Dit was wel een interessante ontdekking voor mij, al zeg ik het zelf. Aanvankelijk kon ik maar weinig informatie vinden over Dannie Belles, totdat ik erachter kwam dat haar echte naam Danniebelle Hall luidde. Ze is niet meer onder ons, want in 1995 is deze zangeres overleden na een lang ziekbed.
Danniebelle werd geboren als vierde uit een gezin van in totaal acht kinderen. Ze groeide op in Pittsburgh, Pennsylvania, en wist al snel dat een leven als gospelzangeres haar roeping was. Op een website die opgedragen is ter nagedachtenis van haar, las ik dat ze deel uitmaakte van de gospelformatie Andrae Crouch & The Disciples, en onder andere te horen was op hun gospel-klassieker ‘Soon and very soon’. Nooit geweten!
Gedurende de jaren ’70, ’80 en ’90 maakte ze gospelalbums onder de naam Danniebelle, maar dit album vormt daar een uitzondering op. Dit album verscheen namelijk onder de naam Dannie Belles, op een klein onafhankelijk platenlabel. Binnen de gospel-scenè was dit kennelijk een bekende zangeres, en werd in die kringen bestempeld tot de Roberta Flack van de gospels, vanwege haar intieme manier van zingen, maar ook vanwege de intense stijl wat betreft tekstschrijven.
Kortom: interesse genoeg om dit album een aantal luisterbeurten te geven.
Zoals gezegd was dit een gospelzangeres, dus het is dan ook geen raar gegeven dat dit album een eerbetoon aan de Heer daarboven. Tekstueel altijd in het teken van het geloof, qua stijl niet ver van soul maar tevens met behoud van de tradionele gospel geluiden. Sommige nummers klinken wel erg fraai (in positieve zin), zoals bijvoorbeeld ‘No one but the Lord’, ‘Nobody knows’, ‘Soon I will be done’ en ‘I didn’t think it could be’. Ik moest even door dit album heen komen, het is niet een bepaald toegankelijk album, maar nu kan ik ‘m tot op zekere hoogte waarderen, niet alles is namelijk geslaagd.