Renaud - Molly Malone (2009)

Na de remonte van een herboren Renaud in 2002, met weinig later ook een nieuwe liefde aka muze in zijn leven, bleek de Franse zanger/rocker/enfant terrible aan een tweede jeugd begonnen. Bij vele fans heerste een groot "oef!"...

Met het 'therapeutische' Boucan d'Enfer (2002) en het erg sterke "Rouge Sang" (2006) als wapenfeiten,

Goed de stem, bleef getekend door zijn zware jaren, de drank had zijn vernietigende werk gedaan, maar al bij al viel dat nog goed mee, het was een nu wat ruigere Renaud, maar ik vond dat allemaal nog best te doen... Enkel op de recente live-albums was het soms pijnlijk en hoorde je toch ook goed dat de stem echt zwaar gehavend was, en je vroeg je ook af: waarom nog zulke lange sets... maar goed, metname het recentste live-album, "Tournée Rouge Sang" viel nog vrij goed mee, en je hoopte dus op beterschap met de mans stem...

In 2009 kwam er dan opnieuw een album uit... dit keer, deed Renaud wat ie al vaker gedaan had: eigen interpretaties van traditionals (zie ook 'Cante El Nord') en /of covers van zijn voorbeelden (Chante Brassens). Hij koos voor Ierse liedjes die hij, het moet gezegd, van originele vertalingen voorzag...

Je voelde hem al van ver komen: er is een grote "MAAR..."

Hoe goed de liedjes ook uitgewerkt zijn, hoe leuk - want dat zijn ze - de arrangementen zijn, Renaud klinkt verschrikkelijk op dit album. Zijn stem lijkt volledig wég en doodop... en erger nog hij kan in haast geen enkel nummer min of meer de toon houden... om niet te zeggen dat hij eigenlijk ronduit vals zingt...

Zo is luisteen naar de traditional "Willie McBride" een heel erg zware opdracht. Als je zo ver geraakt, want al in de opener "Vagabonds" loopt het heel erg fout...

" La Ballade Nord-Irlandaise" is de enige eigen song op het album, een nummer dat eerder al op 'Marchand de Cailloux' stond. Waarom Renaud dit opnieuw inzong, en hiermee zijn eigen prachtige nummer naar de vernieling helpt, is me een raadsel...

Als Renaud-fan zie (hoor) ik dit alles met lede ogen/oren aan...

Of er valt nog wat aan die stem te redden, en we krijgen nog een waardige - laatste? - opvloger.... of misschien stopt ie er maar beter meteen mee... hard om zoiets te zeggen, maar op basis wat je met dit album hoort, kun je haast niet veel anders...

Dus: dit album, goed om je Renaud-collectie te vervolledigen, maar absoluut geen must, en ik zou zelfs durven zeggen: te mijden!

Investeer liever in 's mans ander werk, hij heeft gelukkig heel wat goede en uitstekende albums op zijn naam staan! Van zijn 'latere' periode raad ik zeker 'Rouge Sang' en 'A La Belle De Mai' aan, en er zijn de klassiekers 'Marche A L'Ombre', 'Le Retour de Gerard Lambert' en 'Morgane de Toi', of de knappe albums uit de jaren '80: 'Mistral Gagnant', 'Putain de Camion' en 'Marchand de Cailloux'...

Maar mocht dit je éérste kennismaking met de man zijn, vrees ik dat de motivatie om 's mans oeuvre verder te gaan verkennen klein zou kunnen zijn...

Pijnlijk plaatje dit... toch geef ik hem nog een 2/5. Voor de knappe vertalingen en arrangementen dan...

Ik moet je jammer genoeg gelijk geven. Ik vind de nummers al een beetje vreemd klinken in het frans (al zal dat wel aan mij liggen, in frankrijk werden de teksten toch goed onthaald). De stem van Renaud klinkt echter verschrikkelijk. Ik kan amper geloven dat ze sommige nummers hebben durven uitgeven.