Jim Kirkwood - Pilgrim on a Crooked Path (2010)

Jim Kirkwood heeft in het begin van de jaren '90 dit werk samen met 8 andere cassettes uitgebracht en Pilgrim on a Crooked Path is de eerste van 9 herbewerkingen. Oorspronkelijk uitgebracht als Yggdrasil Part 1 is dit dus de eerste bewerking van maar liefst negen albums. Aangezien al het oude werk out-of-print is, is dit dus de enige manier om de muziek alsnog te leren kennen. Er is nog wel in 1996 via platenmaatschappij Aphelion een compilatie-album van de Yggdrasil-albums uitgebracht in de vorm van Jim Kirkwood - Hammer of the North (1996) waar originele muziek van de Yggdrasil-werken op terug te vinden is. Echter is ook dit album uiterst moeilijk om aan te komen.
Yggdrasil is het Noorse woord voor de Wereldboom. De Wereldboom staat centraal in de thema's die Jim Kirkwood zijn albums heeft meegegeven. Zo worden er diverse vertellingen binnen de mythen en legenden van o.a. de Kelten en de oude volkeren van Noord-Europa op een muzikale manier geïnterpreteerd. Het Yggdrasil-project is geïnspireerd op de oeroude mythen van Noord-Europa.

V.w.b. de muziek: daar kom ik later nog op terug...

En daar was ik weer !! Om de muziek van dit album eens even onder de loep te nemen.

Jim knalt er meteen goed in met de opener "Part 1: Always Night".
Akoestische gitaar-aanslagen luiden de half uur durende openingstrack in en de toon is meteen gezet. Wat volgt is een ruim 2 minuten durende, dreigende en meeslepende inleiding op een reis door de nacht die allesbehalve aangenaam en prettig zal zijn. Alhoewel...het valt nog best mee, want Jim laat na het intro-gedeelte een relatief vrij vreedzaam en levendig klinkende mid-tempo sectie naar voren komen, die zeer aangenaam in het gehoor klinkt. Tussen de pakkende en ritmische stukken door, vliegen er hier en daar wat venijnige en scherpe synth-aanslagen m'n speakers uit, om toch aan te geven, dat het niet de bedoeling is, dat het allemaal zo behouden blijft klinken. En uiteindelijk wordt dit dan ook bewaarheid, met een agressieve sequence, die rond de 9de minuut aan komt zwellen en het overneemt van de mid-tempo sectie. Zodra de sequence pas echt tot kracht komt, verdwijnt ie plotsklaps om plaats te maken voor een brei van twinkelende en sprookjesachtige klanken, die als een regen op me neer vallen. Eer ik van deze verbazing ben bekomen, wordt ik alweer opgeschrikt door de gemene sequence, die vanuit het niets, in één keer besluit zijn allesvernietigende voort te zetten. Na een paar minuten sterft dan ook deze sequence weg, en komt de mid-tempo sectie weer terug om vervolgens ook weer langzaam te verdwijnen. Na wat zweverige klanken, zijn daar in één keer weer die akoestische gitaar-aanslagen die als het ware de laatste fase van het nummer inluiden. Een zeer verontrustende verzameling aan huilende en kermende stemmen die klinken als de zielen van dode strijders die nog geen rust hebben kunnen vinden in het hiernamaals, zijn een voorbode voor een uiterst intens stuk muziek die dan zijn intrede doet. Een alles omverwerpende sectie die de soundtrack zou kunnen zijn van een brute slag tussen inheemse en heidense volkeren die elkaar te lijf gaan op een slagveld die binnen een mum van tijd doordrenkt is met bloed, ledematen en nog veel erger. Op de achtergrond pakken donkere wolken zich samen boven een ruig en regenachtig landschap, die het slagveld zelf en daardoor ook de muziek alleen maar ruiger en spectaculairder maken. De muziek van Jim Kirkwood overstijgt zichzelf hier. Een lekker ritme waarin de ene na de andere flitsende melodielijn elkaar opvolgt en qua intensiteit lekker heftig klinkt. Heerlijk !!!
Als uiteindelijk de laatste sectie wegsterft, kondigt zich nog één keer de akoestische gitaar-aanslag aan en stopt uiteindelijk langzaam het gehuil en geweeklaag van de dodelijk gewond geraakte slachtoffers.

"Part 2: Upon a Windswept Tree" vervolgt het album op meeslepende wijze met een überduister, lang beginstuk wat klinkt alsof één van de gewonde krijgers zich uit het slagveld wist te slepen en nu, strompelend en gekweld zich een weg probeert te vinden door een duister en besneeuwd woud. Op de hielen gezeten door hongerige en bloeddorstige wolven, weet de man, dat zijn laatste uren geteld zijn. Als de muziek zich meer begint te ontwikkelen, raakt het tot een conflict tussen de man en de wolven. Gewapend met nog slechts een mes, weet hij een aantal wolven van zich af te slaan en zelfs een tweetal te doden. Maar zodra in de 17de minuut een ritme zich laat vergezellen met de slepende sequence-sectie en ferme en nadrukkelijke synth-aanslagen de verschillende lead-solo's beginnen te overheersen, stort de wolvenclan zich uiteindelijk op de eenzame en gewonde krijger en moet hij uiteindelijk het onderspit delven. De laatste synth-aanslag laat het met bloed doordrenkte en ontzielde lichaam van de krijger in een verwrongen houding zien, verscheurd, morsdood en achtergelaten door de verzadigde kinderen van de nacht.

Met een geweldig, bombastisch intro in de beste Vangelis-traditie, knalt "Part 3: I Fear for Hugin", er goed in. Wat dan volgt is een sfeervol en beladen gedeelte, die enkel en alleen dient als opwachting voor een messcherpe sequence-sectie, die het nummer meteen nog meer power met zich meegeeft. Het klinkt allemaal vertrouwd, zeer herkenbaar, maar ongelooflijk intens. Jim Kirkwood laat er vooral geen gras over groeien en sluit dit juweel van een album op heftige wijze af.

Als deze Pilgrim on a Crooked Path qua niveau pas het begin is van nog maar liefst 8!! te volgen Yggdrasil-albums, beloofd het in ieder geval nog heel wat. Want dit album staat als een huis. Een knaller van de eerste orde, die ik ga bezegelen met een 4,5.