Primus - Tales from the Punchbowl (1995)

Vanwege 'Wynona's Big Brown Beaver', 'Southbound Pachyderm', 'De Anza Jig' en 'Over the Electric Grapevine' is dit mijn favoriete Primus CD, en dan met name de laatstgenoemde track.

Vind je deze echt beter dan Sailing the Seas of Cheese en Frizzle Fry?

Echt.
En dan zou ik 'Antipop' nog de voorkeur geven op de albums die jij noemt, vanwege 'Eclectic Electric', 'Greet the Sacred Cow' en 'Coattails of a Dead Man' (met Tom Waits).

Southbound patchyderm is mijn favoriete nummer van primus. Doet me erg aan tool denken op de een of andere manier

Aap heeft hier wat mij betreft wel een punt, bovengenoemde platen zijn natuurlijk vooral de makkelijkst in het gehoor liggende cd's.....

Wynona's Big Brown Beaver was eigenlijk een sneer naar Wynonna Judd en Winona Ryder (zie ook cowboy-clip).

Was de laatste naar verluidt niet zo blij mee...

Echt? Nooit gehoord, gelezen of zelfs maar aan gedacht. En hier staat toch weer wat anders vermeld. Niet dat wiki heilig is, maar ik vraag me af waarom Judd dan wel Ryder zo'n sneer verdiend zouden hebben, vanuit Claypools perspectief?

''Claypool has stated several times that the song is not about Ryder, pointing out that the song's name is spelled and pronounced differently.'' Het vervolg is nog erger: ''While this placated Ryder, her then boyfriend Soul Asylum vocalist David Pirner took offense and renamed one of his songs "Les Claypool's A Big Fucking Asshole" in concert.''

hahaha je hebt subtiliteit en je hebt soul asylum...

dit zelf geproduceerd album klinkt zo goed qua geluid, waarom klinkt het zelf geproduceerde brown album dan zo slecht?! net als AAP vind ik over the electric grapevine het beste primus nummer.(zie ook mijn mening bij pork soda)

Dit album kent zo'n geweldig begin met de eerste 4 nummers. Helaas zakt het dan een beetje in, om weer zeer sterk te eindigen. Zeer vaak beluisterd deze.

Wisselvallige worp van dit geniale trio met een bar lelijke hoes.

Sowieso is het lange jam-achtige 'Proffessor...' niet zo'n slimme keus als opener (qua sfeer doet het wat denken aan 'Hamburger train'), maar een tof nummer is het wel. 'Mrs. Blaileen' is geniaal. 'Wynona's...' is een nummer dat mij door de jaren heen wat is gaan vervelen, maar slecht zal ik 'm niet noemen. 'Southbound...' blijft een knappe epic. 'Space...' is een onnodig vullertje. 'Year of...' is niet slecht, maar had van mij weggelaten mogen worden. 'Hellbound...' is wel een smakelijk tussendoortje. 'Glass sandwich' en (vooral) 'Del Davis tree farm' zijn fantastisch. In 'De Anza jig' pakken de heren uit met een banjo en het resultaat is een geinig nummertje dat het echter niet haalt bij het vergelijkbare 'The air is getting slippery'. 'On the tweek again' is weer erg tof, lekker relaxed, lekker weird. Dan komt de uitsmijter van de plaat 'Over the electric...', over één of andere vage trip, per auto, dan wel per deze of gene drug...? 'Captain Shiner' is een verwaarloosbaar outro.

Al met al valt het me toch flink mee met deze plaat, dus dat halfje kan er weer bij op...

Hulde voor de originaliteit en talent van Les Claypool en zijn mannen. Hoewel Primus op zijn beurt de mosterd ook weer bij bands als Mr. Bungle, de Peppers en Fishbone vandaan haalde brouwde en brouwt hij er een eigen interessant mengsel van met zijn bas als onmiskenbaar element. Echter na een nummer of drie, de ontelbare tempowisselingen, en alle details die worden toegevoegd geef ik er de brui aan. Dat Les zelf altijd ook nog eens de zang voor zijn rekening heeft genomen helpt ook al niet mee. Kortom; ik hoor en erken het talent en waardeer de weg die Claypool heeft afgelegd maar Primus heeft mij nooit kunnen overtuigen.

Ik weet niet of Primus zoveel mosterd bij die bands heeft gehaald. Ik denk eerder aan een Rush meets The Residents.

Dat mensen de zang van Claypool niet trekken, kan ik me nog wel voorstellen. Bij hun laatste plaat, die meer elementen van prog metal in zich heeft, werd ik ineens nieuwsgierig hoe het met een John Arch had kunnen klinken.

Toen deze plaat uit kwam heb ik hem echt minder grijs gedraaid dan de eerste drie. Maar in de loop der jaren ben ik deze steeds meer gaan waarderen. Het is net even wat gevarieerder en hier en daar wat meer ingetogen, maar daardoor als geheel echt en sterk album