Saigon - The Greatest Story Never Told (2011)

Een heerlijk debuut van Saigon. Ik was altijd vrij sceptisch omdat hij altijd zo hard opschepte over dit album. Wat mij betreft heeft hij de verwachtingen ingelost, alhoewel ik zeker weet dat veel mensen hem uit het oog verloren zijn door de vele vertragingen van deze release. Jammer dat ze dit gaan missen.

Het eerste wat opvalt aan Saigon is zijn simpele manier om over de beat te flowen. Dit is duidelijk te horen op de The Invitation. Ook zijn stemgeluid vind ik goed klinken, ook niet geheel onbelangrijk. Wat de titel al suggereert is dat Saigon op dit album een verhaal verteld en in veel nummers is dat ook het geval. Zo is Bring Me Down een typische "ik heb het overleefd"-track, maar Saigon komt ermee weg door z'n duidelijke teksten. En zo heeft hij het op Friends over z'n neppe vrienden en kan je al raden waar Enemies over gaat. Het mooiste nummer is Too Long. De emotionele piano-beat ondersteund Saigon en Black Thought perfect om veel dingen eruit te gooien. Tekstueel kan ik me dus erg vermaken met dit album; Saigon faalt niet.

Just Blaze produceert het merendeel van dit album, en bewijst weer een keertje waarom hij tot de groten gerekend wordt. Er wordt weer lekker gesampled en ouderwetse drums gebruikt, op een uitzondering na (Believe It). Vooral Clap heeft een heerlijke productie. Wellicht zijn dit ook opnamen van een paar jaar terug, want tegenwoordig komt Just Blaze alleen maar met gelikte, plastic producties. Kanye West levert ook een aardige beat, maar ook dit klinkt ook duidelijk als een oudere productie. Niet dat dat erg is, Saigon heeft over de jaren het overzicht niet verloren en de beste nummers bijelkaar gekregen op deze plaat.

4*, heeft een kans om door te groeien naar een halfje meer als de tijd het toestaat.

Door het dope einde met oh yeah en too long ga ik toch voor 3.5, alles is redelijk in orde productie en rapsgewijs, genoeg voor een 3 voor mij maar de laatste vier, vijf nummers vind ik erg vermakelijk dus een half meer

Damn, toch behoorlijk weinig love voor Saigon...

Ik vind het een heel dope album: ik dig Saigon zijn flow & stem wel, hij heeft zinnige dingen te vertellen, de Just Blaze beats zijn helemaal on point (echt wel die dikke blazer sound van een paar jaar geleden) en ook heerlijk hoe Just het helemaal tot een geheel mixed.

Dikke 4* wat mij betreft

Echt wel een vet album. Niet verwacht aangezien ik deze man ken van Entourage. Ik dacht: als je daar bekend mee moet worden, dan is het wel erg gesteld. Voor de rest nooit meer naar omgekeken. Toch zet hij hier een sterk album neer. Qua teksten is Saigon redelijk simpel, maar lang niet saai. Hij heeft wel wat te vertellen. Ook Just Blaze verrast mij hier. Lekkere old skool (voor zijn doen) producties. Mede door hem geef ik dit album 4*.

Ik had nog nooit van hem gehoord, maar zijn album heeft mij zeker verrassend, zijn woordenschat is heel kleurrijk en bijna alle nummers hebben een speciale boodschap te vertellen, zeker een aanrader, voor meer informatie kijk op

www.letter2hiphop.com

Lyrics: good
Beat: good
Original: outstanding
Hot Songs: 8
Overall: 6/6

Deze plaat duurt me toch wat te lang. Kwalitatief niet hoogstaand genoeg om de hele speelduur te blijven boeien, af en toe staat er wel eens een leuk nummer tussen. Saigon vind ik geen speciale rapper, en de beats zijn over het algemeen wel te doen, maar worden nooit echt geweldig. Het is wel een vrij relaxed geheel, en daardoor krijgt het wel een voldoende. De titeltrack is sterk, en 'Give It To Me' kent wel een vermakelijk refrein.

2,5 sterren

Ik heb hetzelfde als AOVV, het album druilt maar een beetje rond en wil nooit echt goed op gang komen. Saigon kan goed rappen, de beats op zichzelf zijn ook niet slecht, maar toch, het blijft allemaal maar een beetje in de middelmaat hangen. Het is gewoon zelden interessant of boeiend en met zo'n lengte houd ik dat amper uit.

Dat heb ik ook . Mij is het nog nooit gelukt het album helemaal af te luisteren .

Ik sluit me er ook bij aan, voor mij geen voldoende...

Woei, merk net dat Just Blaze dit bijna helemaal heeft geproduceerd. Toch eens checken.

Dank voor de heads-up. Ik ga hetzelfde doen.

Toffe plaat, maar mis een beetje de wat fellere Saigon van Warning Shots. Sowieso door alle bullshit en uitstellen rond deze release was m'n interesse al een stuk minder, maar toch een nice album waarin de tracks leuk overlopen. Come on baby blijft een knaller natuurlijk.

Het langverwachte debuutalbum van Saigon heeft mij nooit kunnen wegblazen. Toegegeven: het is erg vermakelijk allemaal. Het probleem van deze plaat zit hem met name in de lengte. Bij track 10 krijg je als luisteraar steeds vaker déjà vu's en is op een gegeven moment het tempo volledig weg... Een nummer als Clap vind ik eerder vervelend dan van toegevoegde waarde, met name ook door de manier waarop het nummer verdergaat van (het veel sterkere) Preacher.

Saigon is een rapper met een verhaal, maar zijn verhaal is niet per se unieker dan andere namen die hem voorgingen. Zijn boodschappen zullen allemaal gemeend zijn en slaan (vaak) de plank niet mis, toch mis ik de onderscheidende factor die Saigon boven collega's plaatst. Het heeft (voor mij althans) een groot 'been there, done that-gehalte'.

Tel daarbij de compromissen die Saigon heeft gemaakt naar zijn label (Swizz Beatz?? Believe It?? De vele R&B-refreintjes??) op en ik blijf als luisteraar toch wel enigszins teleurgesteld achter. Deze man is door de jaren gehyped als nieuwe belofte, de man die hiphop weer een impuls zou geven, maar maakt het met dit debuut maar op enkele nummers waar. De rest is zoals al gezegd vermakelijk, niet meer en niet minder. De laatste track somt het hele album kort maar krachtig op: Too Long.

On a sidenote: Devin the Dude komt weer ouderwets goed langs.