TRU - Who's da Killer? (1993)

Erg amateuristisch, maar wel een stuk enthousiaster dan de eerdere albums 2,5* voor het pure vermaak.

Niet alleen amateuristisch, bij nader inzien ook gewoon bar en bar slecht. Hopelijk begin ik dat langzamerhand niet bij alle No Limit-albums te krijgen..

Het kan ook anders lopen: inmiddels vind ik dit een bescheiden klassiekertje. Vooral C-Murders aandeel is ijzersterk.

Zoals gezegd stond bij Master P van meet af aan alles in het teken van marketing. De eerste No Limit-cd's kwamen weliswaar bijzonder knullig over, P was ook toen al bezig met het bespelen van zijn publiek (zie eerdere recensies). Aangezien loyaliteit een van de hoogste pijlers is in het Amerikaanse straatleven, liet hij voor deze vijfde No Limit-release in grote letters op de albumhoes zetten: The Original Members of TRU. Alsof dat nog niet genoeg was, staat daarnaast een afbeelding waarop C-Murder, Silkk The Shocker, King George, Big Ed en natuurlijk Master P zelf worden afgebeeld als criminelen.

Het grappige is nu: er is juist wel van alles veranderd bij TRU. Van de originele leden is E-A-Ski nergens meer te bekennen (zijn debuut was dan ook niet succesvol, waarschijnlijk heeft P hem zodra hij merkte dat er geen succes in zat weer geloosd), terwijl P's eigen broers C-Murder en Silk (later Silkk The Shocker) voor het eerst meedoen. En ook qua sound is er wel degelijk iets veranderd bij TRU. Natuurlijk, nog steeds klinkt het origineel, nog steeds vallen er tig elementen aan te wijzen die gejat zijn van de populairste gangsterrapacts (er wordt zelfs tweemaal letterlijk "Ratatat" gezegd), maar anders dan voorheen heeft Who's da Killer? iets wat op een eigen geluid lijkt. Alles wordt zo in het extreme getrokken, de teksten zijn vaak zo overtrokken, dat ze tegen het lachwekkende aanzitten. De producties zijn daarnaast kaler dan op eerder No Limit-werk: de funk is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor enkel een dikke baslaag of stevige drumpartij. Uniek is het de muziek daarmee niet meteen, maar het ligt de dienstdoende rappers wel een stuk beter dan de simpele G-Funk-nabootsing.

C-Murder is in dat opzicht een welkome toevoeging. Zijn rauwe, donkere stem verleent TRU de echtheid waar P zo naar snakte. Uit C-Murders mond klinken de meeste woorden alsof hij ze oprecht meent, en ook al begint hij dan over begrafenissen of rellen met de politie (zie citaat hieronder), hij komt er mee weg. Master P en Big Ed komen met C aan hun zijdook een stuk beter tot hun recht e, alleen King George zakt regelmatig nog lelijk door het ijs. Zijn flow klinkt hakkelig, zijn stem onovertuigend. Niet voor niets heeft Master P hem vlak na deze release zonder toelichting op straat gezet.

Met een beetje overdrijving kan gezegd worden dat Who's da Killer? het officiële begin van de kenmerkende No Limit-strategie inluidt.De eerste artiesten zijn al aan weggesneden (E-A-Ski, Sonya C zijn nu al nergens te bekennen), terwijl de op hevige bassen leunende producties steeds langzaam aan eigen karakter winnen. De intrede van C-Murder blijkt daarnaast een gouden greep, niet alleen kwalitatief gezien, maar ook omdat de zo nagestreefde loyaliteit daarmee een extra lading krijgt. The Original Members of TRU - het was een zin naar Master P's hart, en ook al klopte er niets van, het publiek slikte het. Who's da Killer? was het best verkochte No Limit-album tot dat moment. Niet heel gek, want hoewel er van alles op aan te merken is, is het veruit het beste project tot dan toe. En P was dan ook zo slim om ook op de hoes in hoofdletters de naam van zijn label te zetten, zodat het niemand kon ontgaan dat we met No Limit te maken hadden. Ja, met het consistente en vermakelijke Who's da Killer? was de eerste serieuze steen van het latere mega-imperium gelegd.

Pluspunt: de eerste officiële verses van C-Murder, die zich meteen onderscheidt.
Minpunt: de outro, waarin Master P louter shout-outs geeft, duurt meer dan zes minuten en vult daarmee ongeveer één vijfde van de hele cd.
Beste line: "So don't search my car, check my wheels//Unless you ready to shoot I pay the funeral bills."

Een stuk saaier dan hun debuut. Doe maar mij die lowbudget funky westcoast beats i.p.v. deze nietszeggende producties.