Urfaust - Der Freiwillige Bettler (2010)

Nog nooit van deze band gehoord, maar stond op 1 bij iemand van de roadburn site. En tegenwoordig is het makkelijk om iets te beluisteren, dus dat deed ik!! En werd zachtjes van mijn stoel geblazen!! Dit is prachtig...begin met 4***

Weet je wat!! Ik zet Amplifier met The Octopus uit, en deze op!!

Op zn zachtst gezegd originele zang. haha. Mooi album!

Deze week (2011/02/06) het Metal Album van de Week

rfaust is een Nederlandse band, bestaand uit IX (zang, gitaar) en VRDRBR (drums). Naast de genoemde instrumenten wordt er veelvuldig gebruik gemaakt van keyboards. Qua stijl vind ik de muziek van Urfaust lastig in een hokje te proppen. Niet omdat ze verschillende genres combineren, maar omdat ze muziek maken die anders klinkt dan alle andere muziek die ik ken. Op Metal Archives wordt het atmospheric black metal genoemd, op Discogs valt het onder 'black metal, avantgarde'. Wellicht dat dat een idee geeft.
Hoe dan ook, dit album valt met name op door de zang. Die klinkt maniakaal/waanzinnig en wordt vooral als instrument ingezet. Tenminste, zo vat ik het op. Soms alsof je tussen een roedel wolven beland bent, soms meer alsof je naar een dood kerkkoor zit te luisteren. Voor zover er teksten zijn, heb ik ze niet kunnen ontcijferen.
Hoewel er een groot verschil in het tempo is tussen de verschillende nummers (het titelnummer, Der Mensch, die kleine Narrenwelt en Der hässlichste Mensch zijn (doomachtig) traag, terwijl Vom Gesicht und Rätsel en Ein leeres Zauberspiel weer redelijk snel zijn. En los daarvan wil ik nog even Das Kind mit dem Spiegel noemen, omdat het zo'n briljant nummers is (die hypnotiserende keyboards!).

Zelf heb ik nog geen sterren uitgedeeld aan dit album, omdat ik nog niet helemaal weet wat ik ermee aan moet. In ieder geval is Der freiwillige Bettler een album waar je even aan moet wennen. Ik denk dat luisteren in een donkere kamer met alleen een paar kaarsen aan wel aan te bevelen is.

Een uitstekend bewijs dat doom en black uitstekend samengaan. De verwrongen, hymne achtige vocalen geven de muziek een wat ongemakkelijke psychotische smaak. De vocalen doen me in de verte soms wat denken aan Primordial en Ulver/Arcturus.


Der Freiwillige Bettler is zeker een aangename verrassing gebleken.

Er zijn een hoop obscure black-metalbands tegenwoordig die maar iets raars doen en kijken wat een gek ervoor geeft. Officieel gesproken behoort deze groep daar ook toe, maar deze jongens weten nog wel sfeer te creeren. Ook weten ze binnen hun geluid nog enige afwisseling te vinden.

Een echt hoog cijfer verdient dit album niet mijns inziens want we kunnen nou niet zeggen dat de skills er van af druipen. Ook de productie komt mij nogal amateuristisch over. Ik geef het, omdat ik toch op mijn gevoel afga, een 3,5*.
Beste tracks zijn 'Das kind mit dem Spiegel', ondanks dat het een tikkie eentonig is en 'Ein Leeres Zauberspiel'.

Toen wizard op 6 februari 2011 dit album voorstelde in Het Metal Album van de Week trok ik aanvankelijk grote ogen, het was een totaal ander album dan ik had verwacht en de omschrijving van wizard deed mij denken: “Dit wordt een speciaal geval”.
Het is zeker een speciaal geval geweest en een plaat waar je even moet doorbijten, de eerste keer denk ik “wat een gekte, wat een psychotische zanger” maar bij iedere verdere luisterbeurt treedt een hypnotiserende werking in. Ideaal voorbeeld van deze beide terugkomende elementen is de opener (zeker het instrumentale middenstuk met middeleeuwse aandoende instrumenten?). Soms moet ik glimlachen en dan word ik gefascineerd. Het titelnummer lijkt dan weer weggelopen uit de Celtic Frost / Triptykon catalogus. Aan de trage doomy nummers blijkt en blijft het voor mij moeilijk wennen. Mijn voorkeur gaat zoals vaak uit naar de nummers waar een beetje meer “schwung” in zit: Vom Gesicht und Rätsel, Das Kind mit dem Spiegel (mijn favoriete nummer door die keyboards), Ein Leeres Zauberspiel (lekkere beuker) en afsluiter Der Zauberer. Ik let er tevens op dat een “swingend” nummer telkens wordt opgevolgd door een trager nummer.
Kenmerken van dit album zijn: hypnotiserend, intrigerend, fascinerend, maar ook hier en daar redelijk geschift. Het geschifte karakter komt enkel van de muziek want teksten zijn er niet, de zanger huilt, schreeuwt en giert zijn wanhoop uit. Ik heb dit wel kunnen smaken. Fascinating, zou Dr. Spock zeggen.

Urfaust maakt een beetje vage muziek. Vooral de zanger is op een vage manier aanwezig. Het is niet echt krijsen, grunten of zingen, maar meer mee deinen op de melodie van de muziek, met een soort van vage ijsige kreten. Het verschilt trouwens ook per nummer.
Ik kan nou verder niet zeggen dat ik meegesleept word door het album, het heeft wel leuke sfeervolle momenten, maar daar houd het ook wel bij op. Het is iig niet iets wat ik snel weer op zou zetten.

Na een lange tijd toch bedacht hoeveel sterren dit album moet krijgen: 4. Over het algemeen zijn de nummers sterk, weten mijn aandacht vast te houden (hoewel er een paar nummers zijn die iets minder zijn), en daarnaast is de muziek, met name door het inventieve gebruik van de vocalen, iets wat ik nog nooit eerder had gehoord. Een goed geslaagd experiment dus, en een album dat ik regelmatig draai.

4.0*

Ik moet toch even terug komen op mijn vorige mening. Dit is een prachtig album waar ik invloeden van vooral Primordial hoor. De zang kan je aanduiden als een extra instrument aangezien er niet echt teksten worden gezongen. Verder is de muziek bijzonder sfeervol en wordt je eigenlijk meegenomen in een heerlijke sfeer. Ja, ik zet dit toch vaker op!