Hueston Independent Spit District - The Weakend (2010)

Raar dat er nog geen reactie op dit album is gekomen want dit is echt een heerlijk album. Een mix van vooral jazzy en soulvolle producties die perfect bij de raps van deze heren passen met "Piano Sunrise" als een van de uitschieters. Ik geef dit album een verdiende 4.

Op advies van Dee Brown ga ik deze dan maar even luisteren

Ik heb dit album mogen recenseren voor HHL, maar ik vond het iig. geen 4 waard. Recensie komt binnenkort.

Hoewel Hueston Independent Spit District, zeven man groot, een relatief onbekende groep uit Texas is, heeft ze al drie albums uitgebracht. Genoeg ervaring en niet verdronken in faam: het zou een formule voor goede muziek moeten zijn. Toch is de groep niet constant genoeg om een groter publiek te kunnen overtuigen. Productioneel klinkt het op dit derde album allemaal erg gelikt, maar de vier MC’s slagen er niet in het hele album lang te boeien. Bescheiden als de groep is, is het album dan ook tot The Weakend gedoopt.

En dat is precies wanneer je het album moet beluisteren, in het weekend. De muziek brengt je in een extase van rust. Dit komt vooral doordat het album erg zomers klinkt, alhoewel het ook als buitenaards kan worden geïnterpreteerd. De groep zelf heeft, gezien de cover, voor buitenaards gekozen, maar ik kies zelf liever voor het eerste. Dit zomerse zorgt voor een leuk contrast met deze donkere winterdagen, waaruit zich een nostalgie naar de warmere jaargetijden vormt.

De producties die door King Midas, Soul One en E. Classics zijn gemaakt, zijn vooral hetgeen waardoor dit album heerlijk rustig kan worden genoemd. Ongemoeide fluitjes, pianodeuntjes en drums komen op bijna elk liedje wel langs, maar vervelen doet het nooit. Op sommige momenten laat de groep de productie onaangeroerd zijn gang gaan. In deze instrumentale stukjes kan je even wegdromen. Rustig voegen de vocalen zich weer in en ontwaak je uit je dromen.

De raps van S.A.V.V.I, EQuality, LdaVoice en Lenoge (ook wel Scottie Spitten) zijn ook van bovengemiddeld niveau, maar bereiken nergens een hoogtepunt. De vocalen halen het niveau van de producties niet. Dit komt vooral doordat er geen passie in de raps zit, en zodra de rappers proberen om dit wel erin te verwerken komt het geforceerd over. Daarnaast kan H.I.S.D. qua stemgeluid ironisch genoeg niet voor de nodige afwisseling zorgen. Betreurenswaardig, aangezien de producties zoveel potentie hadden.

Zwak is het album zeker niet, maar we kunnen het ook absoluut geen toppunt in de muzikale geschiedenis noemen. De hoogtepunten van het album liggen in de instrumentale stukjes middenin de tracks. Zorgwekkend, aangezien de groep vier MC’s bevat. Misschien zullen die nog groeien. Laat in dat geval dit album dan niet het eind zijn, zoals de titel suggereert (The Weakend), want er zit - vooral productioneel gezien - zeker potentie in deze groep.

Ook hier te lezen