Rorcal - Heliogabalus (2010)

Rorcal's Heliogabalus is voor mij een geweldige verrassing zo tegen het einde van het jaar, aangezien ik tot nu toe nog niet van deze band had gehoord. Het is een gitzwarte doomdrone mis zonder weerga, verpletterend log, traag en meedogenloos uitgevoerd. Door middel van uiterst zware gitaarriffs ondersteund door smerig onaangenaam gutturaal gegrom wordt het verval van de Romeinse keizer Marcus Aurelius Antoninus alias Heliogabalus verbeeld. Hij die probeerde de zon tot oppergod te verheffen, een Vestaalse maagd touwde en daarmee een vrij kort leven beschoren was. Zijn eigen lijfwacht maakte een einde aan zijn slechts vier jaar durende maar uitermate decadente regeerperiode.

Of dit alles is terug te horen in de muziek waag ik te betwijfelen, maar beklijven doet het zeker. Het repeterende gitaarmantra op een onderlaag van drones, feedback en orgelklanken vanaf een minuut of 35 in de track wekt een haast misselijkmakende trance op, waarin je je zowat letterlijk in de negende cirkel van de hel van Dante waant. Het is allemaal zeer indrukwekkend in elkaar gezet en zo geweldig lang uitgesponnen uitgevoerd, dat de tijd gewoon vertraagd bij het luisteren naar deze plaat.

Zo op de valreep naar 2011 heb ik dus zomaar nog een stevige top-10 kandidaat voor m'n jaarlijst ontdekt, mede met dank aan Don Cappuccino, die deze plaat in het doommetal topic plaatste.

Gelukkig was HammerHead niet te lui om hem toe te voegen.

Aan bovenstaand betoog heb ik niets toe te voegen. Zelfs het Don Cappucino gedeelte.

Het klinkt me net als een (ietsiepietse) toegankelijkere versie van Moss in de oren. Wat een geweld en wat een sfeer.

Een must voor de doom liefhebber.

En de band biedt het album zelf gratis ter download aan:

Klik

Bedank Lords of Metal maar ook, daar heb ik dit album vandaan. Een review ga ik niet schrijven, want heeft HammerHead al meesterlijk gedaan. Bij mij eindigt dit album op plaats 3 in mijn top 10 van 2010. 70 minuten genieten, het leek veel langer te duren, maar dat vond ik niet erg. Het leek net of ik een middag naar hetzelfde nummer aan het luisteren was. Daarna moest ik weer terug naar de bewoonde wereld, ik was namelijk bijna ergens anders bij het luisteren van dit monsterlijke nummer.

En dan heeft de band nog meer albums!

Ik ben toevallig op deze plaat gestuit, en ik moet zeggen, het is geen plaatje om zomaar op te zetten tijdens een familiefeestje. Erg intense sfeerzetting, en Dante's negende cirkel van de hel is niet veraf, zoals HammerHead schrijft. Een cijfer volgt nog wel, maar ik weet vooralsnog niet helemaal wat ik hiermee moet aanvangen.

De hoes zegt eigenlijk al genoeg. Dit is zwarte, gitzwarte herrie. Ik heb dit jaar al vrij obscure releases beluistert (tenminste, voor mij als niet-metalkenner klinken ze zo) zoals 'Eve' van Ufomammut en 'Eparistera Daimones' van Triptykon, maar dit gaat nog wel een stapje verder. Wel, voor mij persoonlijk is het iets te veel van het goede. Gaandeweg weet het mijn aandacht niet meer volledig vast te houden, en dat is erg jammer. Het zou kunnen dat ik deze plaat na verloop van tijd wat meer ga appreciëren, maar als het goede weer eraan komt, zal dat al helemaal niet lukken, dus heb ik er niet zo'n goed oog in.

Omdat het toch erg goed is uitgevoerd naar mijn mening, toch 3 sterren

Ik ga voor een verhoging. Rorcal speelt het toch klaar om mij een surrealistische ervaring te laten hebben.