The Rural Alberta Advantage - Departing (2011)

In 2008 ontdekte ik zomaar The Rural Alberta Advantage. Hun album 'Hometowns' sloeg na één luisterbeurt meteen aan. Op MusicMeter schreef ik destijds: 'Alle nummers worden gedragen door mooi, chaotisch drumwerk, de schitterende stem van de zanger, de goede teksten en de - ik noemde het al - gedrevenheid en emotie.'

Nu is er een nieuw album. 'Stamp' is intussen te beluisteren. Eigenlijk klinkt het allemaal erg vertrouwd. Ze gaan door waar ze bij 'Hometowns' zijn gestopt. Niet origineel, zul je misschien zeggen. Van het zelfde, zul je misschien zeggen. Maar het klinkt allemaal weer erg fijn. De emotie, de samenzang en die stuwende drums. Heerlijk!

Lekkere puntige, korte pop/rock/folk songs. Geweldig zo'n fanatieke drummer.

Love "The Breakup". Goeie!

Als deze bijna zo goed wordt als hun vorige, dan ben ik de komende maanden verslaafd!

Waarom is ie nog nergens te verkrijgen trouwens Ben toch wel pittig nieuwsgierig zo ondertussen.

Ik ben 'm net aan het beluisteren. Klinkt erg goed, en maakt me benieuwd naar hun vorige plaat (die hier op MusicMeter trouwens hoog beoordeeld wordt)!

Tja, een moeilijke tweede wordt vaak geroepen. Maar in dit geval is dit bijna geen tweede te noemen, maar eerder deel 1.5. In het geval van RAA ben ik daar blij mee want zeker de helft van deze plaat zijn weer ontzettend lekkere eigen upbeat liedjes. Aan de andere kant kán deze band beter en had ik misschien stiekem toch ergens enige vernieuwing verwacht.

The Rural Alberta Advantage. Fraaie naam voor een band, moet ik zeggen. Het zegt iets over de streek waar deze jongens vandaan komen, vermoed ik, Alberta is toch een streek in Canada, als ik het correct heb. Landelijk, je zou denken, deze jongens maken country- of folkmuziek. Onjuist. Frisse indierock, slechts één nummer duurt langer dan vier minuten (de afsluiter). Vrij simpele liedjes, en er zijn twee dingen die me bij een eerste beluistering opvielen. De stem van de zanger, die klinkt als een milde vorm van de snotvalling waarmee Kristian Matsson (The Tallest Man On Earth) mee kampt, en het talent van de drummer om met zijn schaarse, doch welgemikte drumspel de aandacht vast te houden.

Het voornaamste punt van kritiek dat ik lees over deze plaat, is dat de zang te nadrukkelijk een plaats op het voortoneel zou innemen. Dat valt goed mee, vind ik. Nils Edenloff heeft gewoon een stem die gehoord moet worden, en dan valt hij automatisch een beetje meer op dan bijvoorbeeld het gitaarspel. De opener ‘Two Lovers’ illustreert dat eigenlijk nog het beste. Vrij rustig nummer, volledig gedragen door de zang van Edenloff, en tekstueel trouwens ook een erg mooi relaas over verlatingsangst (“Two lovers stuck in a sweet embrace; hoping to never move or change”).

Echt zwakke nummers vinden we niet terug op ‘Departing’, en van tijd tot tijd wordt het nog aanstekelijk ook. Een nummer als ‘Barnes’ Yard’ is toch vrij aanzwengelend, en ‘Tornado’ sleurt je mee zoals, nou, een tornado. Dit soort songs zorgt ook voor de nodige afwisseling, je krijgt tegelijk zalving en nijdigheid op één plaat. Het spelplezier is ook duidelijk te vinden, vooral dan bij de drummer, Paul Banwatt, die toch meer dan één pluim op zijn hoed mag steken.

Laten we ook Amy Cole niet vergeten, het derde bandlid. Zij verzorgt de nodige backing vocals en staat achter de toetsen, die ook telkens op het juiste moment de boel een ander kleurtje geven. ‘Coldest Days’ klinkt dankzij Cole bijvoorbeeld ook echt winters, terwijl Edenloff verkondigt: “Our love was holding on through the frostbitten dawn; I never know what to start to pick up and change”. De mooie afsluiter klinkt een pak warmer, tevens de perfecte afsluiter eigenlijk. Edenloff zwaait eenieder ten afscheid, of het nu zondaars, gedeprimeerden of noeste werkers zijn. Iedereen verdient een goede nachtrust, iedereen verdient een tweede kans. Tot zover de les moraal.

‘Departing’ is een winterplaat met een zomers tintje, en zodoende geschikt om ten allen tijde te draaien. Er is voldoende naïeve goede hoop in te vinden om des zomers lekker van te genieten, en genoeg troost om de winter door te komen. Het drumwerk is altijd genietbaar, luister maar eens naar ‘Under The Knife’. Heerlijk hoe hij de drive erin weet te houden!

Een topplaat is dit niet, maar wel een meer dan goeie middenmotor. 3,5 sterren

Zo dit is best lekker, inderdaad niet zo lekker als hun vorige plaat. Met een betere zanger zou dit briljant kunnen zijn. Moet ook zeggen dat ik een beetje indie/folk moe begin te worden, ben bepaald geen maatstaf. Maar desalniettemin vind ik dit een fijne plaat. The Break Up en Stamp springen er met hun mooie melodieën uit.