Snowing - I Could Do Whatever I Wanted If I Wanted (2010)

Verrassend veel bands die gaan voor gratis verspreiding van hun muziek de laatste tijd en dan ERNAAST nog een cd of lp uitbrengen. Zo ook Snowing, hier: FREE Snowing Download! | Count Your Lucky Stars - cylsrecords.com gratis te laden.

Eigenlijk is er niet zoveel veranderd bij Snowing en dat is mooi. Een iets betere productie, maar je moet weten waar je het moet zoeken, want het rammelt nog steeds behoorlijk. Nee, gitaareffectje hier, klein stemeffectje daar, geeft toch allemaal weg dat er bij deze pplaat meer tijd is besteed aan productie zonder de rauwheid glad te strijken.
De zang is hier ook wat beter. Meer zang, minder schreeuw en dat is wat rustiger voor de oren. Tussen de energieke nummers vinden we wat langere en dan komt er een meer slepend emo geluid naar voren. Past ze goed.

Meh, niet perse beter, niet slechter. Blij dat deze plaat in ieder geval niet volwassen is gaan klinken, zoals veel bandjes vaak doen na zo'n 1e.

Volgens mij hebben Snowing hun naam gekozen naar de vrolijke warmte die zich van je lijf meester maakt als je 's ochtends door het raam kijkt en de hele wereld er plots een heel pak witter uitziet. Toen ik zaterdagochtend zag dat de nieuwe Snowing eindelijk beschikbaar was - en dan nog wel helemaal gratis en voor niets - leefde ik op eenzelfde wolkje van endorfines. Een klein weekje en dertig keer luisteren later ben ik niet omvergeblazen, maar wel des te meer overtuigd van het potentieel van dit groepje.

De levendige mix van 90s emo, grunge en screamo - sugarrushcore! - die Snowing tentoon spreidden op hun EP polariseerde de luisteraars, en op die weg gaan ze grotendeels verder op hun eerste volwaardige album I Could Do Whatever I Wanted If I Wanted. De productie is een beetje meer uitgebalanceerd, en hier en daar verrijkt met extra gitaarlijntjes. Het gitaarwerk van Nate Dionne en Ross Brazuk is diverser dan op de EP, al komt dat ook door de aard van de nummers. Waar Fuck Your Emotional Bullshit vijf nummers en twaalf minuten lang voluit de kaart trok van prettig gestoorde waanzin, wordt het tempo op I Could Do Whatever I Wanted If I Wanted wat gedrukt met ingetogen passages en zelfs enkele nummers met pop-punkallures die alluderen aan Weezer. Niet alle experimenten zijn even geslaagd te noemen, maar wat wel vast staat is dat Snowing talent heeft om rake observaties te maken over menselijk gedrag, en het dan nog simpel maar doeltreffend weet te verwoorden en omkaderen.

I Think We're in Minsk was al langer beschikbaar op hun summer tour tape, en is een ferme klapper om mee te openen. Drukke percussie en nerveuze gitaarlijntjes overheersen het geluid, terwijl de hoge, schriele zang van zanger John Galm erdoorheen probeert te komen. Zoals de meeste nummers van Snowing wordt er nog steeds een progressieve songstructuur gebruikt - weinig herhaling, altijd nieuwe riffs en teksten. Het eerste nieuwe nummer, Mark Z. Danielewski, laat duidelijk de verandering in stemgeluid horen. Galm probeert meer te zingen - of beter te zingen, het is maar hoe je het bekijkt. Zelf vind ik de eerste minuut van dit nummer aanvoelen als filler vooraleer het nummer echt losbarst, om dan meteen weer te stoppen. Vreemde opbouw dus, en een van de mindere nummers op de cd.

Dan een eerste uitblinker in de vorm van Malk It, dat in ruwe vorm al te horen was op hun blog. Door de oude versie te vergelijken met het eindresultaat valt extra op hoeveel kleine gitaarfranjes er nog aan de plaat toegevoegd zijn. Ook qua zang is er wat overdubbing gebeurd, zoals op Why Am I Not Going Underwater. Met een wat rustiger tempo is dit een van de toegankelijkste nummers op de cd, maar het valt wel wat magertjes uit in vergelijking met de EP. De nieuwe drummer Bean doet aardig zijn best, maar ik mis toch de fijne accentjes die op de vorige plaat stonden.

Dan zijn er weer twee nummers die al eerder uitgebracht waren. You Bring Something... No is een kort explosief punknummertje dat je als filler zou kunnen beschouwen, ware het niet voor de compleet van de pot gerukte tekst.

Meteen een prima voorbeeld om aan te tonen dat deze plaat zo mogelijk nog persoonlijker is dan hun EP. Nummers over alcohol of nummers door alcohol, zo kan je het wel opdelen. En al geeft Galm blijk van zelf-relativisme ten opzichte van de eigen depressieve uitspattingen, het positieve je m'en fou van Fuck Your Emotional Bullshit is hier opmerkelijk minder aanwezig ten koste van erg openhartige bekentenissen en rake observaties over relaties en depressie. De meeste teksten lijken geschreven midden in de nacht, na een dag met te veel gebeurtenissen om alles klaar te overzien. Galm verhaalt rechtstreeks uit de actie, hij zit middenin de shit en soms ziet het er allemaal niet meer zo fraai uit. Bijvoorbeeld op de uitschieter van de cd, So I Shotgunned a Beer and Went to Bed. Muzikaal is er heerlijk samenspel van gitaar en drum, met daarover vocalen die al het goede van emo bundelen. Echt geweldig hoe zanger John Galm speelt met dynamiek en metrum - "I'll do my best to live my life without regrets!" - vooraleer de muziek losbreekt in heerlijk gejam.

Het tempo gaat dan weer omhoog met het oppeppende It's Just a Party, dat mede dankzij het geschreeuwde refrein ('Hey there Melissa, you're fucking awesome!") ontzettend catchy is. Als een van de weinige vrolijkere nummers doet dit wat terugdenken aan de EP. Memo Yeah That's Fine Man is weer kort en hevig, en steunt vooral op de zang om te blijven hangen.

Bijvoorbeeld dit nummer is toch van een minder niveau dan Fuck Your Emotional Bullshit, waar zowel tekst als muziek op alle nummers klopten. Ik durf niet te beweren dat ze te snel een volledig album hebben geschreven, maar op een half uur materiaal had het voor mij toch allemaal iets consistenter van niveau gemoeten om de hoogste scores te krijgen.

KJ Jammin' is de vreemde eend in de bijt - en dat wil wat zeggen op een ongestructureerde plaat als deze. Jengelde gitaarlijntjes en een zweem van structuur doen het nummer lijken op een halfslachtige poging om Weezer na te bootsen. Maar dan is er weer die geniale tekst die alles uit de middelmaat redt

Evengoed atypisch is Damp Feathers, quasi ingetogen, opgevrolijkte drums met tamboerijn en achtergrondzang die mij aan late Nirvana doen denken - iets wat elders op het album nog wel een paar keur is gebeurd - laten zien dat ze het ook allemaal anders kunnen aanpakken. Het einde is uitermate fraai, met de regel "He can't be the one you want all the time" die als een mantra wordt gezangen. Een nummer dat potentieel biedt voor de toekomst, als ze ooit besluiten af te wijken van de geniale gekte aanpak, dan mogen ze dit soort muziek maken voor mijn part. Ze kunnen erg aardig overweg met het trage emo geluid, doet me wat aan Braid denken. De afsluiter "Could Be Better Forever" is een laatste uitschieter. Lekker ruwe zang van Galm, vrolijk melodietje en bitterzoete meditatie over suicïde. "My dad died, like his dad died, and I know someday I'll die, but I'm alive." En gelukkig voor ons.

Waarschijnlijk zal dit album in zijn geheel minder snel nieuwe zieltjes winnen voor Snowing, want de incoherentie tussen de nummers onderling wordt extra versterkt door de afwisseling tussen de happy en de sad songs. Op zich zijn de meeste nummers goed afgewerkt, maar het totaalplaatje is nogal overweldigend. Er zijn duidelijke uitschieters - zowel naar het goede als naar het minder goede - wat zich vertaalt in een lagere beoordeling dan Fuck Your Emotional Bullshit. Is I Could Do Whatever I Wanted If I Wanted dan slechter? Niet noodzakelijk, want er staat zeker ook 13 minuten extreem goede emo muziek op. Ook laat deze plaat zien dat Snowing nog veel potentieel heeft, en ik zie ze zeker nog doorgroeien. Ondertussen zal deze nog wel veel keren gedraaid worden.

Je overdrijft gelijk zo . Dat voor een album wat waarschijnlijk nooit boven de 5 stemmen gaat uitkomen...

Mooi stukje wel.

Vinyl komt eraan en heeft een leuke hoes meegekregen. Als je gewoon de mp3tjes wilt kan je ze eindelijk in hoge kwaliteit (flac , gecorrigeerde labels! ) gratis en voor niks downloaden op Count Your Lucky Stars.

Jammer dat dit album zo onbekend hier is. Ik geef nu stem 5. Ik had de versie in lagere kwaliteit al maar toen ik zag dat er ook een FLAC versie was heb ik gelijk die andere verwijderd van mijn computer. Snowing boekt progressie op dit album. De zang is veel beter, de productie rammelt minder. Niet alles ramt er als een gek in, er zijn ook genoeg ingetogen stukken. Maar toch heeft het album niet zo´n impact als Fuck Your Emotional Bullshit, zo goed heeft nog nooit een band de term kort maar krachtig begrepen. Maar deze krijgt zeker 4 sterren.

En Gajarigon, complimenten voor de review.

Dankjewel!

Deze draai ik nog altijd met de regelmaat van de klok, vooral het tweede deel van de cd blijf ik echt geweldig vinden. Niet de bom die hun EP is weliswaar, maar leuk op zijn manier.

Hierzo kan je trouwens een live optreden helemaal herbekijken (in goeie kwaliteit! ), en het is opvallend hoe het publiek helemaal meegesleurd geraakt; bij het eerste nummer is het nog genant stilstaan, maar na 13 minuten (toevallig bij iets van FYEB?) is het al helemaal losgeslagen. behalve die twee kerels op de eerste rij (die met de canon-camera), die stoïcijn blijven staan tijdens het hele optreden. Hoogtepunt is de afsluiter Sam Rudich, "fucking intens man".

Bedankt voor dat concert, Gajarigon. Geweldig om te zien hoe dat publiek echt om de band heen staat, dat is toch behoorlijk intens. Ze zijn trouwens ook erg goed live.

Daar moeten dat soort bandjes het wel wat van hebben, al zie je natuurlijk helemaal niets als je 2 meter verder staat.

Ze staan echt dicht bij die zanger, die krijgt bijna heel de tijd een microfoon in zijn smoel. Maar ik wist niet dat er zo concerten werden gehouden, Snowing moet eens naar Nederland en Belgie komen!

Inderdaad enorm sonde!

So I Shotgunned a Beer and Went to Bed

Overtuigende full-lp van Snowing. De lijn van Fuck Your Emotional Bullshit, wordt verdergetrokken. Alleen staan er hier een paar langere en rsutigere nummers op, die zeker niet slecht zijn. Toch haalt dit op geen enkel moment, het niveau van de debuut EP.
Alleen So I Shotgunned a Beer and Went to Bed komt erg dicht in de buurt.

Beste nummer dat ik al ooit heb gehoord, zonder twijfel.

Zeer mooi nummer inderdaad.
Om 1 of andere reden krijg ik altijd nostalgische gevoelens als ik naar Snowing luister.
Waarschijnlijk omdat ik als 13-jarige naar emo luisterde. Wel van een heel ander niveau, maar toch.

Prachtige plaat! Klinkt minder impulsief dan Fuck Your Emotional Bullshit, maar ik trek het minstens even goed.

I Could Do Whatever I Wanted If I Wanted klinkt doordachter, veiliger en inderdaad minder impulsief dan Fuck Your Emotional Bullshit. Nu is het sowieso al een loodzware opgave om een opvolger te schrijven voor deze ongekend goede EP, maar ze komen af en toe aardig in de buurt. In de nummers Why Am I Not Going Underwater of It's Just a Party bijvoorbeeld. You Bring Something... No is ook een favoriet, heerlijk nummertje. Enkele andere nummers zijn van mindere kwaliteit, maar misschien zijn mensen als ikzelf wel de reden dat Snowing er de brui aangaf: die eeuwige vergelijking met Fuck Your Emotional Bullshit. Het is namelijk nog steeds een puike plaat, maar komt eigenlijk gewoon niet in de buurt van de overdonderende, zwalkende energie twaalf en nog iets minuten van die ene legendarische EP, waarop Galm de demonen haast letterlijk van zich afschreeuwt.