Judas Iscariot - The Cold Earth Slept Below (1995)

Heerlijk album wat bijna tegen Depressive Black Metal aanzit. Het titelnummer is fenomenaal (is overigens door Xasthur nog beter gecoverd) en verder springt ook Nietzsche eruit.

In de jaren negentig gaven we toch geen stuiver voor die Amerikaanse blackmetal? Judas Iscariot was zo'n eenmansproject waarvan de bezeten schepper op het verdorven zadel van het beest Burzums ging zitten en daarmee zijn eigen rondje door het uitgestrekte woud dat naast het kot gelegen is te gaan rijden.

De onmetelijke natuurlandschappen van de VS die vanzelfsprekend behoorlijk ruig en unheimisch kunnen zijn, zouden natuurlijk een onuitputtelijke bron van naargeestige inspiratie moeten zijn voor enkele sonische zwarte kunsten. Maar het resultaat is betrekkelijk plat ende eensimensionaal. Saai, bij gebrek aan meer poëtische bewoordingen. Iets anders kan ik er niet van maken. The Cold Earth is van dat spul dat ik opzet als ik zin heb in blackmetal maar pas nadat ik mijn hele collectie al in de speler heb gehad. Muzikaal behang. Meer niet.

Uiteindelijk kwam het met de Amerikaanse scene wel goed, maar geen idee wat de bijdrage van dit figuur daarbij was. Waarschijnlijk een hardgrondig 'dat kunnen wij beter!'

Waarvan akte.