Shea Seger - Shea Seger (2010)

Shea "Clutch" Seger heeft dit jaar eindelijk - na bijna 10 jaar - een nieuw album uitgebracht. Op haar website zijn snippets te horen van dit album. De nummers variëren van ballads ("Wishing Trees") tot garage rock ("Wake Up"). Ben sowieso al erg verrast dat Seger een nieuw album heeft uitgebracht, en daarnaast bevalt dit album me wonderbaarlijk goed.

Jeetje, een nieuw album van Shea Seger is toch wel op de valreep één van de grootste verassingen van 2010, misschien wel dé grootste. Haar album 'The May Street Project', waarvoor ik altijd nog een stuk(je) moet schrijven en moet beoordelen, heb ik vroeger echt grijsgedraaid. Vooral 'Clutch' blijft voor mij één van de beste popnummers van de afgelopen tien jaar, en ik vond het dan ook erg jammer dat zowel de single als het album niet aansloegen hier in Nederland. Maar ehm, wat is haar stem veranderd zeg! Ook op de hoesfoto herken ik haar niet echt meer. Inhoudelijk is dit album echt compleet anders dan 'The May Street Project' dat meer dance-georiënteerd is, terwijl dit album meer richting rock, roots en country gaat. Toch ben ik aangenaam verrast, want wat is dit lekker zeg!
Het budget zal ongetwijfeld niet al te groot zijn geweest, maar ik heb wel het idee dat ze er het maximale heeft uitgehaald. Op vocaal gebied heeft ze zich ook duidelijk ontwikkelt, haar stem klinkt bij vlagen echt rauw en doorleefd. Qua genre is het normaliter niet helemaal mijn ding, maar hier staan toch echt een aantal sterke nummers op waardoor ik dit album als geheel erg goed vind.
Het doel wat Shea voor ogen had is duidelijk, het is een prima coherent geworden waar hier en daar nog een beetje geëxpirimenteerd wordt met genres, maar toch als geheel staat als een huis. De balans tussen de akoestische sfeer en de rocknummers is perfect afgewisseld. Het nummer 'Drummers boy' is mijn favoriete track, haast een chanson met gypsy-invloeden te noemen. Wat een uniek nummer! Eén ding is echter een feit: time changes everything, getuige dit album!

zo lang uit beeld geweest dat album vorig jaar me niet eens was opgevallen.. Nu dus wel.. Gelukkig.. Heerlijk album...

Na ongeveer acht jaar smachtend wachten, weet ze compleet geruisloos een wereldalbum uit te brengen. Ieder jaar was ik op zoek naar de nieuwe plaat van Shea Seger, maar op een tweetal losse nummers na was het een vruchteloze queeste. Want na haar eerste album May Street Project verkoos ze een ander leven of beter gezegd: het leven koos voor haar. Dat van huisvrouw, moeder en verzorger zonder tijd voor zoiets als een muziekcarrière. De hoop op een nieuw album leek steeds ijdeler te worden. Ongeveer een jaar geleden keek ik weer eens rond en ook toen was er nog nergens iets van nieuws te bekennen. Nu blijkt dat ze vlak daarna een album heeft uitgebracht. Want Shea is gedurende al die jaren gewoon nummers blijven schrijven en afgelopen jaar vond ze het tijd om ze eens op te nemen. Haar naar haarzelf genoemde tweede album is een emotionele getuigenis van alles wat het leven op je pad kan gooien. Van boosheid, verdriet en gebroken leidt het album je naar kracht en hoop. Een rootsrock plaat als blinde getuigenis van al haar ervaringen. Met een doorleefde stem als een engel vol van minachting, prachtige fragiele muziek die elke zenuw beroert en krachtige rockers die het vuur doen oplaaien, laat ze eenmaal horen wie ze is en wat ze door heeft gemaakt. Zo’n plaat maakt ze maar één keer…