Hanggai - He Who Travels Far (2010)

Wat een ontiegelijke bazenplaat blijft dit zeg!

Onbevangen trok ik enige tijd terug op een zondagavond naar het Haarlemse patronaat, waar de Chinees/ Mongoolse band Hanggai op zou treden. Vanaf dat moment is niets meer hetzelfde. Nog even bood ik weerstand aan de combinatie van (o.a. met diverse Mongoolse instrumenten gespeelde) vreemde klanken en intrigerende melodiëen. Buiten dat het bonte mix is van muziekstijlen (mongoolse folk ingebed in meeslepende rock) is het ook een bonte mix van persoonlijkheden. De voorman Ilychi neemt iedereen onmiddelijk voor zich in, met gebroken Engels doet hij pogingen om contact te leggen met het publiek en zijn blik waarin oprechte verwondering voor de publieke waardering van de universele bindingskracht van zijn muziek is af te lezen ontroert onmiskenbaar. Het verlangen naar de puurheid van de natuur komt hierin tot uitdrukking en is blijkbaar ook voor onze oren bestemd. De grootste ster is misschien wel Bagan, die in opperste concentratie in een ander universum lijkt te verkeren, maar gelukkig vanaf daar met ons communiceert middels uiterst effectieve keelzang en het beroeren van de "paardenhaarviool". Een perfect tegenwicht voor de extraverte zanger Hurcha die van het geheel een folkfeest maakt waar de Dubliners of the Pogues in hun goeie dagen nog een puntje aan konden zuigen. Die sfeer wordt gelukkig goed gevangen op deze cd die ik (natuurlijk net als alle aanwezigen die avond) kocht. Houdt u dochters binnen; de mongolen komen! Zoveel is zeker.

Helemaal mee eens met de vorige recensie. Zeer herkenbaar. Eenmaal een optreden bijgewoond ben je verkocht. En schitterende band.