The Beach Boys - 15 Big Ones (1976)

Ik heb al tig keer een correctie doorverstuurt, dit is GEEN verzamelaar. Al doet de naam anders vermoeden.

Wat zijn het dan voor nummers?
Nieuw materiaal of unreleased?

Een gewoon studioalbum.

Ik kan wel lachen om deze cd, maar de magie ontbreekt toch bij de meeste nummers. De gekozen nummers zijn ook niet echt bijzonder.

Echt heel beroerd. Geen inspiratie, transpiratie, sukkelig, oppervlakkig. Zelfs een regionaal bandje zou er niet mee weg komen. En zelfs het handelsmerk (de samenzang) is naar BB-maatstaven onder de maat.

ik hoor dit liever dan alles wat de heren in de jaren 80 en alles daar na hebben gemaakt.
Toch is dit een dieptepunt .

Ik denk dat we het er allemaal wel over eens zijn dat dit niet BB's beste album is, maar de kwalificaties die IMPULS hier bezigt gaan mij toch wel wat ver. De BB wilden met dit album weer een beetje terug naar hun begin jaren: ongecompliceerd muziek maken en bovendien weer eens een hit scoren. Dit laatste lukte met Rock 'n Roll Music. Het album zelf is een allegaartje van covers, left overs en nieuw materiaal geworden met een verschrikkelijk foute titel en een nog foutere hoes. Hierom kan deze plaat niet tippen aan eerder werk. Toch zijn er nog wel een paar pareltjes op terug te vinden (als je goed luistert). Dankzij bijvoorbeeld de nrs 2, 3 en 5 is de plaat in mijn ogen nog best te beluisteren.
Na dit album zouden de BB nog 1x vlammen met Beach Boys Love You. Daarna werd het inderdaad echt beroerd.

'15 big ones' is inderdaad een misleidende titel, want het suggereert wel dat het een hits-verzamelaar is. Als een kenner de tracklist bekijkt heeft die dat natuurlijk gelijk door.
Mamma Cash van The Mamma's & The Pappa's bracht ook eens een verzamelaar uit met de titel 'Mamma's big ones' en toen was het wel even lachen.
Er staan op dit album voor het grootste deel covers van hits op en de meeste zijn erg overbodig.
De opener 'Rock 'n' roll music' is wel aardig gedaan en was in Amerika een grote hit, maar haalde hier alleen maar de tipparade.
De cover-versie van The Beatles was hier al een nr.1 hit geweest.
'It's o.k.' lijkt verdacht veel op een Coca Cola - commercial. Deze versie is ietsje anders dan de single-versie. Roy Wood speelt op dit nummer ook een riedeltje mee.
Het rustige nummer 'Everyone's in love with you' is het eerste nummer dat ik echt goed vind. Ik heb altijd gedacht dat het een love-song was, maar het gaat dus over Marahishi Yogi.
'That same song' is ook een nummer dat er echt uitspringt.
'Susi Cincinatti' was begin jaren 70 in een iets andere versie op single verschenen. Covers van 'Chapel of love', 'Blueberry Hill' en 'Just once in my life' klinken erg droog. Dan zijn de originele versies toch vele malen beter. 'Back home' is ook wel een goede song.

Wat slecht en oppervlakkig van me, maar ik vind deze cover zo vreselijk dat ik de plaat nog maar niet gekocht heb. Vooral na prachtige hoezen als Surf's Up En Holland. Nu ik de recensies heb gelezen vrees ik het ergste. Misschien geef ik het toch nog ooit een kans.

Het album Love You dat hierna komt is stukken beter.
Later is het op CD gekoppeld aan het wat mindere 20ste reguliere album 15 Big Ones.
Die digitaal geremasterde CD is bij de meeste CD-zaken online rond € 7,99 verkrijgbaar.
Peter Buck van het inmiddels ter ziele R.E.M. heeft het Love You-gedeelte van commentaar voorzien.

15 Big Ones lag rond 1978 voor fl. 4,90 als LP met uitklaphoes in onze plaatselijke platenzaak Diskoland in de aanbiedingenbakken. Het was de originele Amerikaanse persing uit 1976 van Reprise (een onderdeel van Warner Bros.) met een cut out in de hoes. Ze dachten dat die Europeanen er nog wel iets mee konden.
Ik vind het album 15 Big Ones voor de helft genietbaar. Het zijn vooral de covers van bekende songs die afbreuk aan de plaat doen. De cover van Rock and Roll Music is nog wel geslaagd en was in Amerika een grote hit (nr. 5). Het nummer Talk to Me zit raar in elkaar, want ineens gaat het heel lelijk over in een cover van The Coasters en keert daarna weer terug naar Talk to Me.
It's OK zou zo in een Coca Cola reclame passen. Het nummer is ook als single verschenen, maar die mix is ietsje anders. Het behaalde in Amerika de 29ste plaats.
Roy Wood (van The Move, E.L.O., Wizzard) doet ook mee met zijn toeter-sectie, bekend van zijn eigen albums. Ik neem aan dat hij rond die tijd in dezelfde studio bezig was met het opnemen van zijn solo-LP Mustard.
De covers van Chapel Of Love, Blueberry Hill, In The Still Of The Night en Just Once in my Life zijn echt slaapverwekkend. Het is net alsof de batterijen langzaam opraken.
Everyone's In Love With You (een song over Maharishi Mahesh Yogi, bekend van zijn transcendentale meditatie), That Same Song (met o.a. Marilyn Wilson), It's OK en Rock and Roll Music zijn de gangmakers van de plaat.
The Beach Boys namen net zoals op het album Friends weer een song over trancendentale meditatie op (T M Song, dat voorafgaat door een in scene gezette ruzie).
Het nummer Susie Cincinnati had in 1970 in een iets andere versie al de b-kant van de single Add Some Music To You Day gesierd.
Na het nog goede Love You album uit 1977 zouden de LP's van The Beach Boys steeds minder interessant worden. Ik bedoel dus: er staan nog wel een handjevol aardige songs op, maar er zit geen vernieuwing meer in. Albums zoals bijvoorbeeld Pet Sounds, Surf's Up, Carl and the Passions: So Tough en Holland hebben dat wel.

Singles die van 15 Big Ones verschenen:

Rock And Roll Music / T M Song
It's O.K. / Had to Phone Ya
Everyone's In Love With You / Susie Cincinnati *

* Deze single flopte, maar ik vind het wel de beste van de drie. Door veel luisteraars werd/wordt het nummer opgevat als een love song. Op You Tube zag ik laatst door een amateur gemaakte clip met allemaal gemonteerde liefdesscenes, plaatjes en foto's en niet die baard van Maharishi Yogi. In 2004 nam Mike Love het nummer opnieuw op voor zijn solo-album Not War. Die versie vind ik veel minder. Op het origineel is ook achtergrondzang van Toni Tennille te horen. Zij vormde met haar man Daryl Dragon (die ook aan 15 Big Ones meewerkte) het duo Captain and Tennille. Ze hadden hier begin jaren 80 een grote hit met Do That To Me One More Time. Tennille is ook te horen op de albums The Wall van Pink Floyd, Breakaway van Art Garfunkel en albums van Elton John. Het bekendst is haar achtergrondzang op de originele versie van Don't Let the Sun Go Down on Me.