ARC - Rise (2010)

Rise is live opgenomen tijdens het Star's End radio-programma van Amerikaans synthesist Chuck van Zyl in de extreem vroege uurtjes van zondagmorgen 15 november 2009. En het was nog wel een aantal uren geleden dat Ian Boddy en Mark Shreeve, gezamenlijk als het duo ARC, een legendarisch optreden hadden gegeven tijdens The Gathering Concerts (waar Chuck van Zyl tevens de coördinator van is) in St. Mary's Church, Philadelphia (een optreden wat later vereeuwigd zou worden op het fantastische ARC - Church (2010).
Het is eigenlijk niet te geloven dat beide heren, na een indrukwekkende show te hebben gegeven, nog lang niet klaar waren en met hun complete instrumentarium en computers, direct door gingen naar de WXPN-studio waar Star's End uitgezonden wordt en vervolgens een overigens compleet geïmproviseerde set zouden uitvoeren.
Alleen hiervoor al verdienen de heren respect. En dan te bedenken dat Ian Boddy in het recente verleden op deze manier al eerder met dit bijltje heeft gehakt. Echter was dit voor de eerste keer tezamen met Mark Shreeve.

"Creep" begint zeer kalm en in eerste instantie lijkt er in de eerste minuten weinig te gebeuren. Echter komt daar langzaam maar zeker verandering in als steeds meer atmosferische klanken ervoor zorgen dat er toegewerkt wordt naar een donker, naargeestig sfeertje. Niet voor niets heet het nummer "Creep": al kruipend en sluimerend begint het duistere klanktapijt steeds meer vorm te krijgen en houdt minutenlang aan. Van tijd tot tijd lijkt er steeds meer aan de muziek toegevoegd te worden, echter zijn deze toevoegingen van bescheiden aard. Pas ruim in de tweede helft ontvouwt de muziek zich tot een dusdanig duister epos, dat er daadwerkelijk sprake is alsof we ons in een aangrijpend en duister vagevuur bevinden. Dit komt vooral door het aanwezige mellotron-koor en het is vooral deze sectie die me erg doet denken aan het begin van Klaus Schulze's "Floating" van Moondawn. Sowieso doet het gehele nummer me denken aan de meer atmosferische kant van de muziek van Klaus Schulze en het behoeft dan ook zeker geen toeval te zijn als zowel Boddy als Shreeve zwaar beïnvloedt zijn door deze synth-gigant.

"Creep" is geweldig en veel meer dan alleen maar het lang uitgesponnen, veredelde intro op het titelnummer, maar het moet gezegd dat vanaf "Rise" de registers pas echt opengetrokken worden. En dat gebeurt met een magnifieke sequencer-sectie die zijn weerga niet kent! Gaandeweg het nummer lijken diverse sequencers toegevoegd te worden aan de vorigen en tevens lijken ze op een gegeven moment over elkaar heen te buitelen. Voeg daarbij toe een aantal smaakvol en inspirerende en prachtig in de muziek verweven solo's compleet met hier en daar mooi aangezette synth-akkoorden en deze ode aan de Berlijnse School is een feit. Een weergaloze trip die ons terugbrengen naar de tijden van Schulze's al eerder genoemde Moondawn en Tangerine Dream's Ricochet.

"Rise" wordt op een mooie en zweverige manier afgesloten om plaats te maken voor het alweer laatste stuk van deze plaat, de omschakeling naar een relatief wat veiliger oord middels warme, twinkelende klanken die als een warme omhelzing aanvoelen. "Fade" lijkt na het druilerige en verontrustende "Creep" en het sequencer-vuurwerk wat "Rise" grotendeels is, van een ander allooi te zijn, maar ondanks dat de sfeer hier meer gedwee aanvoelt, lijkt het qua toonzetting toch niet helemaal pluis.
Mooie mellotron-akkoorden domineren op een gegeven moment en zoals e.e.a. op mij overkomt, had dit nummer eigenlijk zo "Mysterious Semblance at the Strand of Nightmares Part 2" kunnen heten. Als de akkoorden eenmaal wegsterven, lijkt een wind aan te wakkeren en plaats te maken voor een vreedzaam slot waar ik me wederom betrap op een sectie wat sprekend lijkt op het laatste deel van het intro van Tangerine Dream's "Ricochet Part 2".
Uiteindelijk wordt "Fade" op een smaakvolle, inspirerende, intrigerende en ouderwets herkenbare manier op een sprookjesachtige en dromerige manier afgesloten.

Rise is, naast praktisch ieder album van ARC, wederom een knap staaltje van uiterst gedreven muziek waarin de invloeden van de Berlijnse School absoluut hoorbaar zijn. Maar in tegenstelling tot vele navolgers, beheerst ARC op alle fronten deze invloedrijke synth-stijl als geen ander. Het klinkt geloofwaardig, oprecht en bovenal overtuigend. We hebben hier dan ook met componisten te maken die precies weten wat ze doen. En wat ze doen, doen ze met veel liefde, ziel en zaligheid. En dat maakt ARC zo goed.

Rise is simpelweg een topper. Een uniek album die alleen als speciaal download-album te krijgen is via het DiN-label.