Cem Adrian - Kayıp Çocuk Masalları (2010)

Cem Adrian maakt het zijn luisteraars niet makkelijk: deze van oorsprong (voormalig) Joegoslavische artiest uit Turkije maakt vrij ontoegankelijke muziek. Het is broeierig en ongrijpbaar. Dramatisch en ingetogen, en dan nu zijn nieuwe album Kayıp Çocuk Masalları; met zo'n hoes zorg je er voor dat er controverse ontstaat en laten we heel eerlijk zijn: in Turkije zullen ze er niet heel erg ontvankelijk voor zijn en zelfs in ons landje zal menig wenkbrauw gefronst worden.
Misschien nog wel meer als blijkt dat Cem hier tweemaal te zien is en dus eigenlijk zichzelf zoent.

Maar goed, een hoes is maar een hoes en het gaat uiteindelijk om de muziek. Al op zijn vorige album Emir kreeg ik de indruk dat Adrian zijn stijl gevonden had. Iets minder vocale acrobatiek (hij kan enorm de hoogte in als wel de laagte met zijn stem), een meer ingehouden stijl en daardoor best spannend. Zelf heb ik er toch een beetje hetzelfde 'probleem' mee als bij zijn andere werk. Ik erken dat dit erg mooi en goed is maar ik vind het telkens weer een behoorlijke zit. Het is geen luchtige kost die we voorgeschoteld krijgen.

Toch is het een aanrader van mijn kant voor mensen die eens wat anders willen, alleen al vanwege de taal. Het is ook erg moeilijk om hier een duidelijk label op te plakken. Er zit wat folk in. Electronica en het heeft ook wel een rockstructuur (whatever that may be).

Als je zin hebt om eens lekker wat depressiefs te draaien deze donkere dagen dan zit je goed met de nieuwe Cem Adrian.
Typisch ook een album dat zal moeten rijpen denk ik: langzaam aan kruipt dit soort muziek onder je huid. Verontrustend, dreigend, ontroerend, schokkerend, mooi en vooral heel bijzonder (en dan versta ik er nog geen donder van ook).

Voer voor liefhebbers van: Current 93, Othon, Portishead, Sopor Aeternus