijvende black metalplaat!

avatar van laboomzaa
Ga deze maar een een luister beurt geven!!

avatar van AOVV
4,5
Een aanslag op je ziel. Zo kan je dit nieuwe album van Woods of Desolation misschien wel het best omschrijven. Het is muziek die zoveel blootgeeft, wat er voor zorgt dat de luisteraar zich ook erg betrokken voelt bij wat hij hoort. Er in opgaat. ‘Torn Beyond Reason’ is, wist ik al na enkele luisterbeurten, niet zomaar een album. Het is een reis doorheen je gevoelens, een halve furie. Bovenal is het een uitzonderlijk goeie plaat.

De ijzingwekkende schreeuwen en prachtige gitaarriffs maken dit de winterplaat bij uitstek. Het is ook een gelaagde plaat; de eerste luisterbeurten zou je kunnen opmerken dat het nogal veel van hetzelfde is, maar eens je er meer in doordringt (of, beter gezegd, de muziek meer in jou doordringt) ontdek je laag per laag de schoonheid van deze plaat. De gelaagdheid houdt ook een grote variatie in; het titelnummer alleen al is een fantastische tocht door een koud, diep, donker woud. Alleen: na zes luisterbeurten kom je te weten dat je niet in één woud komt, maar doorheen verschillende wouden. Het ene nog duisterder dan het andere.

De titels spreken voor zich, zou ik denken. Ze hebben allemaal met koude te maken, met guurheid, met een allesverterend gevoel van eenzaamheid. De manier waarop ‘Darker Days’ opent, is schrikbarend: spaarzame akoestische gitaar, keyboard dat “iets” doet, en dan een korte stilte, zo’n stilte waarvan je weet dat er iets op til is. Daarna barst het open, en komen er allerlei dingen op je af. Je weet niet wat je eerst moet voelen (koude? Woede? Hopeloosheid?), maar je weet wel dat het een gevoel is waar je niet zomaar van afraakt. Het drumwerk vind ik trouwens ook werkelijk fantastisch. Op bepaalde momenten begint die drummer quasi-lukraak en luchtig te spelen, om meteen daarna weer met een machtige roffel de boel te laten exploderen. Ik beluister deze plaat vaak tijdens het lopen; ik haal er energie uit, want dat heeft ‘Torn Beyond Reason’ ook: ondanks het duidelijk hoorbare pessimistische, waart er ook een soort niet stopbare drift rond in de nummers.

En of dat nog niet genoeg is, is dit ook qua sfeer een absolute topper. ‘An Unbroken Moment’ begint al meteen met een memorabele riff, de drummer geeft plankgas. Dan die zanger.. je begrijpt geen jota van wat ie uitkraamt, maar het klinkt zo verdomd emotioneel, alsof hij zijn hele ziel blootlegt. Dan volgt er een tempowisseling, versnelling lager geschakeld. Het wordt haast een meezinger! Terwijl dit helemaal niet zo toegankelijk is, denk ik persoonlijk. Dat kan alleen maar doordat het qua sfeer honderd procent in orde is. Het nummer barst dan weer open, wat een energie.. Na drieënhalve minuut lijkt het nummer gedaan, maar het houdt enkele even halt. Op adem komen, en met een weemoedige cello (?) op de achtergrond eens vrijuit filosoferen over de titel. ‘An Unbroken Moment’.. Tja, kan je zoveel invullingen aan geven, dat ik toch maar eens de tekst moet opzoeken. Deze passage duurt ongeveer een minuut, en wel meer metalbands die ik goed vind, lassen dit soort pauzes soms in (Agalloch, Shining, Opeth…). Het nummer barst daarna naar goede gewoonte weer uit, ramen versplinteren, en je twijfelt of je een scherf zou oppakken en jezelf zou toetakelen, maar je doet het toch maar niet, want deze muziek is bloedmooi, en grijpt je bij de keel, dit wil je meer horen.

Het langste nummer van de plaat, ‘The Inevitable End’. Het onafwendbare einde.. Ieder zal z’n eigen Apocalyps kennen, dat weet ik wel. Maar als het einde zo mooi mag zijn als dit nummer, dan teken ik daar gerust voor. Vreemd genoeg heeft dit nummer de meest hoopvolle klank naar mijn mening. Daar is dat luchtige drumspel weer! Dappere zet van de drummer, want dit soort trucs kan evengoed verkeerd uitpakken. Ik moet ook opmerken dat de geluidsbrij die gegenereerd wordt, een mooi geheel vormt doorheen de ganse plaat. De klankkleur is nagenoeg overal hetzelfde, wat ook weer bijdraagt tot de sfeer, en dit tot een geweldig geheel maakt. Ik denk ook niet dat ik ooit een los nummer zou beluisteren, ik zou toch altijd teruggrijpen naar de plaat in zijn geheel.

Even een woordje over de hoes. Donkere kleuren overheersen het beeld, het is nacht (of schemerdonker). Een imposante boomstam doemt op, alsof hij uit het niets komt. Op de achtergrond zien we een donker woud. Het fraaie logo van de band siert de cover, met daaronder de titel. Grimmigheid ten top. Het zou me niet verbazen mocht deze foto gemaakt zijn in november, zoals de titel luidt van het volgende nummer. Terwijl de laatste seconden van het vorige nummer de tijd krijgen om weg te ebben, komt ‘November’ opzetten. De aanzet verschilt van de andere songs; akoestische gitaar wordt aangeslagen, eerst traag, daarna sneller. De drums zwellen aan, ik hoor cello en keyboards, en uiteindelijk barsten de gitaren uit in een bitter gevecht. Postmetal zoals ik het niet vaak hoor; prachtig, ontluikend, vertederend, maar het zorgt vooral voor een ongelooflijk accuraat beeld van de betreffende maand. Een zware maand, vooral om op te staan. De weersomstandigheden gunnen je geen rust, buiten valt de sneeuw. De bomen hebben geen bladeren meer, autoportieren vriezen vast.

Afsluiter is ‘Somehow…’. De levensvraag, vermomd als ijdele hoop. En dat bewijst ook de tekst (die ik inmiddels opgezocht heb):

“Grey visions of today;
Every sight the same;
I can not break free;
I think I’m gone.
As thought I never wake;
Always drawn into descent;
And my decays, just out of reach.”

Dit stukje tekst bewijst ook meteen dat het eigenlijk jammer is dat je de woorden niet of nauwelijks verstaat. Dat kan je misschien bestempelen als een minpuntje, maar dat doe ik net niet. Want de manier van zingen/schreeuwen van de zanger geeft de hele plaat dat mysterieuze sfeertje, geeft ‘Torn Beyond Reason’ een groot deel van zijn epiek. Lyrics kan je altijd opzoeken, dus is het voor mij geen absolute must dat je ze perfect kan verstaan. Als dit bijdraagt aan de sfeer van de plaat, des te beter. Het moest gewoon zo zijn, omdat het de beste manier is om het gevoel over te dragen dat deze plaat uitademt; verlorenheid, eenzaamheid, een beetje verdorvenheid ook. Met de ijdele hoop, die als een schrikgodin achter de hoek loert, wachtend op die ene kans om verwoestend uit te halen.

4,5 sterren

avatar van Don Cappuccino
Dan zal ik toch deze maar eens gaan opzoeken. Erg goede review, AOVV.

avatar van AOVV
4,5
Heel goed idee, Don Cappuccino. En bedankt.

avatar van AOVV
4,5
Trouwens, als je deze plaat goed vindt, raad ik aan om de plaat gewoon te kopen. Ik heb 'm net op CD beluisterd, en dat klinkt gewoon nog beter. Nog intenser. Dat verstevigt de nummer 1 plaats wat betreft 2011 die deze plaat bekleedt nog wat.

avatar van niels94
3,5
Dit is toch beter dan ik dacht. De eerste keer dat ik dit luisterde vond ik dit veel te veel van hetzelfde, daarnaast vond ik de screams op de achtergrond (wordt dat vaker gedaan in de metal?) ook niet echt geweldig. Inmiddels vind ik met name die schreeuwen op de achtergrond enorm veel toevoegen aan de ijskoude sound die als een soort deken over je heen valt. Ook kan ik het over de gehele lengte waarderen, al is het wel goed dat dit een kort album is. Wie weet hoe goed ik dit nog ga vinden, het is al snel gegroeid, dus wie weet ben ik straks wel net zo enthousiast als AOVV

avatar van niels94
3,5
Dit is toch wel errug mooi. De soundtrack van een man die net getrouwd is en op huwelijksreis gaat, maar onderweg stort het vliegtuig neer, midden in een onbereikbaar stuk besneeuwd bos. Als enige overleeft hij het. Als hij bijkomt ziet hij juist dat zijn vrouw aan stukken wordt gescheurd. Pijn, wanhoop, haat jegens zijn lot, verdriet en het feit dat hij zich bewust is van het feit dat hij zelf ook niet lang meer te leven heeft maken hem gek. Nouja, zoiets dus Deze plaat beschrijft een dergelijk gevoel, want wát een sfeer weet hij neer te zetten: met name die ijskoude scream vind ik geniaal, maar ook de langzame riffs, tot uiting komend in een muur van geluid, en de sterke drums (want wat wordt hier goed gedrumd!) maken dit tot een zeer sterk metal album.

avatar van AOVV
4,5
Interessante omschrijving, Niels. Ik ben er als de kippen bij als het om dit album gaat (grote kans dat ik 'm op 1 zet in m'n eindejaarslijstje), en ik ben ook erg opgetogen dat jij 'm ook goed vindt, en eenzelfde gevoel erbij hebt als ik. Ideaal ook om in deze periode van het jaar te beluisteren. Al mogen de temperaturen een flink eind onder nul gaan, met ijs en sneeuw en alle mistroostigheid die je je daarbij kan indenken. Deze week nog maar eens luisteren, blijft een geweldige plaat!

avatar van Quadraphonic
3,5
Wat een opener! Torn Beyond Reason komt gelijk binnen, iets wat wat ik niet vaak heb met Black Metal. Toegegeven, met de oervorm heeft dit Australische gezelschap nog maar weinig van doen. Ze begeven zich in 't controversiële postrock/blackmetal hoekje, waar je ook bands zoals Liturgy, Krallice en natuurlijk Neerlands' eigen An Autumn For Crippled Children zal zien zitten. Al is het geenszins een kopie van bovengenoemde bands. Het is allemaal zo elegant, lieflijk bijna, het geshriek doet er niets aan af. De perfect uitgedachte arrangementen zijn zo ontzettend elegant. Wat is het toch elegant, Henk. Wat is het toch elegant!

Daarom ben ik nog even iets minder enthousiast. Er had van mij wel wat meer agressie en lompigheid in gemogen. Die epische sfeer mag best eens onderbroken worden voor wat kwaadaardig gerag, dan steken die bloedmooie tremolo riffjes ook veel duidelijker af. Ik ben er bang voor dat dit een plaat wordt die snel zal gaan vervelen.

Ik hoop dat ze op hun volgende album wel het muzikale equivalent van een scheet durven te laten, want dat dit vakmanschap is kan niet worden ontkent. Een voorzichtige 3.5* met ruimte voor verhoging/laging.

avatar van andnino
3,5
Torn Beyond Reason haalde de 2e plijst in de ZM Jaarlijst 2011 - ZwareMetalen.com. Ik ben inmiddels toch wel erg benieuwd geworden, zal het binnenkort luisteren.

avatar van AOVV
4,5
Fraaie lijst is dat, andnino. Staan verschillende platen in die ik erg goed vind, en die hoog zijn geëindigd in mijn 2011-lijst!

avatar van Gloeilamp
4,0
Daar zitten zeker mooie dingen tussen, ik ga de onbekende uit die lijst ook maar eens opzoeken

avatar van andnino
3,5
andnino schreef:
Torn Beyond Reason haalde de 2e plijst in de ZM Jaarlijst 2011 - ZwareMetalen.com. Ik ben inmiddels toch wel erg benieuwd geworden, zal het binnenkort luisteren.

Zei ik daar nu 2e plijst?

In ieder geval, ik ben er eindelijk aan toe gekomen Torn Beyond Reason te luisteren! En het is me goed bevallen! Wellicht een verhoging binnenkort, ik vind het al erg mooi, ben hem vandaag al voor de vierde keer aan het luisteren.

avatar van the crook
4,0
Deze hipster blekkies spelen een behoorlijk goed potje deprimerende en melodieuze metal, die ergens tussen de oude Katatonia (met name de zang) ten tijde van Dance of December Souls en Deafheaven anno 2013 in ligt. Af en toe doet het me zelfs aan het geniale Dissection denken.

Anyway, who gives a fuck waar het allemaal een beetje op lijkt, mij boeit het in ieder geval enorm en vervelen gaat het, door al die mooie riffjes en de vele tempowisselingen, nog steeds niet.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:16 uur

geplaatst: vandaag om 23:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.