Pallas - XXV (2011)

Het vorige album (The dreams of men) heeft bij mij erg veel tijd nodig gehad voordat ik het op waarde kon schatten en inmiddels vind ik het hun beste album. Hopelijk gaat met dit album hetzelfde gebeuren want de eerste twee luisterbeurten doen me vooralsnog niet zo veel...

Ik luister nu voor het eerst via Spotify en ik ben eigenlijk wel blij verrast! Er staan toch wel een paar degelijke goede nummers op en de nieuwe zanger is na Alan Reed even wennen maar hij staat mij niet tegen.Kwalitatief zijn ze er met de zanger niet op vooruit gegaan, maar zo goed was Reed nu ook weer niet. Op basis wat ik nu hoor ga ik toch maar tot aanschaf over denk ik.

Reed had wel een beetje een rare stem maar in ieder geval wel wat meer karakteristiek. Paul Mackie mist dat toch wel een beetje maar het is inderdaad zeker niet onaangenaam. Toen ik las dat hij hiervoor in een bluesband heeft gezongen vreesde ik het ergste, maar nu vermoed ik dat hij in een bluesband minder op zijn plaats was dan nu bij Pallas.

Vooralsnog vind ik de nummers af en toe toch wel erg als AOR klinken, zonder dat dat meteen als een diskwalificatie te zien, overigens.

Hmm, ik weet het niet.

De cd opent sterk met Falling Down, wat ironisch genoeg voor nu de beste track van de cd is, en daarna Crash and Burn maar de rest haalt helaas vooralsnog het niveau van de eerste twee nummers niet.

Ik ben best tevreden met die nieuwe zanger.
Bij de vorige cd's van Pallas moest ik eerst door die eerste barrière heen vechten (Reed) om daarna wat met het muziek te kunnen.

Het grappige is dat het nu net andersom is.

Nadat ik het album gedownload had, en verschillende malen beluisterd had, vind ik het toch zo goed, dat ik het album maar besteld heb, en op vinyl..

Maar...prima album van de band. Goed geproduceerd, en eigenlijk geen fillers. Opent gelijk mooi met "Falling down". Het album heeft toch een wel wat donkere sfeer. De nieuwe zanger bevalt me prima..

Op vinyl is de tracklistuing iets anders. "Sacrifice" is dan track 5. en "The alien Messiah" is dan track 8. Dit uiteraard vanwege de maximale tijdsduur, die per kant van vinyl aanwezig is zonder aan kwaliteit in te boeten.